21 ene. 2016

Ficha e Lectio - Domingo 3 de Ordinario C





LECTIO:

DOMINGO III T. O. 
(Ano C: 24. I. 2016)

            Os textos a comentar hoxe son, aínda que como case sempre, algo especiais e sorprendentes. Sobre a segunda Lectura, da primeira carta de Paulo ós Corintios, non vou dicir ren. Os comentarios de Paulo sobre o corpo místico de Cristo, no que este é cabeza ou corazón e sobre que os demais somos membros moi diversos que formamos con el unha unidade son tan doados de entender que non precisan aclaracións. Xa comentamos ademais abondo en domingos pasados da necesidade de que respectemos e queiramos conxuntamente sempre a unidade e maila diferenza, do mesmo modo que Deus é un e diferente. Por iso vou facer só algúns moi curtos comentarios sobre a primeira Lectura e o Evanxeo, por presentaren escenas que teñen unha certa semellanza co que adoitamos facer os que presidimos a eucaristía os domingos. Refírome ás homilías.
            Na primeira Lectura ofrécesenos algo así como unha “homilía” do sacerdote Esdras, subido sobre unha tarima de madeira á vista de todo o pobo. Algo emocionante. “Todo o pobo –dísenos alí- estaba atento á lectura do libro da lei”. Homes, mulleres e mais, qué fermoso, “todos aqueles que eran capaces de pensar”. E este pobo oínte non estaba alí esperando paciente e cortesmente a que Esdras rematase por fin o seu discurso. Todo o contrario. Participaba, coa súa atención e cos choros e laios da súa emoción, no que alí se explicaba sobre o libro da lei. “Todo o pobo choraba”, dísenos alí. Tanto que os que dirixían a asemblea tiveron que convidalos e case forzalos a que deixasen de chorar, porque –tal como argumentaban- “o gozo do Señor é a vosa forza”. De modo que xa no Antigo Testamento os encargados nesta ocasión de dirixírense ó pobo anuncian dalgún modo un pequeno “evanxeo”, unha pequena boa nova. A nova de que o seu Deus quere ser tamén un Deus ó que lle gusta que o pobo viva. E que viva ben, con plenitude e alegría: “alegrándose no Señor”.
            Este tipo de homilía da Primeira Lectura vén sendo algo así como preparación ou contexto da incomparablemente máis emocionante homilía que vai facer Xesús en Nazaret, segundo se nos conta no Evanxeo. Xesús “criárase” alí. A xente coñéceo ben. É de alí. É un máis dos veciños do pobo. Oficialmente, non ten categoría ningunha, nin civil nin relixiosa. Non é sacerdote, nin escriba nin cousa semellante. Mais iso si: a xente, dinos Lucas, falaba moi ben del. Seguramente porque era alguén que estaba verdadeiramente comprometido cos problemas e as necesidades dos seus conveciños e compañeiros. Sabían tamén que mantiña ó mesmo tempo unha relación especial de confianza con Deus, ó que trataba e do que falaba con fondo agarimo como pai seu e pai de todos. Xesús tiña o costume de ir os sábados cos demais á sinagoga. Algo así como vimos nós os domingos á igrexa. Mais esta vez, na sinagoga, síntese el impulsado, “coa forza do Espírito Santo” (dinos Lucas) a dirixirse ós demais veciños e coñecidos para lles comunicar algo moi importante sobre as súas fondas e agarimosas experiencias de Deus. Un Deus, como dicía, que se lle manifesta como Pai-Nai del e tamén de todos. Xesús non vai falar coa autoridade que lle podería conferir ser un letrado ou mestre da lei. Porque el non tiña ningunha autoridade deste tipo. El falará desde a súa misteriosa e íntima experiencia persoal.
            Sempre me emociona tamén a min (como ós que escoitaban ó sacerdote Esdras) esta escena de Xesús dirixíndose, pausada e sosegadamente, ó seus oíntes na sinagoga. Dado o preciso e concreto relato dos feitos, a Lucas -que non chegou a coñecer persoalmente a Xesús- seguramente llo debeu de comunicar alguén que presenciara directamente ou polo menos oíra atentamente falar do alí acontecido. A escena recórdame a min un pouco, e quizais tamén a vós, esas películas de “suspense”, que nos fan conter a respiración. Lucas di explicitamente que a xente toda da sinagoga tiña os ollos “fixos nel”. Intentei eu tamén reflectir dalgunha maneira ese “suspense” ó lervos hoxe, como vos teredes decatado, algo máis amodo o evanxeo.
            Xesús é moi estimado pola xente polo seu sorprendente modo de se comportar. Mais o que alí, nesa especie de curta homilía, vai el dicir superará todo o previsíbel tanto desde un punto de vista relixioso como político ou civil. El, unha persoa pobre e sinxela coma os demais, vaise manifestar ante os demais como a mensaxe e ó tempo como a presenza viva, concreta e histórica, dun Deus que non é nin quere ser castigador nin opresor, senón liberador. E iso de maneira moi concreta e social ou civil, porque Lucas non ten na súa visión da mensaxe de Xesús ningún recendo espiritualista ou descarnado. Pois ben, o texto que Xesús le alí pertence ó profeta Isaías. Lembrémolo de novo, porque non ten desperdicio: “O Espírito do Señor está sobre min porque El foi quen me unxiu para proclamarlles a Boa Nova ós pobres. Mandoume para lles anunciar a liberación ós secuestrados e a vista ós cegos, para lles dar liberdade ós asoballados e proclamar o ano de graza do Señor”.
            O comentario ou homilía que constrúe Xesús sobre este texto sagrado non pode ser nin máis curto nin máis plástico: “Hoxe cúmprese diante de vós esta pasaxe da Escritura”. É dicir, alí está en persoa diante dos seus abraiados oíntes, na persoa ben concreta e presente de Xesús, a realización e o cumprimento do texto de Isaías. Un texto absolutamente alegre (“Boa Nova”), liberador e perdoador para cantos se senten ameazados ou asoballados por calquera tipo de discriminación ou inxustiza. Sabemos polo que nos conta Lucas a continuación (aínda que non está recollido hoxe no texto do evanxeo) que a xente non acabou de comprender, estrañada, esta mensaxe fondamente liberadora de Xesús, acostumada como estaba á imaxe dun Deus xusticeiro e castigador, que impuña mandatos e preceptos. Ademais, non casaba moi ben tampouco esta imaxe que tiñan dun Deus grandioso e omnipotente coa feble e humilde presenza dun Xesús, a quen todos coñecían como moi bo veciño e compañeiro, mais que estaba sometido, igual ca eles, á pobreza e á discriminación social e política. Lucas vén resumir todo isto cando nos refire que a xente non facía máis que comentar despois do que acababan de escoitar na sinagoga: “¿Pero non é este o fillo de Xosé?”.
            Remato xa cun par de palabras máis. Teremos, toda a nosa curta ou longa vida, que loitar contra as falsas concepcións que nos agachan a verdadeira face de Deus. A face dun Deus que en Xesús se nos manifestou como un máis de entre nós, como compañeiro, como irmán. Unha auténtica revolución na concepción de Deus que nos segue a custar moito aceptar, como lles custou tamén ós contemporáneos de Xesús.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS
            Preguémoslle a Deus Pai que nos faga sentirnos sempre unidos como irmáns entre nós e coa nosa cabeza, Cristo, formando todos así conxuntamente o seu corpo místico, dicindo: ESCÓITANOS, Pai. 
Todos: ESCÓITANOS, Pai.

            - Dános, Pai, unha fe fonda na nosa unión con Xesús e por medio del contigo. 
Todos: ESCÓITANOS, Pai.
            - Concédenos, Pai, a túa graza para sabermos crer na mensaxe liberadora de Xesús que se nos anuncia no evanxeo.
Todos: ESCÓITANOS, Pai.
            - Fai, Pai, que medre en nós o espírito de alegría e agradecemento por sabérmonos queridos por ti en Xesús, fillo teu e irmán noso. 
Todos: ESCÓITANOS, Pai.

Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo, noso Señor. AMÉN.

                                                                                              Manuel Cabada Castro




VER TAMÉN:

No hay comentarios:

Publicar un comentario