24 dic. 2015

Nadal



(Vixilia de Nadal, Misa da Noite, Misa do Amencer, Natividade do Señor)


Ofrecendo sempre misericordia, chega o mensaxeiro traendo a boa nova farturenta que se fai palabra viva e acolledora para quedar entre nós - Nadal  C  2015



SINAL DO NADAL
1- Ao comezo da  celebración  imos ata o nacemento e  colocamos a figura do Neno. Onde non haxa nacemento, pódese colocar no berce que adoita estar diante do altar  a figura do Neno, e que logo se dará a bicar no remate da celebración. O que queremos significar é que o berce, antes baleiro, convértese agora en berce no que todos somos acollidos/as, por riba de raza, xénero, relixión ou cultura. Porque confesar a fe é facer do noso actuar imaxe do Evanxeo.
2- Tamén se pode colocar, logo de mostralo a todos, no portal o texto coas  obras de misericordia, para poñer de manifesto que o Deus Neno que chega, faino sendo testemuña da misericordia da que nos invita a dar testemuño.


CANTO AGRADECIDO


ESCOITA ACTIVA
É Nadal. Si, Deus nace en rúas e fogares, en actitudes e comportamentos, en sorrisos e alentos. Deus nace, e esta é a gran afirmación que nos axuda a entender o que hoxe celebramos en tódalas comunidades cristiás do mundo. Nace para quedar e acompañar; nace para denunciar as inxustizas e os abusos; nace para non calar diante da mentira dos que nos queren facer crer que todo vai ben e é moi bonito; nace para os resentidos, para os que perderon a esperanza, para os que foron desprazados, para os que... Si, nace para que non nos deixemos levar da tristura do corazón e da incapacidade para levantarnos logo dunha caída, un fracaso ou un desengano. Nace para nós e con nós. Nace para dicirnos que hai esperanza, que o futuro depende de nós, que detrás de cada persoa hai unha historia, unha vida; tamén moitas veces un berro que nos di: estou aquí, préstame a túa atención e algo do teu tempo. Nadal é nacer, e El lémbranos hoxe que naceremos cantas veces esteamos dispostos a volver a empezar e a non deixarnos levar do derrotismo. Máis alá dos focos das televisións segue habendo persoas que necesitan que sexamos as súas parteiras e lles axudemos para que o seu nacemento sexa de paz, xustiza e solidariedade. Que mellor que experimentalo desde o xa desta celebración que agora comezamos.


CORAZÓN MISERICORDIOSO
Ø  Porque pasamos de ser construtores de xustiza e e paz; 
              SEÑOR, GRAZAS POR CURAR AS NOSAS FERIDAS.
Ø  Porque desprezamos ao irmán e crémonos mellores; 
              CRISTO, GRAZAS POR CURAR AS NOSAS FERIDAS.
Ø  Porque ignoramos que o amor só se fai rostro na misericordia vivida co irmán necesitado de ser perdoado; 
              SEÑOR, GRAZAS POR CURAR AS NOSAS FERIDAS.


OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN
       Cantas veces non temos manifestado a fermosura do mundo no que vivimos! Cantas veces non temos quedado admirados ao ver unha paisaxe, ou ao contemplar unha foto ou as imaxes dunha película onde se nos mostra a fermosura de canto nos rodea! Pero tamén cantas veces temos sentido tristura ao contemplar a destrución desta mesma paisaxe por mor da acción predadora dos seres humanos. Somos sinal de contradición: tanto podemos facer cousas grandes e ao servizo e a dispor de tod@s, como tamén poñer a nosa intelixencia ao servizo da destrución da nosa casa común. Xa nolo lembraba Francisco na súa encíclica ”Laudato si”: se non termamos do que é de todos, que mundo lle imos deixar aos que veñen tras de nós? Para invitarnos a non esquecer que Deus nos ofrece esta casa para vivir nela do xeito máis humano e feliz posible, faise un de nós. Asume a nosa condición humana, pon os pés na terra para, como dicía Isaías, “anunciar fartura e proclamar felicidade” sen excluír a ninguén, e promovendo sempre compromisos de acollida e integración. E fronte a comportamentos que só buscan e pensan no individual, no propio, El ofrécenos a salvación sen rebaixas nin pactos, senón de xeito universal. Para iso nace, por iso está aquí e con nós quere contar. Celebremos esta Boa Nova coa ilusión de quen espera que a súa chegada nos axude a abrir ben os ollos e mirar máis alá de nós mesmos. Mensaxe e mensaxeiro xa chegaron, están aquí. Agora necesitan que este fermoso agasallo o abramos e coidemos, coma tesouro que é, para que non o estraguemos nin nos aburramos del. É que temos tantas cousas, que xa non sabemos separar o importante, o fundamental, do accesorio!


        Desde sempre, e sen cansar, insiste unha e outra vez para agasallarnos coa súa presenza. Tamén desde sempre, e cansando moito, temos confundido, manipulado e esquecido a súa mensaxe. Nun neno que morre na praia, nunha muller que sofre violencia, nun mozo/a que se sente acosado, nun pobo que é humillado e sometido, nun vello que non é atendido con cariño e tenrura, nun desprazado ao que se lle impide buscar e loitar unha vida mellor e máis digna, nun ... Destes e moitos máis xeitos nos vai falando este Deus que hoxe, de novo, peta na porta da nosa casa para que lle abramos. Ímonos limitar a non facer barullo desde dentro e axexar pola “miriña” por non ter a valentía de abrirlle e dicirlle: pasa, aquí sempre es ben acollido?

        Porque El, como nos dicía Xoán no Evanxeo, o que quere está ben claro: acampar entre nós, ser acollido, quedar a nosa beira. Fagámoslle, logo, oco para que non se senta nin desprezado nin utilizado segundo os intereses dos que mandan e o manexan todo. Sabendo facer unha lectura crente e actual deste nacemento, nin as figuras serán bonecos nin a falsa ilusión das luces de cores e as felicidades retóricas, acamparán no noso corazón.


FRATERNIDADE ORANTE
Celebramos que Deus vén para quedar, e digamos xuntos:
QUÉDATE NA NOSA CASA, SEÑOR

                    Para que sexamos Igrexa de misericordia onde se acolla, se visite a quen está enfermo, se acompañe a quen está solo e non se cale diante de quen é maltratado, OREMOS.
QUÉDATE NA NOSA CASA, SEÑOR
                   Para que non deixemos que o sentido cristián da vida esmoreza nas nosas parroquias, familias e relacións de uns para cos outros, OREMOS.
QUÉDATE NA NOSA CASA, SEÑOR
                  Para que poidamos dicir con sinceridade nin vergoña: é Nadal! Deus nace hoxe en min para renovar o meu compromiso de ser, cada día do ano, mellor persoa, veciño, pa/nai,fillo/filla, compañeiro/ra... sabendo perdoar, escoitar e axudar, OREMOS.
QUÉDATE NA NOSA CASA, SEÑOR

Señor, hoxe naces no mundo para lembrarnos que, se queremos, é posible seguir sementando entendemento e colaboración por riba do enfrontamento e os intereses mesquiños e egoístas. P.X.N.S. Amén.



MIRADA ESPERANZADA
Nadal é Deus connosco, feito un de nós.
Nadal somos nós con Deus, achegados a El
e feitos rostros humanos de Deus.
Cando nós queremos ver o noso rostro
necesitamos un espello.
Cando Deus quere ver o seu rostro,
só necesita mirar ao seu fillo encarnado
e feito un coma nós.
A palabra viu a nós para facerse dos nosos.
Por iso Nadal é comuñón e comunicación.
É festa de encontro e acollida,
é festa para dicir nós e abandonar o eu.
Festa para dicirnos papá e mamá,
festa para recibir e conceder o perdón.
Festa de luz e vida,
festa de amor e misericordia.
Nadal, nacer, renovar e vivir.
Grazas, Señor, por quedar con nós.


(Sobre unha idea do libro de Cáritas, Advento e Nadal)

No hay comentarios:

Publicar un comentario