27 jun. 2015

Domingo 13 do Tpo.Ordinario - ciclo B

13º DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO  -  CICLO B

 

Primeira Lectura     Sab 1, 13-15; 2, 23-24
LECTURA DO LIBRO DA SABEDORÍA
Por envexa do demo entrou a morte na terra
  
            Non fixo Deus a morte
nin se aleda co exterminio dos vivos;
creouno todo, de certo, para que subsista
e as criaturas do mundo son saudables;
non hai nelas veleno mortal
nin ten o Hades imperio sobre a terra,
porque a Xustiza é inmortal.
            Pois Deus creou o home para a incorrupción
e fíxoo imaxe do seu propio ser,
mais pola envexa do demo entrou a morte no mundo,
e os seus secuaces téñena de probar.

  Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus



SALMO RESPONSORIAL     Sal 29, 2 e 4. 5-6. 11 e 12a e 13b
R/.  (2a):  Eu lóote, Señor, porque me libraches.

Eu lóote, Señor, porque me libraches
e non deixaches rirse de min os inimigos.
sacaches do abismo a miña vida,
fixéchesme revivir,
lonxe dos que baixan  ao sepulcro.

Cantádelle  ao Señor os seus amados,
loade o seu santo nome.
O seu furor dura só un intre;
o seu favor, toda a vida.
Se hai pranto á tardiña,
ó abrente xa hai ledicia.

Escoita, Señor; ten compaixón de min,
Señor, ven socorrerme.
Trocaches o meu lamento en danza,
Señor, meu Deus, hei loarte por sempre.


Segunda Lectura     2 Cor 8, 7. 9. 13-15
LECTURA DA SEGUNDA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS
Que a vosa abundancia supla a indixencia dos irmáns pobres

             Irmáns:
            Xa que abundades en todo ‑en fe, en palabras, en ciencia, en interese polas cousas e en amor a nós ‑, abundade tamén nesta graza. Coñecedes ben a xenerosidade do noso Señor Xesús Cristo: sendo rico, fíxose pobre por vós, para  vos enriquecer coa súa pobreza.
            Non se trata de que pasedes apuros por aliviardes a outros, senón de que haxa equilibrio. Neste momento a vosa abundancia pode remediar a carencia deles, para que a abundancia deles poida vir en auxilio da vosa carencia.
            Así haberá igualdade, de acordo co que está escrito: A quen recollía moito, non lle sobraba; e a quen recollía pouco, non lle faltaba.

  Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus



ALELUIA     Cf. 2 Tim 1, 10
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
O noso Salvador Xesús Cristo destruíu a morte,
e iluminou a vida por medio do Evanxeo.
Aleluia.



Evanxeo     Mc 5, 21-43 (longa)
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS
Nena, a ti che falo: érguete.
  
            Naquel tempo, pasando de novo Xesús nunha barca para a banda de enfronte, xuntouse moita xente arredor del, que estaba na beira do mar. Nisto chegou un dos xefes da sinagoga, chamado Xairo, que,  ao velo, botouse aos seus pés suplicándolle:
            ‑ A miña filla está a piques de morrer; ven impor sobre ela as túas mans, para que sande, e viva.
            E foise con el, seguido de moito xentío que o estrullaba.
            Había unha muller que padecía hemorraxias desde doce anos atrás, e levaba sufrido moito cos médicos, que lle acababan cos bens; total para nada, porque a cada paso ía a peor. Como oíra falar do que facía Xesús, achegouse entre a xente por detrás e tocoulle o seu vestido, dicindo para si:
            - "Aínda que non sexa máis que tocarlle o seu vestido, ficarei sa".
            E secándolle a fonte da hemorraxia, sentiu no seu corpo que estaba curada do mal.
            Axiña Xesús, decatándose da forza que saíra del, volveuse e preguntou:
            ‑ Quen me tocou na roupa?
            Os discípulos respondéronlle:
            ‑ Ti ben ves a xente preméndote; e aínda preguntas por quen te tocou?
            Pero el seguía mirando arredor, para ver quen fora. Daquela, a muller, amedrentada e tremendo, sabendo o que lle sucedera, veu caer ante el contándolle toda a verdade. El díxolle:
            ‑ Filla, a túa fe sandoute, vaite en paz, curada para sempre da túa doenza.
            Aínda estaba el falando, cando chegaron da casa do xefe da sinagoga a dicirlle:
            ‑ A túa filla acaba de morrer. Para que andar xa molestando  ao Mestre?
            Pero Xesús,  ao escoitar o que estaban a falar, díxolle  ao xefe da sinagoga:
            ‑ Non temas, abonda que teñas fe.
            E non permitiu que ninguén o acompañase, fóra de Pedro, Santiago e Xoán, o irmán de Santiago.
            Ó chegaren á casa do xefe da sinagoga, vendo o gran barullo que facían con choros e lamentos, entrou e díxolles:
            ‑ A que vén tanto barullo e tanto chorar? A meniña non morreu, está a durmir.
            E todos facían riso del. Pero botándoos a todos fóra e levando con el os pais da meniña e mailos seus acompañantes, entrou onde estaba a nena. Colleuna pola man e díxolle:
            ‑ Talitha, qumi (que quere dicir: "rapaza, érguete").
            A rapaciña ergueuse de contado, e botouse a andar, que xa tiña doce años. E aquela xente quedou coa boca aberta.
            El insistiulles en que non llo contasen a ninguén, e mandou que lle desen de comer.

 Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo
______________________________________________________________________

Ou: 21-24. 35b-43  (máis breve):

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS

            Naquel tempo, pasando de novo Xesús nunha barca para a banda de enfronte, xuntouse moita xente arredor del, que estaba na beira do mar. Nisto chegou un dos xefes da sinagoga, chamado Xairo, que,  ao velo, botouse aos seus pés suplicándolle:
            ‑ A miña filla está a piques de morrer; ven impor sobre ela as túas mans, para que sande, e viva.
            E foise con el, seguido de moito xentío que o estrullaba.
Aínda ía de camiño, cando chegaron da casa do xefe da sinagoga a dicirlle:
            ‑ A túa filla acaba de morrer. Para que andar xa molestando ao Mestre?
            Pero Xesús, ao escoitar o que estaban a falar, díxolle ao xefe da sinagoga:
            ‑ Non temas, abonda que teñas fe.
            E non permitiu que ninguén o acompañase, fóra de Pedro, Santiago e Xoán, o irmán de Santiago.
            Ao chegaren á casa do xefe da sinagoga, vendo o gran barullo que facían con choros e lamentos, entrou e díxolles:
            ‑ A que vén tanto barullo e tanto chorar? A meniña non morreu, está a durmir.
            E todos facían riso del. Pero botándoos a todos fóra e levando con el os pais da meniña e mailos seus acompañantes, entrou onde estaba a nena. Colleuna pola man e díxolle:
            ‑ Talitha, qumi (que quere dicir: "rapaza, érguete").
            A rapaciña ergueuse de contado, e botouse a andar, que xa tiña doce años. E aquela xente quedou coa boca aberta.
            El insistiulles en que non llo contasen a ninguén, e mandou que lle desen de comer.

 Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo




Nun mundo enchoupado de morte, a proposta do Deus de Xesús segue a falar de vida en abundancia

OLLOS ABERTOS
Miremos cara onde miremos, imos percibindo que a realidade está enchoupada de situacións nas que a persoa non só non é o centro do que se di e fai, senón que moito diso que se di e fai o que busca é convertela nun medio para conseguir outros fins. Daquela, non é de estrañar a denuncia profética do papa Francisco na súa carta encíclica sobre a ecoloxía, cando nos reitera a urxencia de volver ao rego de poñer o importante no centro, por riba do inmediato. Si, porque se non poñemos ao ser humano no corazón de canto facemos, acabaremos facendo da corrupción, o engano, o abuso, a violencia, e calquera outra acción que faga ás persoas escravas dos que teñen poder, sexa este do tipo que sexa, camiño sen retorno.

Por iso nesta mañá a nosa celebración ten que movernos non á rutina nin ao costume, senón a saír dela co corazón transformado e coas gañas de non deixar que fagan das persoas monicreques cos que se ensaia como aproveitarse deles dando a impresión de que se lles serve.

O Deus de vivos e de vida aprémanos a non pasar por alto esta urxencia nun momento no que tanto se xoga cos seres humanos, e tanto se despreza a súa dignidade.

CORAZÓN MISERICORDIOSO
·         Por non facer da vida, propia e dos demais, unha experiencia de gratitude e solidariedade,SEÑOR, QUE NON CAIAMOS NA TENTACIÓN DA RUTINA.
·         Por non querer poñer a dignidade das persoas, especialmente coas que tratamos, vemos e falamos cada día, no centro do noso actuar, CRISTO, QUE NON CAIAMOS NA TENTACIÓN DA RUTINA.
·         Por esquecer que nin somos únicos nin perfectos, senón necesitados uns da colaboración dos outros, SEÑOR, QUE NON CAIAMOS NA TENTACIÓN DA RUTINA.

PALABRA ACOLLIDA E PÉS NO CHAN
·      A sabedoría de Deus volve aparecer nas lecturas de hoxe como unha experiencia de vida e confianza, fronte a calquera visión que supoña medo, imposición ou morte. Cando falamos de Deus, a visión que nos vén á mente é a dun señor que manda e decide moito sobre os demais; un señor que, estando por riba do ben e do mal, decide, impón e controla a través do medo, aos demais, que aparecen neste noso imaxinario como inferiores, cando non submisos a súa vontade. Pois nada más lonxe esta idea do que é o Deus cristián. Non é o Deus sádico que goza facéndonos sufrir e poñéndonos, unha e outra vez, probas cada vez máis duras no noso camiño. Ao contrario, diante desta visión sádica, o Deus a quen rezamos e no que confiamos é un Deus que fai as cousas por e desde o amor. E quen actúa así non pode apostar polo sufrimento, senón pola compañía, pola liberdade, pola presenza de quen se aleda nas ledicias, e vive a dor e tristura nas dificultades. El é o Deus que está, e está con e desde nós. Non por riba de nós. Por iso a primeira lectura tenta ir clarificando que é a vida, non a morte o que guía o seu facer. Ser imaxe súa é ofrecernos a posibilidade de actuar desde o amor que se dá e entrega buscando o ben para aqueles que teñen saído das súas mans. El é un Deus que nos quere de pé e non de xeonllos! Non para morrer, senón para vivir na sinxeleza da xenerosidade, e non na vinganza do egoísmo.

·      Un Deus así, como nolo describe a primeira lectura, vai movendo o corazón da cada un de nós á loanza por non sentirnos solos, por querernos, por apostar pola nosa dignidade e liberdade; por facernos cerne e non póla que esgaza. A mágoa é que nós, que nos dicimos seguidores seus, moitas veces temos convertido a experiencia de Deus, a través da nosa acción cara aos demais, nunha experiencia de dor e esmagamento, ignorando e facendo todo o posible para non deixar que nolo recorden, que no nome de Deus nin a guerra, nin o abuso, nin a utilización das persoas ten cabida nin pode servir de loanza. Loámolo sabéndonos acompañados por El e chamados a querernos, respectarnos e axudarnos uns a outros. E para iso é fundamental a xenerosidade, como ben lle lembraba Paulo aos corintios. Sen ela a vida fainos robots, máquinas sen corazón e dirixidas por quen non busca nin o ben nin o amor, senón o aproveitamento. Estamos nun novo tempo, vivimos unha nova xeira. Que os cristiáns non nos quedemos ao marxe dela, ao contrario, que saibamos, desde a xenerosidade que Xesús nos mostra e ensina, poñer tamén o noso esforzo a prol de canto faga da terra casa común e lugar no que todos nos poidamos sentir a gusto.
 

·      O que nos vai poñer no camiño de ser persoas agradecidas e nobres. Coma Xairo, o xefe da sinagoga do que nos fala o evanxeo de hoxe. El, que tiña poder e capacidade para exercelo, ao atoparse con Xesús non ofrece nin posesións nin medo, senón que desde a confianza diríxelle o laio tristeiro de quen está a piques de perder á súa filla, e pon en Xesús a súa confianza. De nada valen xa neste momento nin o poder, nin o prestixio nin nada que non sexa a confianza. E, a diferenza do que fariamos nós, Xesús non o humilla nin xoga ou abusa del, senón que lle devolve esa confianza en forma de acollida e atención. Non lle volve a cara nin fai oídos xordos, senón que vai con el. Responde acollendo e escoitando, sen producir medo nin mostrar o bo que é. Ao contrario, coa humildade de quen sabe estar ao lado e tender a man cando se lle necesita, acompáñao no camiño de volta. Cantas veces temos nós rexeitado esta compaña! Aprendamos que o Deus de vivos, que sabe chorar e sufrir ante a morte, ofrécenos gratitude e dispoñibilidade para que non fagamos o camiño solos. Acollámolo e prestémoslle atención nun momento eclesial tan esperanzador e gozoso, desde unha sociedade que necesita desta esperanza e deste gozo.

FRATERNIDADE ORANTE
Co Deus que nos ofrece esperanza e sentido para canto somos e facemos, compartimos a nosa oración comunitaria dicindo xuntos:
QUE A XENEROSIDADE GUÍE AS NOSAS ACCIÓNS
*      Pola Igrexa, para que non renuncie a esta primavera evanxélica que a leva a poñer corazón, mans e reflexión no servizo ao mundo de hoxe, OREMOS.
QUE A XENEROSIDADE GUÍE AS NOSAS ACCIÓNS
*      Polas nosas comunidades parroquiais, para que saibamos ser testemuñas agradecidas de xenerosidade e colaboradoras na creación de vida en forma de traballo comunitario, axuda a quen o necesite e compromiso para non deixar que ninguén abuse dos máis débiles, OREMOS.
QUE A XENEROSIDADE GUÍE AS NOSAS ACCIÓNS
*      Por nós para que a nosa confianza estea posta no Deus dos vivos e da vida, e non da morte nin do sadismo, OREMOS.
QUE A XENEROSIDADE GUÍE AS NOSAS ACCIÓNS
Grazas, Señor, por esta confianza que vas poñendo en nós cada día e en cada momento. P.X.N.S. Amén.

OÍDOS ATENTOS
Non viñeches a xulgar os nosos erros
senón a buscar a quen anda perdido,
a defender a quen está acusado,
a liberar a quen está en catividade,
a curar a quen está ferido,
a acoller a quen está desamparado,
a lavar a quen está manchado,
a sandar a quen está enfermo,
a erguer a quen está caído,
a salvar a quen se sente culpable,
a devolverlle a dignidade a quen a perdeu.
Ti que cres en nós.
Ti que esperas de nós.
Ti que nos amas que nós mesmos.
Ti que es máis grande que todos os nosos pecados,
recréanos e danos un futuro novo e mellor.

RECENDOS DE SONS AGRADECIDOS
      ENTRADA:  Que ledos hoxe estamos
·         LECTURAS:  Canta aleluia
·         OFERTORIO:  Eu soñei
·         COMUÑÓN:  Grazas, Señor, graciñas

POWER POINTS

·         Domingo 13 Ord B 

No hay comentarios:

Publicar un comentario