22 feb. 2014

Domingo 7 de Ordinario A

7º DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO  - CICLO  A



Primeira Lectura     Lev 19, 1-2. 17-18
LECTURA DO LIBRO DO LEVÍTICO
Amarás o teu próximo coma a ti mesmo

            Naqueles días, díxolle o Señor a Moisés:
            ‑ Fálalle á comunidade dos fillos de Israel e dilles:
            "Sede santos, porque santo son eu, o Señor, o voso Deus.
            Non terás odio no corazón ao teu irmán. Reprenderás o teu próximo, para non cargar co seu pecado.
            Non te vingarás nin lles terás xenreira aos teus veciños.
            Amarás o teu próximo coma a ti mesmo.
            Eu son o Señor".

                        Palabra do Señor                              R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 102, 1-2 . 3-4. 8 e 10. 12-13
R/  (8a):  O Señor é misericordioso e clemente.

Alma miña, bendí o Señor
e todo o meu ser, o seu santo nome.
Alma miña, bendí o Señor,
non esquezas os seus beneficios.

El perdoa as túas culpas
e sanda as túas doenzas;
rescata a túa vida da morte
e coróate de amor e de tenrura;

O Señor é misericordioso e clemente,
tardo á ira e rico en mercés.
Non nos trata conforme aos nosos erros
nin nos paga conforme ás nosas culpas.

Canto dista o nacente do poñente,
así arreda de nós as nosas culpas;
canto un pai ama os seus fillos,
así ama o Señor os que o temen.


Segunda Lectura     1 Cor 3, 16-23
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS
Todo é voso, vós de Cristo e Cristo de Deus
  
            Irmáns:
            Non sabedes que sodes templo de Deus e que o Espírito de Deus habita en vós? Se alguén destrúe o templo de Deus, o Señor destruirao a el. Porque o templo de Deus é sagrado e iso sodes vós.
            Que ninguén se engane. Se entre vós hai algún que se crea sabio ao xeito deste mundo, fágase parvo, para volverse sabio de verdade. Porque a sabedoría deste mundo é burremia diante de Deus.
            Que está escrito:
            El pilla os listos na súa propia astucia.
            E tamén:
            O Señor coñece os pensamentos dos sabios
e sabe que son vans.
            De modo que ninguén alardee apoiado nos homes. Porque todo é voso, certamente: tanto Paulo coma Apolo coma Cefas; tanto o mundo coma a vida e coma a morte; tanto o presente coma o futuro. Todo é voso; pero vós sodes de Cristo e Cristo é de Deus.

                        Palabra do Señor                              R/. Grazas a Deus



ALELUIA    1 Xn 2, 5
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
En quen garda a Palabra de Cristo,
verdadeiramente nel chega á plenitude o Amor de Deus.
Aleluia.



Evanxeo        Mt 5, 38-48
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Amade os vosos inimigos
  
            Naquel tempo, díxolles Xesús aos seus discípulos:
            ‑ Tendes oído que se vos dixo: "Ollo por ollo e dente por dente". Pero eu dígovos: Non opoñades resistencia ao malévolo; mais se alguén che da un lapote na túa meixela dereita, preséntalle a outra.
            A quen queira preitear contigo e che leve a túnica, déixalle ir tamén o mantelo; a quen te obrigue a camiñar con el unha milla, acompáñao dúas. A quen che pide, dálle; e non lle vires as costas a quen quere que ti lle fagas préstamo.
            Tedes oído que se vos dixo: Amarás o teu próximo e aborrecerás o teu inimigo. Pero eu dígovos: Amade os vosos inimigos e pregade polos que vos perseguen. Así seredes fillos de voso Pai que está no ceo, que fai saí-lo seu sol sobre os malos e os bos, e chover sobre xustos e inxustos.
            Porque, se amades os que vos aman, que recompensa ides ter? Non fan o mesmo os publicanos? E se saudades soamente a vosos irmáns, que facedes de máis? Non fan outro tanto os pagáns? Daquela sede bos, como o voso Pai celestial é totalmente bo.

                        Palabra do Señor                              R/. Loámoste, Cristo

Nin nos compran nin nos vendemos. Somos agasallo de Deus: somos para o amor
Remol da palabra-Domingo 7 Tpo Ord A

PÓRTICO
Unha das maiores aspiracións que ternos as persoas é a vivir en paz, sen confiaos; pero pensamos que iso se reduce a que non haxa guerra nin violencia. Porén, somos consumidores de programas na televisión e na radio que nin fomentan nin educan na paz e moito menos no amor, especialmente a aquela persoa que nos fixo mal.
A celebración de hoxe é unha chamada de atención a nós que nos consideramos cristiáns, para que fomentemos o amor dende o mais cotiá, dende a familia, o barrio, as parroquias e que sexamos quen de non quedar calados diante de tanta inxustiza e de tanta prepotencia. Non esquezamos que é a raíz e o profundo do noso sermos cristiáns.

PERDÓN
q    Porque confundimos amor con comodidade e utilización dos demais, SE NOS FALTA O AMOR, SEÑOR, NON NOS SIRVE DE NADA.
q    Porque esquecemos que sen amor falar de felicidade, xustiza e liberdade é baldío, SE NOS FALTA O AMOR, CRISTO, NON NOS SIRVE DE NADA.
q    Porque nos faltan compaixón e misericordia para escoitar e buscar entender aos que ternos máis
preto, SE NOS FALTA O AMOR, SEÑOR, NON NOS SIRVE DE NADA.

REMUÍÑO
·  Amar ao próximo. Este é o reto que cando nos erguemos cada día ternos por diante. E que difícil é! Porque próximo é o compañeiro de traballo que é un folgazán e preguiceiro; próximo é aquel familiar que só aparece pola casa para pedir que lle dean e é incapaz de botar unha man cando sabe que hai moito que facer e o necesitan; próximo é aquel veciño que está máis preocupado do que fan os outros que de orientar a súa vida traballando con honestidade, tratando con igualdade e respecto aos da súa casa ou poñendo creatividade e esforzo comunitario á hora de facer cousas na e pola parroquia.
Desde esta clave ternos que entender o texto da primeira lectura que nos invita a amar ao próximo corno a nós mesmos. Un amor que é entrega xenerosa e que redunda no ben de todos: no dos demais e no de un mesmo. 
 · E no centro dese amor, o que move, o que orienta, o que vai facendo que teña sentido e pague a pena vivir desde el, está Cristo. Non o Cristo que tantas veces aparece secuestrado polos intereses duns e outros; tampouco o Cristo que lle serve aos fundamentalistas para excluír a quen non pensa coma eles; e menos o Cristo que a pesares de encarnarse para asumir a nosa mesma condición de seres humanos, tratan de presentárnolo lonxe das nosas preocupacións e dentro dunha espiritualidade baleira sen enraizar nos problemas e dificultades que nos van ocorrendo cada un dos días da nosa vida.
Un Cristo ausente! Non, ese non é o Cristo do que Paulo lle falaba aos cristiáns de Corinto, todo o contrario. O Cristo que sendo noso nos converte nun dos del, é o Cristo que irnos descubrindo na dor da enfermidade, na tristura dun fracaso matrimonial, na incomprensión dun ERE que manda a un grupo de traballadores ao paro, o Cristo que se fai compañeiro e consolo para quen ven de perder un ser querido de xeito inexplicable, o Cristo... que asume a nosa condición humana porque un de nós e
dos nosos.

· Por iso mándanos amar. Amar sen poñer nin peros nin condicións. Amar sen facer cálculos do que poderíamos gañar ou perder nese amor. Amar a fondo perdido. E como ben sabemos, como custa iso! Porque non é nada fácil, porque necesita moito esforzo pola nosa parte, porque esixirá ter que deixar atrás cousas que nos teñan feito dano en cantidade; sabemos que non é a alfombra vermella dos grandes acontecementos, senón o camiño empedrado duro, difícil e que magoa os nosos pés, pero non nos queda outro remedio, porque amar é tarefa constante de abrir futuro e construír presente.

E niso todos, con maior ou menor acerto, estamos invitados a ir facendo carriño con pasos pequenos e corazón grande.

ORACIÓN DA COMUNIDADE
Compartamos, desde este esforzo por ir facendo da nosa vida berce de amor, a nosa oración comunitaria, e digamos xuntos:
QUE A COMPAIXÓN E A MISERICORDIA NOS LEVEN AO AMOR
Para que na Igrexa nos esforcemos por entender que amar e tamén tender pontes que unan e non condenas que separan e afastan, Oremos.
QUE A COMPAIXÓN E A MISERICORDIA NOS LEVEN AO AMOR
Para que nas nosas comunidades non lle deamos nunca as costas a cantos necesitan do amor que podemos ofrecer en forma de axuda, tempo compartido, compromiso comunitario, participación veciñal... ou calquera outra acción que sirva para mostrar que estamos a construír comunidade desde o amor que nos fala Xesús, Oremos.
QUE A COMPAIXÓN E A MISERICORDIA NOS LEVEN AO AMOR
Para que nós aprendamos a descubrir que a fe non é unha ideoloxía teórica e pechada, a modo dun libro que hai que aprender, senón unha disposición de vida que nos leva a poñernos nas mans de Deus para loitar por facer cada día realidade o proxecto de Xesús, un proxecto que fai presente mirando ao futuro, Oremos.
QUE A COMPAIXÓN E A MISERICORDIA NOS LEVEN AO AMOR
Grazas, Señor, porque pos o teu amor nos nosos corazóns, capacitándonos para amar aos demais sen pedir nada a cambio. PXNS. Amén.

PARA A REFLEXIÓN
Esperar a chegada do reino total, é dicir,
ao Liberador que trae xustiza, amor e conversión plena; 
eses son os signos do reino que xa veu, segue a vir e tamén virán.
O plan de Deus, a súa vontade, é que todas as persoas se salven, 
que todas sexan liberadas, que ninguén quede escravizado.
Aceptar que o amor de Deus é universal, é para todas as persoas.
A vontade de Deus non é capricho, teimosía ou autoritarismo.
É o don do amor.
O plan de Deus axuda a redefinir
o noso proxecto persoal e comunitario de liberación.                                                                                                                                                         
                                                    (A. Cussianovich, Liberounos)

CANTOS

ENTRADA:
Fagamos da misa unha festa                                     
LECTURAS:
Contade as marabillas do Señor
OFERTORIO:
Cantádelle ao Señor unha cantiga                            
COMUÑÓN:
Señor Xesús, bendito sexas


POWER POINTS




No hay comentarios:

Publicar un comentario