17 jun. 2013

Reflexión sobre O Credo no Ano da fe - O Fillo (1ª parte)

TOMADO DA WEB: Somos Vicencianos http://vicencianos.org (El Credo en el Año de la fe) 




Creo en Xesucristo

«Xesús quere dicir en hebreo: “Deus salva”. No momento da anunciación, o anxo Gabriel deulle como nomee propio o nome de Xesús que expresa á vez a súa identidade e a súa misión. Xa que “quen pode perdoar pecados, senón só Deus”?, é El quen, en Xesús, o seu Fillo eterno feito home “salvará ao seu pobo dos seus pecados”. En Xesús, Deus recapitula así toda a historia da salvación en favor dos homes». (Art 430 CIC)

«Cristo vén da tradución grega do termo hebreo “Mesías” que quere dicir “Unxido”. Pasa a ser nomee propio de Xesús porque El cumpre perfectamente a misión divina que esa palabra significa. En efecto, en Israel eran unxidos no nome de Deus os que lle eran consagrados para unha misión que recibiran del. Este era o caso dos reis, dos sacerdotes e, excepcionalmente, dos profetas. Este debía ser por excelencia o caso do Mesías que Deus enviaría para instaurar definitivamente o seu Reino.

O Mesías debía ser unxido polo Espírito do Señor á vez como rei e sacerdote pero tamén como profeta.  Xesús cumpriu a esperanza mesiánica de Israel na súa tripla función de sacerdote, profeta e rei». (Art 436 CIC).


O seu único Fillo

Os evanxeos narran en dous momentos solemnes, o Bautismo e a Transfiguración de Cristo, que a voz do Pai o designa como o seu “Fillo amado”. Xesús desígnase a si mesmo como “o Fillo Único de Deus” e afirma mediante este título o seu preexistencia eterna.
Pide a fe “no Nome do Fillo Único de Deus”. Esta confesión cristiá aparece xa na exclamación do centurión diante de Xesús na cruz: “Verdadeiramente este home era Fillo de Deus”, porque é soamente no misterio pascual onde o crente pode alcanzar o sentido pleno do título “Fillo de Deus”. (Art. 444 CIC)
Pola súa banda, Pedro confesa a Xesús como “o Cristo, o Fillo de Deus vivo”, ao que Xesús respóndelle con solemnidade: “non che revelou isto nin a carne nin o sangue, senón o meu Pai que está nos ceos”. Se Pedro puido recoñecer o carácter transcendente da filiación divina de Xesús Mesías é porque este deixouno entender claramente. Ante o Sanedrín, á pregunta dos seus acusadores: “Entón, ti es o Fillo de Deus?”, Xesús respondeu: “Vós dicídelo: eu son”.

Xa moito antes, distinguiu o seu filiación da dos seus discípulos, non dicindo xamais “o noso Pai” salvo para ordenarlles “vós, pois, orade así: Noso Pai; e subliñou esta distinción: “O meu Pai e o voso Pai” (Xn 20, 17).


O noso Señor

Na tradución grega dos libros do Antigo Testamento, o nome inefable co cal Divos revelouse a Moisés: “YHWH”, é traducido por “Kyrios”, “Señor”. Señor convértese desde entón no nome máis habitual para designar a divindade mesma do Deus de Israel.

O Novo Testamento utiliza neste sentido forte o título “Señor” para o Pai, pero emprégao tamén, e aquí está a novidade, para Xesús recoñecéndoo como Deus. (Art. 446 CIC).

Ao longo de toda a súa vida pública, Xesús mostrou o seu dominio sobre a natureza, sobre as enfermidades, sobre os demos, sobre a morte e o pecado, demostrando a súa soberanía divina. Con moita frecuencia, nos evanxeos, hai persoas que se dirixen a Xesús chamándolle “Señor”. Este título expresa o respecto e a confianza dos que se achegan a Xesús e esperan del socorro e curación.

Desde o comezo da historia cristiá, a afirmación do señorío de Xesús sobre o mundo e sobre a historia significa tamén recoñecer que o home non debe someter a súa liberdade persoal, de modo absoluto, a ningún poder terreal senón só a Deus Pai e ao Señor Xesucristo: César non é o “Señor”. “ A Igrexa cre que a clave, o centro e o fin de toda historia humana atópase no seu Señor e Mestre” (Art. 450 CIC).


Que foi concibido por obra e graza do Espírito Santo

A Anunciación a María inaugura “a plenitude dos tempos”, é dicir, o cumprimento das promesas e dos preparativos. A resposta divina á súa “como será isto, posto que non coñezo home?” deuse mediante o poder do Espírito.

A fe na verdadeira encarnación do Fillo de Deus é o signo distintivo da fe cristiá: “Poderedes coñecer nisto o Espírito de Deus: todo espírito que confesa a Xesucristo, vindo en carne, é de Deus”.

A Anunciación a María inaugura “a plenitude dos tempos”, é dicir, o cumprimento das promesas e dos preparativos. A resposta divina á súa “como será isto, posto que non coñezo home?” deuse mediante o poder do Espírito: “O Espírito Santo virá sobre ti”.

«A misión do Espírito Santo está sempre unida e ordenada á do Fillo. O Espírito Santo foi enviado para santificar o seo da Virxe María e fecundarla por obra divina, el que é “o Señor que dá a vida”, facendo que ela conciba ao Fillo eterno do Pai nunha humanidade tomada da súa». (Art 485 CIC)

O Fillo único do Pai, ao ser concibido como home no seo da Virxe María é “Cristo”, é dicir, o unxido polo Espírito Santo, desde o principio da súa existencia humana, aínda que a súa manifestación non tivese lugar senón progresivamente: aos pastores (cf. Lc 2,8-20), aos magos (cf. Mt2, 1-12), a Xoán Bautista (cf. Xn 1, 31-34), aos discípulos (cf. Xn2, 11).


Naceu de Santa María Virxe

«María “foi Virxe ao concibir ao seu Fillo, Virxe durante o embarazo, Virxe no parto, Virxe despois do parto, Virxe sempre”; ela, con todo o seu ser, é “a escrava do Señor”».

«Da descendencia de Eva, Deus elixiu á Virxe María para ser a Nai do seu Fillo. Ela, “chea de graza”, é “o froito máis excelente da redención”; desde o primeiro instante da súa concepción, foi totalmente preservada da mancha do pecado orixinal e permaneceu pura de todo pecado persoal ao longo de toda a súa vida». (Art 508 CIC). «María é verdadeiramente “Nai de Deus” porque é a nai do Fillo eterno de Deus feito home, que é Deus mesmo». (Art 509 CIC)

«María “foi Virxe ao concibir ao seu Fillo, Virxe durante o embarazo, Virxe no parto, Virxe despois do parto, Virxe sempre”; ela, con todo o seu ser, é “a escrava do Señor”.» (Art 510 CIC)

María é virxe porque a súa virxinidade é o signo da súa fe non adulterada por dúbida algunha e da súa entrega total á vontade de Deus. A súa fe é a que lle fai chegar a ser a nai do Salvador.

«María é á vez virxe e nai porque ela é a figura e a máis perfecta realización da Igrexa, como sinala a Lumen Gentium: “A Igrexa [...] convértese en Nai pola palabra de Deus acollida con fe, xa que, pola predicación e o bautismo, procrea para unha vida nova e inmortal aos fillos concibidos polo Espírito Santo e nados de Deus. Tamén ela é virxe que garda íntegra e pura a fidelidade prometida ao Esposo”» (Art 507 CIC).


Padeceu baixo o poder de Poncio Pilato

A Igrexa permanece fiel  “á interpretación de todas as Escrituras” dada por Xesús mesmo, tanto antes como despois da súa Pascua (Lc 24, 27. 44-45): “Non era necesario que Cristo padecese iso e entrase así na súa gloria?” (Lc 24, 26).

Os padecimientos de Xesús tomaron unha forma histórica concreta polo feito de ser “reprobado polos anciáns, os sumos sacerdotes e escribas” (Mc 8, 31), que “o entregaron aos xentís, para burlarse del, azoutarlle e crucificarlo” (Mt 20, 19). (Art. 572 CIC)

Desde os comezos do ministerio público de Xesús, fariseos e partidarios de Herodes, xunto con sacerdotes e escribas, puxéronse de acordo para perderlle.

Para Deus, todos os momentos do tempo están presentes na súa actualidade. Por tanto establece o seu designio eterno de “predestinación”incluíndo nel a resposta libre de cada home á súa graza: “Si, verdadeiramente, reuníronse nesta cidade contra o teu santo servo Xesús, que ti unxiches, Herodes e Poncio Pilato coas nacións gentiles e os pobos de Israel, de tal sorte que eles cumpriron todo o que, na túa poder e a túa sabedoría, habías predestinado”. Deus permitiu os actos nados da súa cegueira para realizar o seu designio de salvación. (Art. 600 CIC).


Foi crucificado, morto e sepultado

A morte violenta de Xesús na cruz non foi froito do azar nunha desgraciada constelación de circunstancias. Pertence ao misterio do designio de Deus, como o explica san Pedro aos xudeus de Xerusalén xa no seu primeiro discurso de Pentecostés. A morte redentora de Xesús cumpre, en particular, a profecía do Servo doente (cf. Is 53, 7-8 e Hch 8, 32-35). A Igrexa ensina que Cristo morreu por todos os homes sen excepción: “non hai, nin houbo nin haberá home algún por quen non padecese Cristo”.

«”Pola graza de Deus, gustou a morte para ben de todos” (Hb 2, 9). No seu designio de salvación, Deus dispuxo que o seu Fillo non soamente “morrese polos nosos pecados” (1 Co 15, 3) senón tamén que “gustase a morte”, é dicir, que coñecese o estado de morte, o estado de separación entre a súa alma e o seu corpo, durante o tempo comprendido entre o momento en que El expirou na Cruz e o momento en que resucitou. Este estado de Cristo morto é o misterio do sepulcro e do descenso aos infernos. É o misterio do Sábado Santo no que Cristo depositado na tumba (cf. Xn 19, 42) manifesta o gran repouso sabático de Deus (cf. Hb 4, 4-9) despois de realizar (cf. Xn 19, 30) a salvación dos homes, que establece na paz o universo enteiro (cf. Col 1, 18-20)».
(Art 624 CIC).



No hay comentarios:

Publicar un comentario