28 mar. 2013

OFICIOS - Venres Santo - ciclo C

CELEBRACIÓN DA PAIXÓN DO SEÑOR
 VENRES SANTO


 ESQUEMA

1)             LITURXIA DA PALABRA
o    Remuíño breve

2)             ORACIÓN UNIVERSAL

o    Solidarizámonos e pedímoslle a Deus especialmente por tod@s @s crucificad@s do mundo 

3)             ADORACIÓN DA CRUZ

4)             COMUÑÓN




Primeira Lectura    Is 52, 13 -- 53, 12
LECTURA DO LIBRO DO PROFETA ISAÍAS
Foi ferido por culpa das nosas iniquidades (4º Canto do Servo)
  
            Velaquí: o Excelso, o Sublime, o Altísimo daralle éxito ao seu Servo.
A gran multitude quedará abraiada diante del,
pois o seu aspecto non parecía o dun home,
a súa figura non parecía a dun fillo de Adán.
            Pero agora fará conmover a pobos numerosos:
por causa del os reis pecharán a súa boca,
porque contemplarán o que  nunca se lles contou,
e comprenderán o que nunca escoitaron.
            Quen creu o que lle dixemos?
A quen se lle revelou o brazo do Señor?
            El subiu coma tenro gromo na súa presenza,
coma raíz en terra reseca.
            Non tiña beleza nin esplendor;
vímolo, e o seu aspecto non era atraente.
            Desprezado, o máis rexeitado dos homes,
varón de sufrimentos, familiarizado coa dor.
            Coma alguén de quen se esconde a cara,
desprezado, non lle tivemos aprecio.
            El cargou coas nosas dores,
el soportou os nosos sufrimentos.
            Nós considerámolo ferido,
castigado por Deus e aflixido.
            Pero foi ferido por causa das nosas rebeldías,
foi esmagado polas nosas iniquidades.
            O castigo que nos trouxo a paz caeu sobre el,
a súa ferida foi a nosa curación.
            Todos nós, coma rabaño, andabamos perdidos,
cada un polo seu camiño.
            Pero o Señor puxo nel a iniquidade de todos nós.
Foi oprimido, foi aflixido;
pero el non abriu a súa boca.
            Foi levado coma unha res á matanza,
e, coma ovella muda ante o tosquiador,
non abriu a súa boca.
            Foi levado cun xuízo perverso,
ninguén se preocupou da súa vida.
            El foi arrincado do mundo dos vivos,
para o noso ben foi ferido pola rebeldía do seu pobo.
            Puxeron a súa sepultura entre os malvados,
e a súa tumba entre os ricos,
aínda que non cometeu violencia,
nin houbo fraude na súa boca.
            O Señor quixo esmagalo co seu sufrimento:
Si, entrega a túa vida en expiación polo pecado.
            Pero el verá descendencia, alongará os seus días
e por medio del cumprirase a salvación do Señor.
            Polos traballos da súa vida verá a luz,
alcanzará a sabedoría.
            O Xusto volverá xusto o seu Servo
para o ben de moitos
e as iniquidades destes el soportará.
            Por isto repartirei con el xunto cos grandes,
e cos poderosos terá parte no botín,
porque entregou a súa vida á morte
e foi contado cos malvados.
            Si, el foi o que cargou co pecado de moitos
e fai a intercesión polos malvados.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL      Sal 30, 2 e 6. 12-13. 15-16. 17 e 25
R/. (Lc 23, 46): Meu Pai, nas túas mans entrego o meu espírito.

Abrígome en ti, Señor,
que endexamais me vexa defraudado;
Nas túas mans entrego o meu espírito,
ti, Señor, o Deus fiel, hasme librar.

Son o riso dos inimigos,
a burla dos meus veciños.
Para os meus coñecidos son espanto:
foxen ao verme na rúa.
Esquécense de min, coma dun morto;
eu son coma un cacharro que non serve.

Mais eu teño confianza en ti, Señor,
e digo: "Ti es o meu Deus".
Nas túas mans está o meu porvir:
líbrame do poder dos inimigos
e dos meus perseguidores.

Fai brillar o teu rostro para o teu servo,
sálvame, pola túa misericordia.
Sede fortes e valentes
os que esperades no Señor.


Segunda Lectura     Hebr 4, 14-16; 5, 7-9
LECTURA DA CARTA AOS HEBREOS
Aprendeu a obediencia e fíxose autor da salvación para todos os que o obedecen

            Irmáns:
            Xa que temos un gran Sumo Sacerdote que  penetrou no ceo, Xesús, o Fillo de Deus, manteñamos a esperanza que profesamos.
            Pois non temos un Sumo Sacerdote incapaz de se compadecer das nosas debilidades, senón un Sumo Sacerdote probado en todo coma nós, fóra do pecado. Acheguémonos, pois, con liberdade ao trono da graza, para conseguirmos misericordia e acadar a graza para unha axuda no tempo debido.
            Cristo, nos días da súa vida mortal, a berros e con bágoas, presentou oracións e súplicas a quen o podía salvar da morte e Deus escoitouno por mor da súa docilidade.      Aínda que era Fillo, aprendeu sufrindo o que é obedecer; e, consumada deste xeito a súa consagración sacerdotal, converteuse para todos os que lle obedecen en causa de salvación eterna.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


VERSÍCULO    Flp 2, 8-9

Cristo abaixouse a si mesmo, facéndose obediente ata á morte,
e á morte na cruz.
Por iso tamén Deus o exaltou sobre todo
e lle concedeu un nome que está por riba de todo outro nome.


Evanxeo    Xn 18, 1 -- 19, 42
PAIXÓN DO NOSO SEÑOR XESÚS CRISTO SEGUNDO XOÁN

Prenderon a Xesús e atárono

            C. Naquel tempo, saíu Xesús cos seus discípulos para a outra banda do regueiro Cedrón, onde había unha horta, na que entrou el e mais os seus discípulos. Tamén Xudas, o que o había entregar, coñecía aquela horta, pois en moitas ocasións estivera alí Xesús cos seus discípulos. Xudas levaba a patrulla e a garda dos sumos pontífices e dos fariseos, chegou alí con farois, fachos e armas. Entón Xesús, sabendo todo o que lle viña enriba, adiantouse e preguntoulles:
            + ‑ A quen buscades?
            C. Respondéronlle:
            S. ‑ A Xesús de Nazaret.
            C. Díxolles El:
            + ‑ Eu son.
            C. Estaba tamén con eles Xudas, o que o entregaba. Cando lles dixo Eu son, botáronse para atrás e caeron ao chan. Entón, preguntoulles outra vez:
            + ‑ A quen buscades?
            C. Eles contestaron:
            S. ‑ A Xesús de Nazaret.
            C. Xesús respondeulles:
            + ‑ Díxenvos que "son eu": así que, se me buscades a min, deixade marchar a estes.
            C. Así cumpriuse a palabra que dixera: "non perdín ningún dos que me deches".
            Entón Simón Pedro, que tiña unha espada, desenvaiñouna e feriu o garda do Sumo Sacerdote, rabenándolle a orella dereita. O nome do garda era Malco. Pero Xesús díxolle a Pedro:
            + ‑ Mete a espada na vaíña; e, logo, non hei beber o cáliz que me deu o Pai?

Levaron primeiro a Xesús onda Anás

            C. Entón a patrulla, o tribuno e mais os gardas dos xudeus, agarraron a Xesús e prendérono.
            Levárono primeiro onda Anás, que era sogro de Caifás, o Sumo Sacerdote daquel ano. Era Caifás aquel que lles dera aos xudeus o consello: "Convén que un home morra polo pobo".
            Seguían a Xesús Simón Pedro e mais outro discípulo. Este discípulo, por ser coñecido do Sumo Sacerdote, entrou con Xesús no adro do palacio do Sumo Sacerdote.
            Pedro estaba fóra, na porta. Entón saíu o outro discípulo ‑ o coñecido do Sumo Sacerdote ‑, falou coa porteira, e fixo entrar a Pedro. A porteira preguntoulle a Pedro:
            S. ‑ Non es tamén ti dos discípulos dese home?
            C. El contestou:
            S. ‑ Non son.
            C. Estaban os criados e os gardas facendo unha fogueira, porque ía frío, e quecían. Estaba tamén Pedro con eles, de pé, quecendo.
            Entón o Sumo Sacerdote interrogou a Xesús acerca dos seus discípulos e da súa doutrina.
            Xesús respondeulle:
            + ‑ Eu falei á vista do mundo, publicamente; eu sempre ensinei na sinagoga e no templo, onde se xuntan todos os xudeus, e non falei nada ás agachadas. Por que me preguntas a min? Pregúntalles aos que me oíron de que lles falei: eles saben ben o que dixen.
            C. Ao dicir isto, un dos gardas alí presentes deulle unha labazada a Xesús, dicindo:
            S. ‑ Así lle respondes ao Sumo Sacerdote?
            C. Xesús replicoulle:
            + ‑ Se falei mal, demóstrame en que; e se falei ben, por que me pegas?
            C. Entón Anás mandouno amarrado onda Caifás, o Sumo Sacerdote.

Non es tamén ti dos seus discípulos?

            C. Estaba Simón Pedro de pé, quentándose, e preguntáronlle:
            S. ‑ Non es tamén ti dos seus discípulos?
            C. El negouno, dicindo:
            S. ‑ Non son.
            C. Un dos criados do Sumo Sacerdote, parente daquel a quen Pedro lle cortara a orella, replicoulle:
            S. ‑ E logo non te vin eu na horta con el?
            C. Pedro negou outra vez; e naquel intre empezou a cantar un galo.

O meu reino non é deste mundo

            C. Levaron entón a Xesús de onda Caifás ao Pretorio. Era a amañecida. Eles non entraron no Pretorio para non se contaminaren e así poderen comer a Pascua. Saíu entón fóra Pilatos, onda eles, e preguntou:
            S. ‑ Que acusación traedes contra este home?
            C. Eles responderon:
            S. ‑ Se este non fose un malfeitor, non cho entregabamos.
            C. Díxolles entón Pilatos:
            S.‑ Collédeo vós e xulgádeo segundo a vosa Lei.
            C. Os xudeus contestáronlle:
            S. ‑ Non nos é lícito matar a ninguén.
            C. Así se cumpriu a palabra de Xesús, sinalando con que morte había morrer.
            Entón entrou Pilato outra vez no Pretorio, chamou por Xesús e preguntoulle:
            S. ‑ Es ti o Rei dos Xudeus?
            C. Xesús respondeu:
            + ‑ Dilo ti pola túa conta ou dixéroncho outros de min?
            C. Pilato replicou:
            S. ‑ E logo son eu xudeu? A túa xente e os sumos sacerdotes entregáronte a min: que fixeches?
            C. Xesús contestoulle:          
            + ‑ O meu reino non é deste mundo; se deste mundo fose, os meus oficiais loitarían para que ninguén me entregase aos xudeus; pero o meu reino non é de aquí.
            C. Díxolle entón Pilato:
            + ‑ Logo ti es Rei?
            C. Xesús respondeu:
            + ‑ Tal como o estás dicindo, eu son Rei: para iso nacín e para iso vin ao mundo, para dar testemuño da verdade; todo o que está aberto á verdade, escoita a miña voz.
            C. Pilato preguntoulle:
            + ‑ Que é a verdade?
            C. E, dito isto, saíu onda os xudeus e díxolles:
            S. - Eu non atopo nel culpa ningunha. Hai entre vós o costume de que eu vos solte alguén pola Pascua. Queredes, logo, que vos solte o Rei dos Xudeus?
            C. Berraron entón outra vez, dicindo:
            S. ‑ Non. A ese non; a Barrabás. (O tal Barrabás era un bandido).

Salve, Rei dos Xudeus!

            C. Entón Pilato colleu a Xesús e mandouno azoutar. Os soldados, tecendo unha coroa con espiños, puxéronlla na cabeza, vestíronlle un manto de púrpura, e, inclinándose diante del, dicíanlle:
            S. - "Salve, Rei dos Xudeus!".
            C. E dábanlle labazadas.
            Pilato saíu outra vez fóra e díxolles:
            S. ‑ Mirade, tráiovolo fóra, para que vos decatedes de que non atopo nel culpa ningunha.

            C. Entón saíu fóra Xesús, levando a coroa de espiños e o manto de púrpura. Pilato díxolles:
            S. – Velaquí o home.
            C. Cando o viron, os sumos sacerdotes e os gardas berraron:
            S. ‑ Crucifícao, crucifícao!
            C. Pilato respondeulles:
            S. ‑ Collédeo vós e crucificádeo, que eu non atopo culpa nel.
            C. Os xudeus replicaron:
            S. ‑ Nós temos unha Lei, e conforme a Lei debe morrer, por se facer Fillo de Deus.
            C. Cando Pilato oíu estas palabras colleu moito medo, entrou outra vez no Pretorio e preguntoulle a Xesús:
            S. ‑ De onde es ti?
            c. Pero Xesús non lle deu unha fala. Entón Pilato insistiu:
            s. ‑ Comigo non falas? Non sabes que teño poder para soltarte e poder para te crucificar?
            C. Xesús respondeulle:
            + ‑ Non terías ningún poder sobre min, se non cho desen de arriba. Por iso, o que me entregou a ti ten maior pecado.

Fóra, fóra! Crucifícao!

            C. Despois disto Pilato procuraba liberalo. Pero os xudeus berraban:
            S. ‑ Se soltas a ese, non es amigo do César: todo o que se fai rei, oponse ao César.
            C. Pilato, oídas estas palabras, levou para fóra a Xesús e sentouno no tribunal, no sitio nomeado "O lousado", en hebreo "gábaza". Era o día da Preparación da Pascua, alá contra as doce da mañá.
            Díxolles aos xudeus:
            S. ‑ Velaquí o voso rei.
            C. Pero eles berraban:
            S. ‑ Fóra, fóra! Crucifícao!
            C. Pilato preguntoulles:
            S. ‑ Pero como vou crucificar o voso rei?
            C. Os sumos sacerdotes insistiron:
            S. ‑ Non temos máis rei có César.
            C. Daquela, entregóullelo para que o crucificasen.

Crucificaron a Xesús, xunto con outros dous

            C. Entón colleron a Xesús. Cargando el mesmo coa cruz, saíu para o lugar chamado da Caveira, que se di Gólgota en hebreo. Alí o crucificaron, xunto con outros dous, un a cada lado, e Xesús no medio.
            Escribiu Pilato un título e púxoo na cruz. O escrito era: Xesús o Nazareno, o Rei dos Xudeus. Moitos dos xudeus leron este título, porque o sitio onde Xesús foi crucificado estaba cerca da vila, e estaba escrito en hebreo, latín e grego. Os sumos sacerdotes dixéronlle a Pilato:
            S. ‑ Non escribas "O Rei dos Xudeus", senón que el dixo "Son Rei dos Xudeus".
            C. Pilato respondeu:
            S. ‑ O escrito, escrito está.

Repartiron as miñas roupas

            C. Entón os soldados, cando crucificaron a Xesús, colleron a roupa del ‑e fixeron catro partes, unha parte para cada soldado ‑, e mais a túnica. Era a túnica sen costura, tecida dunha peza de arriba abaixo. E falaron entre eles:
            S. ‑ Non a rachemos: sorteémola a ver a quen lle toca.
            C. Así cumpriuse a Escritura, que di: Repartiron entre eles a miña roupa e sortearon a miña túnica.
            Tal fixeron os soldados.

Velaí o teu fillo. Velaí a túa nai.

            C. Ao pé da cruz de Xesús estaban súa nai e a irmá de súa nai, María a de Cleofás, e mais María a Madalena. Xesús, vendo a súa nai e, onda ela, o discípulo a quen amaba, díxolle á nai:
            + ‑ Muller, velaí o teu fillo.
            C. Despois díxolle ao discípulo:
            + ‑ Velaí a túa nai.
            C. Desde aquela hora o discípulo acolleuna con el.

Está cumprido

            C. Despois disto, sabendo Xesús que xa todo estaba acabado, para que se cumprise plenamente a Escritura, dixo:
            + - "Teño sede".
            C. Había alí un xerro cheo de vinagre. Entón, atando unha esponxa empapada de vinagre a unha cana de hisopo, achegáronlla á boca. Cando probou Xesús o vinagre dixo:
            + - Está cumprido.
            C. E, inclinando a cabeza, entregou o espírito.

(Todos se axeonllan, e faise unha pausa)

No instante saíu sangue e auga

            C. Entón os xudeus, como era o Día da Preparación, para que non permanecesen os corpos na cruz durante o sábado ‑ pois era grande aquel día de sábado ‑, rogáronlle a Pilato que lles rompesen as pernas e os retirasen.
            Viñeron, logo, os soldados, e rompéronlles as pernas ao primeiro e mais ao outro que crucificaran con el. Pero ao chegaren onda Xesús, como o viron xa morto, non lle romperon as pernas, senón que un dos soldados lle traspasou o costado cunha lanza; e no instante saíu sangue e auga.
            Quen o viu dá testemuño, e o seu testemuño é verdadeiro; el sabe que di a verdade, para que tamén vós creades. Porque isto aconteceu para que se cumprise a Escritura: "Non lle crebarán óso ningún". E noutro lugar di: Han mirar para quen traspasaron.

Envolveron o corpo de Xesús con panos, con aromas

            C. Despois disto, Xosé o de Arimatea, que era discípulo de Xesús –aínda que ás agachadas, por medo aos xudeus ‑, rogoulle a Pilato que lle deixase retirar o corpo de Xesús. Pilato accedeu. Foi e retirou o corpo.
            Foi tamén Nicodemo ‑ aquel que primeiramente viñera onda Xesús de noite ‑, levando unha mestura de mirra e áloe de case cen libras.
            Colleron o corpo de Xesús e, segundo é costume sepultar entre os xudeus, envolvérono en panos, con aromas. No sitio onde crucificaran a Xesús había un xardín, e no xardín un sepulcro novo, que aínda non usara ninguén.
            Puxeron alí a Xesús, por mor da Preparación dos xudeus, pois o sepulcro estaba cerca.

                        Palabra do Señor                                         R/. Loámoste, Cristo


CRUZ DE CRISTO, CRUZ DE VIDA, CRUZ DE ESPERANZA, CRUZ DE SALVACIÓN

TOMADO DE: remoldapalabra.blogspot.com

PÓRTICO

De nada nos vale torcer a cara, agochar a cabeza debaixo das ás ou pechar os ollos diante da que está a caer. O mundo que imos construíndo non nos gusta, e temos que dicilo. Mesmo ás veces nos custa descubrir unha migalliña de esperanza e de ilusión diante dunha realidade certamente dolorosa: enfermidades, falla de traballo e de oportunidades, dificultades para chegar a fin de mes co que se gaña, persoas enganadas e que da noite para a mañá se atopan sen os aforros de toda unha vida, xente marxinada, traballadores explotados con contratos lixo, anciáns utilizados como caixeiros automáticos.... Certamente vivimos nun mundo que ben pouco se parece ao mundo que quería Xesús. si, porque hoxe, se cadra máis ca nunca, podemos dicir sen medo a equivocarnos que vivimos nun mundo de Venres Santo, un mundo de morte e cruz. É esta a cruz que nós, nesta tarde, adoramos como mostra de que non queremos quedar pasivos, de que moito ou pouco, cada un e cada unha de nós podemos facer algo para que a resignación e a desesperanza, sinais de dor e morte, se convertan en ilusión e compromiso, sinais de vida e salvación.

ORACIÓN


Lembra, Señor, que a túa tenrura e a túa misericordia son para sempre e non nos abandonan. Santifica aos teus fillos e ás túas fillas e protéxenos sempre, pois Xesucristo, o teu Fillo, no noso favor, instituíu pola súa entrega xenerosa na cruz, o camiño pascual que leva á resurrección. Amén.


REMUÍÑO

·        O día e a noite. A cara e a cruz. O anverso e o reverso. O dereito e o revés. Se o día de onte celebrabamos o AMOR, coa institución da Eucaristía, do sacramento do servizo e o día do amor fraterno; a outra parte da vida é a que celebramos hoxe: a cruz e a morte. Porque se miramos desde os ollos de Deus, descubrimos un mundo desafinado no que é moita a dor e a tristura, o sufrimento e a desesperanza que aniñan na vida e no corazón de moitos irmáns e irmás. Uns, unha pequena parte, parecen vivir alleos ao que lle ocorre a quen está ao seu lado, como se non existisen. Outros, os máis, sofren, choran, vense desprezados, manipulados e impotentes diante de situacións nas que lles resulta moi difícil percibir a presenza de Deus amor que garda silencio. A celebración deste Venres Santo invítanos a poñerlle cara a esta cruz que estamos contemplando, porque o Crucificado non é un anónimo, senón que ten rostro e nome de tanta xente do noso mundo á que moitas veces lle custa atopar un motivo para seguir vivindo. Como cristiáns non podemos pechar os ollos ou volver a cara para non ver estes sinais de morte, senón que temos un compromiso fondo de axudar para que saian desta situación inhumana.

·        A cruz de Cristo lémbranos que Deus sufre con nós. A El dóelle a fame dos nenos africanos, chora coas mulleres maltratadas día a día no seu fogar, berra con aqueles que quedan sen casa, séntese impotente coas persoas enganadas polos poderes económicos, sofre cos anciáns que son expoliados, sente a frustración das persoas que non atopan un posto de traballo que lles permita vivir con dignidade, desespérase con aquelas que non teñen con que alimentarse e con que alimentar aos seus fillos, dóese coa xente que non ten un acceso a unha sanidade pública de calidade, solidarízase coa causa de tantas e tantas persoas explotadas, silenciadas, ninguneadas, estafadas, enganadas, violadas....

·        Por iso hoxe é un día para reflexionar, para estar, para acompañar a Cristo no camiño da cruz, para sermos nazarenos...cando as cousas non pintan ben, cando toda aquela moitedume que o aclamou o domingo de Ramos como Mesías pasados cinco días berra que o crucifiquen. Hoxe é un bo momento para mirar dentro de nós, para reflexionar e pedir perdón das moitas veces na nosa vida nas que tamén nós negamos a Cristo, abandonamos a Cristo, pasamos de largo diante da cruz… sen parar a axudar, a chorar, a acompañar.


ORACIÓN UNIVERSAL


Poñamos diante de Xesús os nosos propios sufrimentos, as nosas canseiras, os nosos desánimos. Poñamos os sufrimentos daquelas persoas que coñecemos e queremos, aí, onda Cristo. 


Poñamos a dor, a angustia, a desesperanza de tódalas persoas; poñámolas aquí, na terra onde caeu Cristo. Que el nos dea azos para superar estas cruces. Dicimos:

CRUZ DE CRISTO, CRUZ DE VIDA, CRUZ DE ESPERANZA, CRUZ DE SALVACIÓN

*       Poñemos diante de Deus a cruz da FALTA DE SINCERIDADE. Para que o actuar de Xesús, que nunca buscou resultados favorables nin se agochou detrás de medias tintas, nos axude a buscar sempre a verdade, respectando ideas, opinións e comportamentos distintos aos nosos, OREMOS.

CRUZ DE CRISTO, CRUZ DE VIDA, CRUZ DE ESPERANZA, CRUZ DE SALVACIÓN

*       Poñemos diante de Deus a cruz da VIOLENCIA de calquera tipo. Para que entendamos dunha vez por todas que a violencia só xera violencia e que se seguimos a lei de “ollo por ollo”, o mundo quedará cego, OREMOS.

CRUZ DE CRISTO, CRUZ DE VIDA, CRUZ DE ESPERANZA, CRUZ DE SALVACIÓN

*       Poñemos diante de Deus a cruz da MANIPULACIÓN E DO ENGANO. Para que non nos deixemos embarcar pola retórica e pola coacción dos que mandan, senón que actuemos segundo a liberdade que Deus nos dá, OREMOS.

CRUZ DE CRISTO, CRUZ DE VIDA, CRUZ DE ESPERANZA, CRUZ DE SALVACIÓN

*       Poñemos diante de Deus a cruz da TRAIZÓN. Para que no silencio do camiño recoñezamos a necesidade de dar a confianza da amizade, e nunca nos vendamos ao mellor postor, OREMOS.

CRUZ DE CRISTO, CRUZ DE VIDA, CRUZ DE ESPERANZA, CRUZ DE SALVACIÓN

*       Poñemos diante de Deus a cruz da COMENENCIA, que nos escraviza e fai que actuemos non en función duns principios e valores, senón buscando o noso propio proveito. Para que o noso non sexa nunca un actuar interesado, OREMOS.

CRUZ DE CRISTO, CRUZ DE VIDA, CRUZ DE ESPERANZA, CRUZ DE SALVACIÓN

*       Poñemos diante de Deus a cruz do BALEIRO INTERIOR, que a tanta xente afoga e impide respirar. Para que nunca esquezamos que o verdadeiramente importante non está no ter, senón está no ter, senón no colaborar, compartir e traballar por unhas relacións máis xustas entre nós, OREMOS.

CRUZ DE CRISTO, CRUZ DE VIDA, CRUZ DE ESPERANZA, CRUZ DE SALVACIÓN

*        Poñemos diante de Deus a cruz da INTOLERANCIA. Para que sempre lembremos que Xesús non quere seguidores fanáticos, senón seguidores sinxelos que se esforzan en facer da súa vida experiencia de tolerancia, diálogo e búsquea de puntos de encontro con quen pensa distinto, OREMOS.

CRUZ DE CRISTO, CRUZ DE VIDA, CRUZ DE ESPERANZA, CRUZ DE SALVACIÓN

*        Poñemos diante de Deus a cruz da ENVEXA. Para que sempre abramos os ollos á claridade da luz que está en Xesús, pondo a nosa forza no Deus que nos chama a traballar contra o engano, a inxustiza e a envexa, OREMOS.

CRUZ DE CRISTO, CRUZ DE VIDA, CRUZ DE ESPERANZA, CRUZ DE SALVACIÓN

*       Poñemos diante de Deus a cruz da INDIFERENZA, que endurece o noso corazón, levándonos a mirar cara outro lado ou a buscar a cruz como espectáculo, despreocupándonos dos demais e mergullámonos no noso egoísmo e no noso individualismo. Para que non sexamos insensibles ante as persoas e os acontecementos que pasan no mundo, OREMOS.

CRUZ DE CRISTO, CRUZ DE VIDA, CRUZ DE ESPERANZA, CRUZ DE SALVACIÓN

*       Poñemos diante de Deus a cruz da VIOLENCIA DOMÉSTICA. No noso mundo, Señor, as mulleres son en demasiadas ocasións, desposuídas da súa dignidade: maltratadas, asasinadas, obrigadas a prostituírse, consideradas coma simples obxectos, sen acceso á educación e á cultura. Por todas aquelas que sofren polo simple feito de ter nado mulleres, OREMOS.

CRUZ DE CRISTO, CRUZ DE VIDA, CRUZ DE ESPERANZA, CRUZ DE SALVACIÓN

*       Poñemos diante de Deus a cruz da VELLEZ, unha pesada carga para os nosos maiores que, despois de toda unha vida adicada aos demais, vense arrinconados, esquecidos, abandonados ou utilizados como simples caixeiros automáticos. Para que os acollamos, valoremos e mostremos o lles mostremos o amor que merecen, OREMOS.

CRUZ DE CRISTO, CRUZ DE VIDA, CRUZ DE ESPERANZA, CRUZ DE SALVACIÓN

*       Poñemos diante de Deus a cruz do PARO, que ten o rostro de máis de cinco millóns de persoas no noso país. Para que loitemos por un reparto xusto do traballo, por un salario digno e por unhas condicións laborais axeitadas para todas as persoas, OREMOS.

CRUZ DE CRISTO, CRUZ DE VIDA, CRUZ DE ESPERANZA, CRUZ DE SALVACIÓN

*       Poñemos diante de Deus a cruz da ENFERMIDADE, que levan as persoas que a sofren e as súas familias. Para que reivindiquemos unha sanidade de calidade, na que as persoas sexamos tratadas como tal e non coma simples números, OREMOS.

CRUZ DE CRISTO, CRUZ DE VIDA, CRUZ DE ESPERANZA, CRUZ DE SALVACIÓN

*       Finalmente, poñemos diante de Deus a cruz da INXUSTIZA, de calquera xeito de inxustiza. Para que nunca calemos, consintamos ou caiamos na tentación de usar, aproveitarnos ou pasar dos demais, OREMOS.

CRUZ DE CRISTO, CRUZ DE VIDA, CRUZ DE ESPERANZA, CRUZ DE SALVACIÓN

Deus do consolo e da escoita, fai que cantos se senten oprimidos e desesperanzados atopen en Ti o agarimo que os leve a loitar con forza e sen desmaio contra as dificultades que os azoutan. PXNS. Amén.

ADORACIÓN DA CRUZ


1) MONICIÓN

Neste Venres Santo. Venres de dor e tristura, achegámonos para adorar a cruz e sentir, desde Xesús, a dor de tant@s irm@ns nosos que desde todos os recunchos do mundo ven a súa vida ameazada, rota e pisada pola forza de quen ten o poder. Adoramos a cruz e sentímonos implicados na tarefa de facer que desaparezan todas as cruces que segue habendo na vida das persoas.
2) INVITACIÓN PARA MOSTRAR A CRUZ

Desde o fondo da Igrexa, tres persoas con velas traen a cruz

Mirade a árbore da cruz, na que estivo cravada a salvación do mundo

Vinde adorala
    
3) ADORACIÓN DA CRUZ

En silencio, achegámonos a adorar a cruz, facendo antes unha leve inclinación. Mentres, soa música clásica de fondo.


COMUÑÓN

Noso Pai
Año de Deus
Distribución da comuñón
Oración

Chegamos ao remate desta celebración na que nos invitaches, Xesús, a poñer os ollos na inxustiza, na incomprensión, na desesperanza e na tristura que vai invadindo pouco a pouco a nosa sociedade. Nas nosas parroquias, entre os nosos familiares e amigos, imos atopando persoas que ven que se lle pechan todas as portas, e non acaban de descubrir nin unha pequena raiola de luz e esperanza de futuro. Que nós saibamos estar ao seu lado coa nosa presenza agarimosa, co noso tempo sen reloxo e coa nosa man solidaria e disposta a compartir. Pomos este esforzo na túa man, para que non deixemos que decaia. Amén.

BENDICIÓN

Que a túa bendición, Señor, descenda con abundancia sobre esta comunidade que vén de celebrar a morte do teu Fillo coa esperanza da chegada da resurrección; que a túa esperanza, misericordia e perdón enchoupen as súas vidas, e a súa fe os leve a preocuparse polos irmáns que necesitan de mans que os axuden e acompañen. P.X.N.S. Amén.

CANTOS

 ENTRADA: 
Cando me colle a noite no camiño
 LECTURAS: 
Arrepentido
ADORACIÓN DA CRUZ: 
Música clásica de fondo
COMUÑÓN: 
Seguirei os teus pasos


POWER POINTS

No hay comentarios:

Publicar un comentario