7 sept. 2016

Ficha e Lectio: Domingo 24 ORD C

FICHA:






LECTIO:


DOMINGO XXIV T. O. 
(Ano C: 11 de setembro de 2016)

            Estamos a ler nos evanxeos destes domingos o que nos conta Lucas sobre Xesús. É dicir, sobre esa manifestación humana de Deus Pai, do Deus Pai de todos, que chamamos Xesús, Fillo único “benquerido” de Deus e irmán maior noso. Lucas insiste, como quizais ningún outro dos evanxelistas, nesta paternidade de Deus e nesta común irmandade nosa.
            Mais Lucas preséntanos sobre todo un Xesús interesado ou preocupado de maneira especial polos máis pobres, necesitados, desprezados ou “perdidos”. Esta expresión “perdido” é no evanxeo de hoxe central. Xesús vaise achegar precisamente a aquela xente que a práctica normal da relixión do seu tempo mantiña á marxe. Xente marxinada e perigosa, porque podían contaminar os demais co seu pecado, coa súa enfermidade (considerada como resultado ou consecuencia de pecados manifestos ou ocultos), coa súa mesma pertenza ás clases baixas e pobres (porque a riqueza e mailo poder, ó contrario da pobreza, eran considerados normalmente como sinal da bendición de Deus).
            Xesús (e o Deus Pai que nel se manifesta) quere acabar con esa discriminación. E anúncialles a valía, a importancia que eles teñen, en canto irmáns dese Xesús que naceu entre pobres e necesitados, viviu entre eles e morreu tamén axustizado formando un trío con outros dous pobres desgraciados condenados a morte.
            Esta preocupación (e este aprecio) de Xesús polos que viven desorientados na súa vida, polos que manchan as súas mans no traballo e entre o lixo do mundo, polos que se meteron por camiños desviados dos que logo non resulta doado saírse, esta preocupación (digo) de Xesús por todas estas persoas maniféstase de forma moi clara nas tres parábolas do evanxeo de hoxe: a da ovella perdida, a da moeda perdida e, finalmente, a inmortal parábola do que tamén podemos chamar a do fillo perdido. E non deixa de ser curioso tamén que só Lucas presente conxuntamente estas parábolas. Dos outros tres evanxelistas só Mateo nos fala dunha delas: da parábola da ovella perdida.
            A ovella perdida. Ó bo pastor -que é Xesús e que deberiamos ser tamén, á nosa maneira, cada un de nós- non lle preocupan as ovellas que non teñen problemas. Mais si quere saber que lle pasou á que non está no rabaño, a que está exposta a perigos e ameazas do lobo ou doutras feras. Na súa soidade vai perder ademais o sentido de fraternidade coas outras do rabaño. Non vai sentir tampouco a seguridade que lle dá verse protexida e defendida xunto coas outras por un bo pastor que coñece e quere a todas e a cada unha das ovellas. Na súa parábola dinos Lucas que, ó atopar a ovella perdida, o pastor volve para a casa “con ela ó lombo”. Chamou ben a atención o papa Francisco cando no seu momento lles pediu a bispos, sacerdotes e cristiáns comprometidos que “deberían cheirar á ovella”. É dicir, que deberían buscar o contacto con esas ovellas descarreiradas e non se contentar con estaren man sobre man, limitándose a contemplar o tranquilo rabaño que pace bucolicamente ó seu lado. O papa Francisco, que pide á Igrexa que saiba traballar nas “fronteiras”, tampouco foi ben visto por algúns cando na liturxia do xoves santo lavou os pés a certas persoas que eles consideraban pouco dignas ou apropiadas.
            A moeda perdida. É a parábola da alegría da muller que barre a casa enteira ata atopar a moeda perdida entre o lixo. Gústame o que escribe un comentarista sobre esta parábola (descrita só por Lucas): “Nunca vimos representado a Deus na forma dunha muller cunha vasoira na man. Pero é unha imaxe ben bonita. A vasoira non é para arrear, senón para buscar con moito agarimo”. Digo eu xa agora: O Deus que se nos manifesta en Xesús non é un Deus que anda a vasoiradas coa xente, senón un Deus que busca agarimosamente o noso encontro con el, a nosa liberación. Porque para el cada un de nós temos valor (como calquera moeda por pequena que sexa). Aínda máis, temos propiamente un valor absoluto, pois ese é o valor que el nos deu a nós ó nos facer persoas. Por iso, aínda que esteamos emporcallados co lixo, Deus quérenos. E quere tamén que fagamos nós o mesmo cos demais.
            O fillo perdido. Tamén é só Lucas o que nos refire esta preciosa parábola. Como ben din os entendidos, non é moi axeitado ó contido desta parábola iso de chamala, como normalmente facemos, a parábola do “fillo pródigo”. Porque este título semella poñer demasiado o acento no comportamento aloucado e insensato do fillo menor, nos seus pecados e desvaríos. Mais non é ese o centro da mensaxe da parábola que Lucas pon en boca de Xesús. É máis ben a inimaxinábel e case incomprensíbel misericordia de Deus Pai-Nai a que se nos impón como mensaxe fundamental. Por iso dinnos eles con razón que deberiamos denominala “a parábola do Pai bo e misericordioso”.

            Deus non é, pois, de maneira ningunha, un vingador ou castigador, tal como a algúns dos maiores de entre nós nos quixeron meter noutros tempos na cachola. Desde logo, no Antigo Testamento a idea que se tiña popularmente de Deus era a dun Deus dese tipo. Así, o fillo maior da parábola (o que se quedou en casa) vén sendo un verdadeiro modelo desa relixiosidade antiga. En consecuencia, o irmán maior resístese a entrar para apertar o seu irmán menor (como fixera o pai de ámbolos dous) e celebrar así todos xuntos con alegría a volta do irmán máis novo á casa. O irmán máis vello resístese porque iso significaría para el non tomar en serio o pecado, a transgresión da lei. “Levo moitos anos servíndote sen che faltar nunca en nada”, replícalle “moi alporizado” o fillo maior a seu pai. Servizo, pois, sometemento ás normas, e consecuentes dereitos adquiridos polo correcto modo de proceder son os argumentos que esgrime o fillo maior ante o Pai. Para o irmán máis vello, o seu irmán pequeno deixou en realidade de ser irmán seu. É só, como lle di ó seu pai, “ese fillo teu”...
            Os razoamentos do irmán maior non deixan de ter a súa lóxica. E a máis dun de nós poden resultarnos incluso coherentes e comprensíbeis. Mais non é esa a lóxica do Deus do Novo Testamento que se manifesta en Xesús como Pai, que quere de corazón tódolos seus fillos. En certo modo, tamén o fillo menor pensaba en categorías do seu irmán maior cando se nos di que parou por fin a recapacitar sobre o que lle estaba a pasar na súa pródiga e descontrolada vida. Tampouco o fillo menor podía imaxinar seu Pai esperándoo cos brazos abertos. Nos seus plans non entraba sequera a posibilidade de relacionarse con el coma un fillo. El funciona tamén con categorías de pecados cometidos, de traballos a realizar coma un xornaleiro máis... Pois seu pai non pode seguir sendo xa pai del. Madía levaría –pensaba el- se o recibía coma un servo e xornaleiro. Como vedes, categorías todas típicas do Antigo Testamento. Albiscades así a incríbel novidade do Deus que se nos manifesta no Xesús do Novo Testamento.


ORACIÓN DOS FIEIS

            Invoquemos a Deus Pai, por medio de Xesús, para que nos converta á boa nova do seu fillo Xesús, dicindo: Escóitanos, Pai. 
TODOS: Escóitanos, Pai.

            -Dános, Pai, coñecemento de ti por medio da aceptación agradecida da mensaxe do teu fillo benquerido Xesús.
TODOS: Escóitanos, Pai.
            -Apréndenos, Pai, a pousar coma o teu fillo Xesús misericordiosa e xenerosamente a nosa ollada nas persoas que precisan da nosa axuda. 
TODOS: Escóitanos, Pai.
            -Énchenos, Pai, do teu espírito para anunciarmos a tódalas persoas a grande e feliz novidade do teu fillo Xesús. 
TODOS: Escóitanos, Pai.

Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo noso Señor. AMÉN.



                                                                                              Manuel Cabada Castro


VER MÁIS:


No hay comentarios:

Publicar un comentario