Mensaxe do papa Francisco para a Coresma 2018

A Santa Sé fixo público o 6 de febreiro de 2018, a Mensaxe do Papa para a Coresma 2018. Como cada ano, o Santo Pai desexa co seu escrito "axudar a toda a Igrexa a vivir con gozo e con verdade este tempo de graza". Este ano faino inspirándome nunha expresión de Xesús no Evanxeo de Mateo: 

«Ao crecer a maldade, arrefriarase o amor na maioría» 
(Mt 24,12)



Queridos irmáns e irmás:

Unha vez máis nos sae ao encontro a Pascua do Señor. Para prepararnos a recibila, a Providencia de Deus ofrécenos cada ano a Coresma, «signo sacramental da nosa conversión»[1], que anuncia e realiza a posibilidade de volver ao Señor con todo o corazón e con toda a vida.

Como todos os anos, con esta mensaxe desexo axudar a toda a Igrexa a vivir con gozo e con verdade este tempo de graza; e fágoo inspirándome nunha expresión de Xesús no Evanxeo de Mateo: «Ao crecer a maldade, arrefriarase o amor na maioría» (24,12).

Esta frase atópase no discurso que fala do fin dos tempos e que está ambientado en Xerusalén, no Monte das Oliveiras, precisamente alí onde terá comezo a paixón do Señor. Xesús, respondendo a unha pregunta dos seus discípulos, anuncia unha gran tribulación e describe a situación na que podería atoparse a comunidade dos fieis lle: fronte a acontecementos dolorosos, algúns falsos profetas enganarán a moita xente ata ameazar con apagar a caridade nos corazóns, que é o centro de todo o Evanxeo.


Os falsos profetas

Escoitemos esta pasaxe e preguntémonos: que formas asumen os falsos profetas?

Son como «encantadores de serpes», ou sexa, aprovéitanse das emocións humanas para escravizar ás persoas e levalas onde eles queren. Cantos fillos de Deus se deixan fascinar polas adulacións dun pracer momentáneo, ao que se lle confunde coa felicidade. Cantos homes e mulleres viven como encantados pola ilusión do diñeiro, que os fai en realidade escravos do lucro ou de intereses mesquiños. Cantos viven pensando que se bastan a si mesmos e caen presa da soidade.

Outros falsos profetas son eses «charlatáns» que ofrecen solucións sinxelas e inmediatas para os sufrimentos, remedios que con todo resultan ser completamente inútiles: cantos son os mozos aos que se lles ofrece o falso remedio da droga, dunhas relacións de «usar e tirar», de ganancias fáciles pero deshonestas. Cantos se deixan cativar por unha vida completamente virtual, en que as relacións parecen máis sinxelas e rápidas pero que despois resultan dramaticamente sen sentido. Estes estafadores non só ofrecen cousas sen valor senón que quitan o máis valioso, como a dignidade, a liberdade e a capacidade de amar. É o engano da vaidade, que nos leva a pavonearnos... facéndonos caer no ridículo; e o ridículo non ten volta atrás. Non é unha sorpresa: desde sempre o demo, que é «mentireiro e pai da mentira» (Xn 8,44), presenta o mal como ben e o falso como verdadeiro, para confundir o corazón do home. Cada un de nós, por tanto, está chamado a discernir e a examinar no seu corazón se sente ameazado polas mentiras destes falsos profetas. Temos que aprender a non quedarnos nun nivel inmediato, superficial, senón a recoñecer que cousas son as que deixan no noso interior unha pegada boa e máis duradeira, porque veñen de Deus e certamente serven para o noso ben.


Un corazón frío

Dante Alighieri, na súa descrición do inferno, imaxínase ao diaño sentado nun trono de xeo[2]; a súa morada é o xeo do amor extinguido. Preguntémonos entón: como se arrefría en nós a caridade? Cales son os sinais que nos indican que o amor corre o risco de apagarse en nós?

O que apaga a caridade é ante todo a avidez polo diñeiro, «raíz de todos os males» (1 Tm 6,10); a esta séguelle o rexeitamento de Deus e, por tanto, o non querer buscar consolo nel, preferindo quedarnos coa nosa desolación antes que sentirnos confortados pola súa Palabra e as súas Sacramentos[3]. Todo isto transfórmase en violencia que se dirixe contra aqueles que consideramos unha ameaza para as nosas «certezas»: o neno por nacer, o ancián enfermo, o hóspede de paso, o estranxeiro, así como o próximo que non corresponde ás nosas expectativas.

Tamén a creación é unha testemuña silenciosa deste arrefriado da caridade: a terra está envelenada por mor dos refugallos arroxados por neglixencia e interese; os mares, tamén contaminados, teñen que recubrir por desgraza os restos de tantos náufragos das migracións forzadas; os ceos -que no designio de Deus cantan a súa gloria- ven asucados por máquinas que fan chover instrumentos de morte.

O amor arrefríase tamén nas nosas comunidades: na Exhortación apostólica Evangelii gaudium tratei de describir os sinais máis evidentes desta falta de amor. estas son: a acedia egoísta, o pesimismo estéril, a tentación de illarse e de establecer continuas guerras fratricidas, a mentalidade mundana que induce a ocuparse só do aparente, diminuíndo deste xeito o entusiasmo misioneiro[4].


Que podemos facer?

Se vemos dentro de nós e ao noso ao redor os signos que antes describín, a Igrexa, a nosa nai e mestra, ademais do medicamento ás veces amarga da verdade, ofrécenos neste tempo de Coresma o doce remedio da oración, a esmola e o xaxún.

O feito de dedicar máis tempo á oración fai que o noso corazón descubra as mentiras secretas coas cales nos enganamos a nós mesmos[5], para buscar finalmente o consolo en Deus. El é o noso Pai e desexa para nós a vida.

O exercicio da esmola libéranos da avidez e axúdanos a descubrir que o outro é o meu irmán: nunca o que teño é só meu. Canto desexaría que a esmola se convertese para todos nun auténtico estilo de vida. Do mesmo xeito que, como cristiáns, gustaríame que seguísemos o exemplo dos Apóstolos e vísemos na posibilidade de compartir os nosos bens cos demais un testemuño concreto da comuñón que vivimos na Igrexa. A este propósito fago miña a exhortación de san Pablo, cando convidaba os corintios a participar na colecta para a comunidade de Xerusalén: «Convenvos» (2 Co 8,10). Isto vale especialmente en Coresma, un tempo no que moitos organismos realizan colectas en favor de igrexas e poboacións que pasan por dificultades. E canto querería que tamén nas nosas relacións cotiás, ante cada irmán que nos pide axuda, pensásemos que se trata dunha chamada da divina Providencia: cada esmola é unha ocasión para participar na Providencia de Deus cara aos seus fillos; e se el hoxe sérvese de min para axudar a un irmán, non vai prover tamén mañá ás miñas necesidades, el, que non se deixa gañar por ninguén en xenerosidade?[6]

O xaxún, por último, debilita a nosa violencia, desármanos, e constitúe unha importante ocasión para crecer. Por unha banda, permítenos experimentar o que senten aqueles que carecen do indispensable e coñecen o aguillón da fame; por outra, expresa a condición do noso espírito, famento de bondade e sediento da vida de Deus. O xaxún espértanos, fainos estar máis atentos a Deus e ao próximo, inflama nosa vontade de obedecer a Deus, que é o único que sacia a nosa fame.

Querería que a miña voz traspasase as fronteiras da Igrexa católica, para que chegase a todos vostedes, homes e mulleres de boa vontade, dispostos a escoitar a Deus. Se senten aflixidos como nós, porque no mundo esténdese a iniquidade, se lles preocupa a frialdade que paraliza o corazón e as obras, se ven que se debilita o sentido dunha mesma humanidade, únanse a nós para invocar xuntos a Deus, para ayunar xuntos e entregar xuntos o que podamos como axuda para os nosos irmáns.


O lume da Pascua

Convido especialmente os membros da Igrexa a emprender con celo o camiño da Coresma, sostidos pola esmola, o xaxún e a oración. Se en moitos corazóns ás veces dá a impresión de que a caridade se apagou, no corazón de Deus non se apaga. El sempre nos dá unha nova oportunidade para que podamos empezar a amar de novo.

Unha ocasión propicia será a iniciativa «24 horas para o Señor», que este ano nos convida novamente a celebrar o Sacramento da Reconciliación nun contexto de adoración eucarística. No 2018 terá lugar o venres 9 e o sábado 10 de marzo, inspirándose nas palabras do Salmo 130,4: «De ti procede o perdón». En cada diocese, polo menos unha igrexa permanecerá aberta durante 24 horas seguidas, para permitir a oración de adoración e a confesión sacramental.

Na noite de Pascua reviviremos o suxestivo rito de acender o cirio pascual: a luz que provén do «lume novo» aos poucos disipará a escuridade e iluminará a asemblea litúrxica. «Que a luz de Cristo, resucitado e glorioso, disipe as tebras do noso corazón e do noso espírito»[7], para que todos podamos vivir a mesma experiencia dos discípulos de Emaús: despois de escoitar a Palabra do Señor e de alimentarnos co Pan eucarístico o noso corazón volverá arder de fe, esperanza e caridade.

Bendígoos de todo corazón e rezo por vostedes. Non se esquezan de rezar por min.

Vaticano, 1 de novembro de 2017
Solemnidade de Todos os Santos

Francisco



TOMADO DE: 
http://www.conferenciaepiscopal.es/mensaje-del-papa-francisco-la-cuaresma-2018/


[1] Misal Romano, I Dom. de Coresma, Oración Recada.

[2] «Saía o soberano do reino da dor fóra da xeada superficie, desde a metade do peito» (Inferno XXXIV, 28-29).

[3] «É curioso, pero moitas veces temos medo á consolación, de ser consolados. É máis, sentimos máis seguros na tristeza e na desolación. Sabedes por que? Porque na tristeza sentimos case protagonistas. En cambio na consolación é o Espírito Santo o protagonista» (Ángelus, 7 decembro 2014).

[4] Núms. 76-109.

[5] Cf. Bieito XVI, Enc. Spe salvi, 33.

[6] Cf. Pío XII, Enc. Fidei donum, III.

[7] Misal Romano, Vixilia Pascual, Lucernario.

Comentarios

Entradas populares