23 may. 2014

Domingo 6 de Pascua - ciclo A

DOMINGO  VI  DE PASCUA   -   CICLO A


Primeira Lectura      Feit 8, 5-8. 14-17
LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
Impuxéronlles as mans e recibían o Espírito Santo
  
            Naqueles días, Filipe baixou á cidade de Samaría e predicoulles o Mesías. O pobo, dun acordo, atendía ao que dicía Filipe, sentindo e vendo os sinais que facía; pois de moitos posuídos saían espíritos impuros a berros, e moitos paralíticos e coxos quedaban curados.
            A cidade encheuse de alegría.
            Ao sentiren dicir os apóstolos, que estaban en Xerusalén, que Samaría acollera a palabra de Deus, mandáronlles a Pedro e a Xoán.
            Baixaron logo alí, e oraron polos samaritanos, para que recibisen o Espírito Santo, pois aínda non baixara sobre ningún deles: só os bautizaran no nome do Señor Xesús.
            Entón, fóronlles impoñendo as mans e recibiron o Espírito Santo.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 65, 1-3a. 4-5. 6-7a. 16 e 20
R/. (1): Aclama a Deus, terra enteira.
Ou:  Aleluia.

Aclama a Deus, terra enteira,
canta a gloria do seu nome;
réndelle o honor da loanza,
dille: Que sorprendentes son as túas obras!

Próstrase a terra toda diante de ti
e canta salmos ao teu nome.
Vinde e vede as obras do Señor,
os seus sorprendentes feitos entre os homes.

El mudou o mar en terra seca
e pasaron o río a pé:
felicitémonos por iso.
Co seu poder domina o mundo.

Vide os que temedes o Señor,
e contareivos o que el fixo por min.
Bendito sexa Deus,
que non desbotou a miña súplica
nin afastou de min o seu amor.


Segunda Lectura    1 Pe 3, 15-18
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PEDRO
Mortal na carne, pero vivificado no espírito
  
            Benqueridos irmáns:
            Adorade a Cristo como Señor, estade sempre dispostos a responder a todo aquel que vos pida razón da esperanza que levades dentro.
            Pero respondede con bo xeito e con respecto; tede a conciencia limpa, de xeito que os que desprezan o voso bo comportamento cristián, se vexan confundidos naquilo mesmo de que vos calumnien.
            Pois sempre sería mellor sufrir, se tal fose a vontade de Deus, por facerdes o ben, que por facerdes o mal.
            Tamén Cristo morreu unha vez polos vosos pecados,
o xusto polos pecadores, para vos achegar a Deus;
sufriu a morte na carne, pero recibiu vida no espírito.

                        Palabra do Señor                                         R/. Grazas a Deus


ALELUIA      Xn 14, 23
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Se alguén me ama gardará a miña palabra, di o Señor;
e o meu Pai amarao e viremos a el.
Aleluia.

Evanxeo     Xn 14, 15-21
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
Pedireillo a meu Pai e ha darvos outro Paráclito
  
            Naquel tempo díxolles Xesús aos seus discípulos:
            -Se me amades, gardaredes os meus mandamentos, e eu rogareille ao Pai, e daravos outro Paráclito para que decote estea convosco: o Espírito da Verdade.
            O mundo non o pode acoller, pois non o ve nin o coñece; mais vós coñecédelo, pois permanece onda vós e está en vós.
            Non vos deixarei orfos; logo volvo onda vós. Un pouquiño máis e o mundo xa non me verá; pero vós habédesme de ver, que eu vivo e tamén vós habedes vivir.
            Naquel día coñeceredes que eu estou en meu Pai, e vós en min, e eu en vós. Quen ten os meus mandamentos e os garda, ese ámame; o que me ama será amado por meu Pai, e eu amareino e manifestareime a el.

                        Palabra do Señor                                         R/. Loámoste, Cristo
           



UNHA ENTREGA SEMPRE SOLIDARIA: A FRATERNIDADE COA PERSOA ENFERMA  6ºPascua  A

ESCOITA ACTIVA
        A Igrexa española celebra hoxe a Pascua do Enfermo. E faino, como ocorre sempre, neste sexto domingo do tempo pascual. A celebración de hoxe quere pór diante nosa o importante que ten que ser para cantos formamos parte das comunidades cristiás facer da caridade espello no que poder mirarnos cada día. Sen ela, a fe esvaece e morre. Con ela crece, madura e desenvólvese ata facerse creativa e sempre anovada.

         Comecemos logo a celebración predispoñendo o corazón para acoller a quen necesite das tiriñas da achega e da axuda e da presenza solidaria a quen está mergullado na triste dor da enfermidade

CORAZÓN MISERICORDIOSO

        Que non viremos a cara diante da situación na que viven as persoas enfermas, SEÑOR, RENOVA EN NÓS A FORZA DA CARIDADE.

        Que non fagamos do noso tempo esquecemento para cos máis necesitados e débiles. CRISTO, RENOVA EN NÓS A FORZA DA CARIDADE.

        Que non convertamos a nosa vida e pragmatismo que só busca o noso beneficio, esquecendo a dor dos demais, SEÑOR, RENOVA EN NÓS A FORZA DA CARIDADE.

PALABRA ENRAIZADA

   Moitas veces, a nosa maneira de entender a relación con Deus é semellante á que temos co supermercado, tenda ou comercio ao que imos habitualmente: recorremos a El para suplir as nosas carencias. É mais, tentamos compralo para o noso interese prometéndolle grandes cousas -case sempre materiais que pouco ou nada teñen que ver co eixe vital ao que nos chama Xesús desde o evanxeo: “Cada vez que llo fixestes a un destes máis pequenos...”. Mal sabemos nós que, a diferenza nosa, Deus nin se compra nin se deixa comprar. Seguro que mesmo se ri das nosas ocorrencias materialistas. Para El o fundamental, o importante, o máis urxente son sempre as persoas; e de xeito máis privilexiado, as que están a pasar por situacións de especial dificultade. Deus é alegría, e busca que nós, seguidores seus, saibamos vivir e levar esta alegría a quen puidera necesitala. E todos sabemos -nisto a experiencia tennos chegado a todos-, que a enfermidade, pola dureza, dor e tristura que provoca, necesita persoas alegres -que non falsas de sorriso postizo-, que se fagan presentes para levar a alegría de corazón que tamén levaba Xesús, e que souberon poñer en práctica os apóstolos na primeiras comunidades, tal e como nos di a primeira lectura que temos proclamado hoxe.


   Desde esta alegría entendemos este texto que tan ao cerne chega do sentido cristián da vida, da primeira carta de Pedro: “saber dar razón da nosa esperanza”; é dicir, saber trasladar as nosas conviccións ao que facemos e dicimos, o que supón convencemento e sinceridade. Deus non é un estraño que nos fala por control remoto, senón que se fai presente como forza e dinamismo na nosa vida. Para que nos tería valido un Deus de moita grandiosidade que se esquece da vida, dos sufrimentos e da dor dos seus?. Para nada!!!!!!!!. Si, porque un Deus das e nas alturas nin dá sentido nin pode ocupar espazo no corazón das persoas. E xa sabemos: cando alguén non é capaz de estar no corazón, convértese en baleiro e non significa nada. Porén, o deus cristián, o deus de Xesús, non só significa moito, senón que ao facerse un coma nós, a súa identificación converteuno no mellor testemuño do que os seus seguidores estamos chamados a facer da nosa vida. E para iso é necesario saber a razón e o por que da súa presenza en nós. De aí que Pedro insista en que temos que saber dar razón da nosa esperanza. Non nos valen, xa pasou o tempo, as palabras ocas, inda que soen moi ben e se digan moi alto, senón os xestos sinxelos e convencidos a través dos que manifestamos que El si ocupa un lugar fundamental nos nosos corazóns. Tan fundamental que necesitamos mostralo servindo aos demais desde e con amor. Porque alí o recoñecemos. E isto é necesario facelo sen impoñer, senón propoñendo, para que quen queira, e desde a súa liberdade poida dicir: sígote e acóllote...Inda que iso supoña incomprensión e, moitas veces, sufrimento.

   Por iso, se seguimos esta folla de ruta trazada por Xesús, e tan ben recollida polos Apóstolos cando puxeron por escrito a súa mensaxe, entendemos, sen necesidade de moitas explicacións, que o amor é cerne e guieiro da nosa vida, de canto fagamos e sexamos capaces de compartir. Desde ese amor somos capaces de superar as contradicións do mundo, non para condenalo, senón para facelo mellor, para colaborar na súa transformación, para dar a coñecer nel e desde el, o traballo compartido na pluralidade de opcións e visións presentes nel. E nesta tarefa nunca estaremos orfos nin ao pairo. A presenza do Espírito faranos sentir que o noso traballo, o noso esforzo e a nosa esperanza nin son palabras baleiras nin recurso lingüístico para embobar aos que nos escoitan. Son verdadeiras conviccións que nos levan a facer da fe expresión da caridade, cumio e cerne da mensaxe de Xesús, que cura corazóns e sanda feridas dos irmáns que van quedando nas beiras desta sociedade de mercadores, incapaz de termar dos máis débiles e mancados.

FRATERNIDADE ORANTE

Diante do Deus que nos chama a facer da nosa vida imaxe da esperanza que move o corazón, dicimos:

QUE FAGAMOS DOS MANDAMENTOS EXPRESIÓN DE AMOR

Para que a Igrexa non se deixe engaiolar pola ansia de poder e dominio, e saiba poñer nos corazóns rotos das persoas tiriñas de caridade solidaria e xusta, OREMOS.

QUE FAGAMOS DOS MANDAMENTOS EXPRESIÓN DE AMOR

Para que nas nosas comunidades non caiamos na tentación de crenos únicos, mellores e cumpridores de ritos e normas, esquecendo que, como persoas que somos, necesitámonos e necesítannos; o que nos ten que levar a ser sinxelos e a practicar a humildade, OREMOS.

QUE FAGAMOS DOS MANDAMENTOS EXPRESIÓN DE AMOR

Para que fagamos da nosa vida compromiso de servizo e preocupación polos máis necesitados e enfermos da nosa contorna, evitando que a indiferenza aniñe en nós, OREMOS.

QUE FAGAMOS DOS MANDAMENTOS EXPRESIÓN DE AMOR

Polas persoas que, con amor e entrega agradecida, dedican o seu tempo, a súa vida e as súas forzas a coidar das persoas enfermas, OREMOS.

QUE FAGAMOS DOS MANDAMENTOS EXPRESIÓN DE AMOR

Grazas, Señor, por abrirnos os ollos e o corazón para saber estar preto de quen necesita das nosas tiriñas de entrega, xenerosidade e compañía. P.X.N. S. Amén.

MIRADA ESPERANZADA

Señor, Ti que sabías escoltar, acoller e acompañar a quen estaba enfermo coa delicadeza de quen non busca o recoñecemento, senón transmitir agarimo e entrega.

Señor, Ti que tratabas aos enfermos con aquela delicadeza que facía que se achegaran a Ti sen medo e con confianza; dáme esa mesma dozura, ese mesmo agarimo, ese mesmo sorriso para saber transmitirlles que a través de min ti estás alí. Ao seu lado, na súa dor, no seu sufrimento.

         Que eu saiba calar a tempo, acompañar sen facer barullo, estar sen facerme nin imprescindible nin importante, para non agonialo nin entristecelo, senón para quererte queréndoo. Amen.


CANTO GOZOSO
 
     ENTRADA:
     Non vou so
     LECTURAS:
     OFERTORIO:
     COMUÑÓN:
     Grazas, Señor, graciñas

POWER POINTS

No hay comentarios:

Publicar un comentario