3 feb. 2016

Ficha e Lectio - Domingo 5 Ordinario C







LECTIO:

DOMINGO V do T. O. 
(7 febreiro 2016)

         Para entendermos mellor o evanxeo de hoxe, cómpre ter en conta que o mar era na mentalidade da época un lugar onde habitaban os monstros, os monstros mariños, que ameazaban ou poñían en perigo ós que se metían nel. Polo tanto, “pescar” viña significando tamén en certo modo, na frase que emprega Xesús cando lle di a Pedro que vai ser “pescador de homes”, algo así como anunciarlle que se vai converter nun “liberador das persoas”. Pedro vai liberar a xente, grazas á mensaxe de liberación que nos trae Xesús, de toda clase de medos, angurias ou ameazas. Pedro e con el os demais apóstolos e seguidores, todos nós, estamos, pois, chamados a sermos “pescadores” de persoas. É dicir, seguidores de Xesús que ofrecemos a cantos se atopen con nós a alegría da súa boa nova, a orientación da súa luz e a forza do seu Espírito contra a que non poderá facer nada monstro ningún.
            Seguimos así, como vedes, fieis á mensaxe central de “liberación” que Xesús dirixiu en Nazaret ós seus veciños, hai un par de domingos, aínda que naquela ocasión os seus oíntes preferisen seguir vivindo baixo a rutina e os medos e ameazas da lei a comezar unha nova andadura polos camiños alegres e liberadores de Xesús.
            Mais para podermos entrar de verdade polos camiños deste Xesús liberador, fai falla algo máis cós nosos esforzos. Esta parece ser a idea central deste encontro de Xesús con tres dos seus apóstolos máis representativos (Pedro, Santiago e mais Xoán) onda o lago de Xenesaret. De pouco valen as calidades e pericias persoais, incluso traballando en grupo (os tres apóstolos pescando en comandita), se con eles ou entre eles non anda o impulso e a inspiración do Espírito de Xesús. De noite (cando a hora parecía ser a propicia) non pescaron ren; só aburrimento e cansazo. E de día, cando pasara xa presuntamente o tempo axeitado, alí está Xesús para botarlles unha man. Xesús sentiríase tamén en certo modo case obrigado a facer algo por eles. Pois algúns comentaristas cren que el vivía por entón na casa de Pedro; e algún peixe si que lles faría falta para levalo á boca, aínda que non fosen tantos como os que atoparían logo na rede.
            É esta unha lección que tendemos quizais a esquecer e deixar de lado moitas veces. Na empresa liberadora de Xesús tan imprescindible é o noso esforzo persoal coma aquilo que chamamos “graza” de Deus, que nos incita ó traballo e que nos ha de acompañar sempre. Paulo exprésao ben claramente na súa carta de hoxe ós Corintios cando, tras comentar que el non é senón o derradeiro e menos digno entre os apóstolos, engade alí mesmo: “traballei máis ca todos eles; aínda que non precisamente eu, senón a graza de Deus que está comigo”. Vén sendo o que Santo Ignacio de Loiola formulará moito despois dicindo que deberiamos facer as cousas como se todo dependese de nós  e confiarlle ó mesmo tempo o resultado a Deus coma se todo dependese del.
            Así nin nos encheremos de fachenda polos éxitos acadados nin perderemos azos ante os fracasos, posiblemente só aparentes. Hoxe en día, por exemplo, podemos sentírmonos tentados a pensar que ou nós, os “pescadores”, non facemos o que deberiamos facer para non coller, como se di no evanxeo de hoxe, “nin un rabo de peixe” ou que o Xesús do lago de Xenesaret non está xa con nós. No primeiro podemos certamente fallar. Mais no segundo, no que se refire a Xesús e ó seu Espírito, non podemos pensar que el nos teña abandonado ó volvérmonos do mar coa barca baleira de peixes. A nosa fe asegúranos que Deus actúa e seguirá actuando no mundo e tamén entre nós, aínda que iso non teña por que ocorrer da maneira que nós pensamos ou  falsamente cremos ser a única lóxica e correcta.
            Todos sabemos, por exemplo, que nos últimos tempos están a escasear vocacións tanto sacerdotais como relixiosas, que tradicionalmente tiveron sempre unha función bastante importante no oficio evanxélico de “pescar homes”, é dicir, de axudar á xente a viviren coa liberdade e a alegría coas que Deus quere que vivamos. Mais os camiños de Deus non os coñecemos e a historia pode incluso tamén aprendernos algo. En relación coa vida relixiosa, lin unha vez concretamente o seguinte: “No século XVIII había máis de 300.000 relixiosos varóns pertencentes a aproximadamente 100 Ordes diferentes. En 25 anos (entre 1775 e 1800) estas cifras descenderon a 150.000, para chegaren cara ó 1850 a uns 70.000, e iso contando con que xurdiran novas Congregacións. Unha diminución dun 70% en menos dun século... E, porén, esta situación superouse rapidamente e 100 anos máis tarde (1950) o número de relixiosos era xa de novo máis de 300.000 (un índice de crecemento de máis do 500%)”.
            Non se trata desde logo aquí de pescudar sobre o futuro da nosa Igrexa e sobre o modo concreto como serán os futuros “pescadores de homes” que Deus suscitará no mundo por medio do seu Espírito nos tempos vindeiros. O importante é que tomemos conciencia de que Deus segue a habitar entre nós e de que o seguirá a facer tamén entre os que veñan despois de nós do xeito e maneira que El só coñece. Pois el mesmo asegurounos en Xesús que el estará connosco tódolos días deica á fin do mundo.

CREDO

ORACIÓNS DOS FIEIS:

            Confortados e movidos polo Espírito de Deus, dirixímoslle a Deus Pai a nosa oración pregando: ESCÓITANOS, PAI. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.

            -Dános, Pai, fe fonda e agradecida na palabra de Xesús que vén liberarnos dos medos e angustias das nosas vidas. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
            -Suscita, Pai, entre nós e no mundo enteiro persoas desexosas de se converter en “pescadores de homes”, en persoas apaixonadas pola construción do teu reino de felicidade e de paz. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.
            -Dálles, Pai, ós mensaxeiros e mensaxeiras do teu reino fe e paciencia cristiás nas angueiras e traballos que realizan coa túa graza. 
Todos: ESCÓITANOS, PAI.

Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo noso Señor. AMÉN.



                                                                                              Manuel Cabada Castro


No hay comentarios:

Publicar un comentario