10 may. 2012

Domingo 6 de Pascua


 6º DOMINGO DE PASCUA  - CICLO B


Primeira Lectura    Feit 10, 25-26. 34-35. 44-48
LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
Tamén entre os xentís foi derramada a graza do Espírito Santo

                Cando Pedro ía entrar, foi Cornelio á porta e botándoselle aos pés, prostrouse. Pero Pedro levantouno, dicíndolle:
                ‑ Érguete, que eu tamén son un home.
                Tomou entón Pedro a palabra e dixo:
                ‑ Abofé, vexo que Deus non fai distinción de persoas, senón que acepta ao que lle é fiel e practica a xustiza, sexa da nación que sexa.
                Aínda Pedro estaba a dicir estas cousas, cando o Espírito Santo veu sobre todos os que escoitaban a palabra.
                Tódolos crentes da circuncisión, que viñeran con Pedro, ficaron cheos de asombro ao veren que o don de Espírito Santo tamén se espallaba sobre os pagáns, pois sentíanos falar en linguas e loar a Deus.
                Entón Pedro dixo:
                ‑ Pode alguén negarlle a auga do bautismo aos que recibiron o Espírito Santo o mesmo ca nós?
                E mandou que os bautizasen no nome de Xesús Cristo. Entón pedíronlle que quedase con eles algúns días.

                               Palabra do Señor                                                R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL    Sal 97, 1. 2-3ab. 3cd-4
R/. (cf. 2b): O Señor revela a súa xustiza ante os pobos.
 Ou: Aleluia

Cantade ao Señor un cántico novo,
pois fixo marabillas;
a súa destra deulle a vitoria,
o seu brazo santo.

0 Señor dá a coñecer a súa vitoria,
revela a súa xustiza ante os pobos.
Lembrou a súa misericordia e a súa fidelidade
coa casa de Israel.

Os confíns todos da terra percibiron
a vitoria do noso Deus.
Aclama ao Señor, terra enteira,
rompede a cantar e a tocar.


Segunda Lectura    1 Xn 4, 7-10
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN XOÁN
Deus é amor

                Meus amigos, amémonos uns aos outros, porque o amor vén de Deus; e todo aquel que ama naceu de Deus e coñece a Deus. O que non ama, aínda non coñece a Deus, porque Deus é amor.
                O amor de Deus fíxose ver entre nós en que Deus mandou ao mundo o seu Fillo Unixénito, para que nos dese a súa vida.
                Hai amor dentro de nós, non porque nós teñamos amado a Deus, senón porque El nos amou a nós e mandou o seu Fillo para que expiase os nosos pecados.

                               Palabra do Señor                                                R/. Grazas a Deus


ALELUIA      Xn 14, 23
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Quen me ama, cumprirá a miña palabra, di o Señor;
e o meu Pai amarao e viremos a el.
Aleluia.


Evanxeo     Xn 15, 9-17
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
Ninguén ten amor meirande ca este: que un dea a súa vida polos amigos

                 Naquel tempo díxolles Xesús aos seus discípulos:
                - Como me amou o Pai, así vos amei eu: permanecede no meu amor. Se gardades os meus mandamentos, permaneceredes no meu amor, como eu gardei os mandamentos de meu Pai, e permanezo no seu amor.
                Díxenvos estas cousas para que a miña alegría estea en vós, e a vosa alegría sexa plena.
                Este é o meu mandamento: que vos amedes uns a outros como eu vos amei. Ninguén ten amor meirande ca este: que un dea a súa vida polos amigos. Vós sodes amigos meus, se facedes canto eu vos mando.
                Xa non vos chamo servos, que o servo non sabe o que fai o seu señor: a vós trateivos de amigos, pois todo o que lle oín a meu Pai déivolo a coñecer.
                Non me escollestes vós a min, senón que vos escollín eu a vós; e púxenvos para que vaiades e levedes froito e o voso froito permaneza; de xeito que todo o que lle pidades ao Pai no meu nome, volo conceda.
                Mándovos isto: que vos amedes uns a outros.

                               Palabra do Señor                                                R/. Grazas a Deus



ÉRGUETE, VAI
(PASCUA DO ENFERMO 2012)
PÓRTICO
Temos escoitado moitas veces que a fe cristiá é universal, que non ten fronteiras, que está por riba de razas, linguas, países, culturas, condición sexual, situación económica, laboral ou social. E iso é verdade, o que ocorre que a esta afirmación teórica é necesario poñerlle vida, praxe, rostro, persoas, para evitar que se quede nun marabilloso pronunciamento. A iso, a poñerlle nome e rostro humano ás cousas, é ao que nos invita a celebración de hoxe desde as lecturas que imos proclamar; unha invitación para que espertemos do sono de reducir a fe a un simple estar nas celebracións, e a convertamos en forza, alento e motor do que facemos na vida. Deste xeito faremos realidade a chamada que Xesús nos fai de ser testemuñas súas desde o servizo aos homes e mulleres do noso tempo.
Neste poñer nome e rostro humano, a pascua do enfermo que hoxe celebramos achéganos a un mundo, o da enfermidade, que nos ensina a outra cara da realidade: a da debilidade, a da propia limitación, aquela que nos fai tomar conciencia de que somos seres finitos; pero ao mesmo tempo a que atopa a Deus como forza, a que nos fala de eternidade, a que sente a vida e a fe coma agasallos do Pai. Nas persoas doentes, as comunidades teñen permanentemente o testemuño de Cristo. Hoxe, no día da súa pascua, haberá que facilitarlles o encontro co Resucitado non só persoal, senón tamén comunitariamente, visitando, acompañando, achegándonos a eles.
O PERDÓN
ö      Por ter esquecido o amor e o servizo ás persoas, substituíndoos por normas que non axudan a ninguén, SEÑOR, QUE O NOSO SERVIZO SEXA ÁS PERSOAS NECESITADAS E ENFERMAS.
ö      Para que nos acostumemos a rezar desde o concreto: o que nos pasa, o que nos preocupa, o que nos fai sentir pequenos e excluídos, CRISTO, QUE O NOSO SERVIZO SEXA ÁS PERSOAS NECESITADAS E ENFERMAS.
ö      Para que consigamos facer da nosa vida unha experiencia de encontro que nos afaste do illamento e da soidade, SEÑOR, QUE O NOSO SERVIZO SEXA ÁS PERSOAS NECESITADAS E ENFERMAS.
REMUÍÑO
*      DEUS NON FAI DISTINGOS: Que ben nos viría a tod@s nós, especialmente a certos membros da nosa cúpula eclesiástica, reler paseniñamente o fragmento dos Feitos dos Apóstolos que vimos de proclamar, pois ben seguro que se o bautizo de Cornelio e daqueles xentís dependese deles, aínda estarían hoxe sen bautizar, afogados nunha manchea de instancias, peticións e solicitudes que desen fe do seu currículo e do seu pedriguí. Porén, a Palabra, unha vez máis, déixanolo ben clariño: “Deus non fai distingos”. A pregunta entón cae de caixón: se iso é así, por que os que falan no seu nome ousan xulgar, condenar, humillar...distinguir?. Fóra da Igrexa non hai salvación, adoitan dicir ben enchidos de orgullo e prepotencia, laiándose daqueles escuros tempos nos que a Igrexa estaba casada co poder, esquecendo totalmente que o seu era servir e non que a servisen. Abramos as ventás dunha vez, deixemos de atufar a rancio, permitamos que o aire do Espírito entre e varra a nosa autosuficiencia de crernos os únicos, os mellores, aqueles que estamos en posesión da verdade absoluta.... porque Deus non fai distincións.

*      Porque a fe é universal e a ninguén se lle nega, esta fe non pode vivirse se non é desde o amor. Quen descubre a importancia do amor, converte a xustiza en experiencia de encontro, fraternidade e dignidade. O outro revélaseme como igual, o irmán con quen comparto o ser imaxe e semellanza de Deus, e polo tanto non é un simple facer cousas para buscar o que lle pertence, senón que busco e comparto con el o que son e teño, sen limitarnos a un reparto escrupulosamente equitativo. Camiñar na xustiza tendo como cimento o amor ábrenos a descubrir aos compañeir@s de camiño coma parte da nosa dignidade, o que merece o respecto máis absoluto e profundo, pois neles está o Deus que sendo amor se revela no amor que imos deixando co noso quefacer. De aí que insistamos unha e outra vez na afirmación de que a fe non se queda dentro das paredes das igrexas, tampouco no organizar cousas para os que son e pensan coma nós, senón que se abre a vivir a caridade como a mellor mostra, a mellor foto, poderiamos dicir, de que nada do que ocorre e lle pasa a unha persoa nos pode deixar indiferente. Parémonos a pensar un pouco no que isto significa, e contrastémolo coas afirmacións que facemos as veces ou co xeito de comportarnos que adoptamos tamén en moitas ocasións. Sen amor, falaremos de reparto, pero non de xustiza. E Deus, o que quere, xa nolo deixou claro Xesús, é que amemos, para tentar ser amor coma El.

*      Tal é así que Xesús non dubida en afirmar que o seu grande mandamento non é nin ir á misa, vestir deste ou daquel xeito,decidir se casamos ou non, criticar con quen anda ou fai o veciño... senón o amor. E unha vez dito pon como exemplo de como ten que ser ese amor a relación entre El e Deus Pai. Unha relación marcada pola fidelidade á misión que lle encomendara e o amor desde a que sustentala. A partires de aquí o amor convértese en ledicia á hora de facer as cousas, preocupación polas persoas que temos máis preto e vemos necesitadas, dispoñibilidade a participar ofrecendo cando de bo e positivo un ten e pode ofrecer para que outros crezan, maduren e melloren as súas condicións de vida. O amor ao que nos chama Xesús non é entón algo abstracto, irreal, inalcanzable e tampouco reducible a unha relación física, por moi pracenteira que puidera resultar nese momento. O amor é moito máis profundo, nel vainos a vida, canto somos, facemos ou dicimos. Desde o amor decidimos como e cara onde orientar o que queremos ser e como queremos facelo. E iso non se reduce a un momento, é o horizonte, a orientación que queremos darlle a vida para vivila coa maior e mellor das felicidades: Descubrir no que estamos facendo a presenza de Deus. Entendemos entón por que Xesús non dubida en afirmar que o amor máis grande é o que nos leva a poñernos no sitio do outr@ dando a vida por el?. Do amor xurde a amizade, non o servilismo, e Deus quérenos amigos, non servos, é dicir: libres, non dependentes. Que mellor froito ca este?

*      Este “Amádevos”, hoxe concrétasenos nas persoas enfermas. Nun mundo cheo de dor son moitas as veces nas que as persoas doentes están discriminadas, maltratadas, abandonadas, separadas..... Visitalas, acompañalas, consolalas é tarefa e compromiso para @s que nos chamamos cristiáns. Porque doentes témolos ao noso redor: na casa, no barrio, na parroquia, entre os amigos.... Enferm@s de dor, de soidade, de sufrimento, de tristura, de desesperanza.... Seremos quen de dicirlles, coma Xesús, “Érguete e vai”. Non deixemos pasar de longo esta nova oportunidade coa que Deus nos agasalla
ORACIÓN DA COMUNIDADE
No amor que Deus nos ofrece e desde o que nos invita a ser prolongación del no medio do mundo dicimos xunt@s:
QUE VIVAMOS O AMOR NON COMA SERVOS, SENÓN COMA AMIGOS
*       Para que a Igrexa se esforce por estar á altura da misión que nos encomendaches de vivir no e para o amor, e nos axude a sentírmonos non servos, senón amigos, OREMOS.
QUE VIVAMOS O AMOR NON COMA SERVOS, SENÓN COMA AMIGOS
*       Para que nas nosas parroquias entendamos dunha vez por todas que amar é preocuparse polo que lle pasa aos demais, non para criticalos ou falar deles, senón para querelos, axudalos e tenderlle a nosa man cando a necesiten, OREMOS.
QUE VIVAMOS O AMOR NON COMA SERVOS, SENÓN COMA AMIGOS
*       Hoxe, no día das persoas doentes, pedimos dun xeito especial por elas, que cangan sobre os seus ombreiros a pesada cruz da enfermidade e polos seus familiares e coidadores, OREMOS.
QUE VIVAMOS O AMOR NON COMA SERVOS, SENÓN COMA AMIGOS
*       Tamén pedimos por tod@s @s profesionais da saúde: médic@s, enfermeir@s, auxiliares, celadores, capeláns, limpadores, administrativ@s... para que saiban ser para as persoas enfermas mans amigas e corazóns quentes, cheos de tenrura e humanidade, e non esquezan nunca que, a pesares dos tempos de crise, traballan con persoas e non con fríos números, OREMOS.
QUE VIVAMOS O AMOR NON COMA SERVOS, SENÓN COMA AMIGOS
*       Por tod@s nós, para que saibamos agradecer e valorar o agasallo da saúde que Deus nos confía para que a coidemos, OREMOS.
QUE VIVAMOS O AMOR NON COMA SERVOS, SENÓN COMA AMIGOS
*       Para que nós aprendamos a poñerlle rostro de humanidade ás palabras, e cando falemos de amor pensemos en quen o está a pasar mal, en quen está enfermo, en quen se sente solo, en quen non ten traballo, en quen... se mostra o rostro do Cristo sufrinte, OREMOS.
QUE VIVAMOS O AMOR NON COMA SERVOS, SENÓN COMA AMIGOS
Grazas, Señor, por axudarnos a descubrir que poñer a palabra amor nos nosos beizos, pide de nós o esforzo por traballar para que as persoas necesitadas nunca nos resulten indiferentes nin estrañas. P.X.N.S. Amén.
PARA A REFLEXIÓN
Bendicíchesnos, Señor,
co agasallo da fe que sanda e salva
e na que todo atopa sentido.
Señor,
nos momentos de dúbida e desconcerto,
cando a dor e o medo se impoñen,
cando nos domina o sufrimento,
aumenta a nosa fe,
para descubrir o teu amor entrañable,
a túa misericordia que sanda as feridas,
a túa vontade de conducirnos cara á plenitude.
Señor,
que en cada acontecemento da vida,
na saúde ou na enfermidade,
na ledicia ou no pranto,
pasemos facendo o ben,
sendo testemuñas do teu amor que salva.
Amén

CANTOS
ö      ENTRADA: 
Vinde axiña
ö      LECTURAS: 
Canta aleluia
ö      OFERTORIO: 
Acharte presente
ö      COMUÑÓN: 
O amor é o meirande

POWER POINTS


No hay comentarios:

Publicar un comentario