4 may. 2012

5º Domingo de Pascua




Primeira Lectura     Feit 9, 26-31
LECTURA DO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
Contoulles como vira o Señor no camiño

                Naqueles días, cando chegou Saulo a Xerusalén, procuraba xuntarse cos discípulos; pero todos lle tiñan medo, non crendo que fose discípulo de verdade.

                Pero Bernabé, colleuno consigo e levouno onda os apóstolos. Saulo contoulles que vira o Señor no camiño, que lle falara e que en Damasco predicara publicamente no nome de Xesús.

                Conviviu con eles en Xerusalén, predicando con ousadía no nome do Señor. Falaba e discutía tamén cos helenistas, pero estes queríano matar. Ao sabelo, os irmáns levárono para Cesarea e fixérono seguir a Tarso.

                Daquela, a Igrexa tiña paz en toda a Xudea, Galilea e mais Samaría. Crecía coma un edificio, progresaba na fidelidade ao Señor e coa asistencia do Espírito Santo ía aumentando en número.

                               Palabra do Señor                                                R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 21, 26b-27. 28 e 30. 31-32
R/.  (26a):  Ti espertas a miña loanza na asemblea!
Ou:  Aleluia.

Cumprirei os meus votos na  presenza dos que o temen.
0s pobres comerán ata fartarse,
loarán o Señor os que o buscan
e gozarán de vida duradeira.

Lembraranse do Señor e volverán a El
tódolos confíns da terra;
axeonllaranse na súa  presenza
as familias todas dos pobos.
Prostraranse perante El os que repousan na terra,
axeonllaranse na súa  presenza os que baixan ao po.

Eu hei vivir para El,
e hao servir a miña proxenie.
Falarase do Señor á xeración vindeira,
a súa xustiza será revelada ao pobo que ha de nacer:
"Velaí a obra do Señor".


Segunda Lectura    1 Xn 3, 18-24
LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN XOÁN
Este é o seu mandamento, que creamos e amemos

                Meus filliños, non amemos de palabra e de lingua, senón con feitos e na verdade. Deste xeito saberemos que vivimos conforme á verdade e sosegaremos o noso corazón diante do tribunal de Deus. Porque aínda que o noso corazón nos acuse, Deus é meirande có noso corazón e coñece todo.
                Meus amigos, se o corazón non nos acusa, temos confianza para nos achegar a Deus e El dános o que lle pidamos, porque cumprimos cos seus mandamentos e facemos o que a El lle agrada.

                Isto é o que El manda: que creamos no seu Fillo Xesús Cristo e que nos queiramos ben uns aos outros, coma el nos mandou.

                O que cumpre cos seus mandamentos está en comuñón con Deus, e Deus en comuñón con el: coñecemos que Deus está en comuñón connosco polo Espírito que nos deu.

                               Palabra do Señor                                                R/. Grazas a Deus


ALELUIA    Xn 15, 4a. 5b
Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.
Permanecede en min e eu en vós, di o Señor;
quen permanece en min, dá froito abondoso.
Aleluia.


Evanxeo     Xn 15, 1-8
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN
Quen permanece en min e eu nel, é portador de froito abondoso

                Naquel tempo díxolles Xesús aos seus discípulos:

-          Eu son a verdadeira vide, e meu Pai é o labrador. O bacelo que en min non leva froito, arríncao; e o que leva froito, límpao, para que leve aínda máis froito. Vós xa estades limpos, pola palabra que vos teño falado. Permanecede en min e eu en vós.
                Así como o ramo non pode levar froito pola súa conta, se non permanece na vide, tampouco vós, se non permanecedes en min. Eu son a vide; vós os bacelos.


                Quen permanece en min e eu nel, ese leva froito abondoso, pois fóra de min non podedes facer nada. Se alguén non permanece en min, é coma os ramos arrincados fóra, que secan; apáñanos, bótanos no lume e arden.

                Se permanecedes en min e as miñas palabras permanecen en vós, pedide o que queirades e hásevos facer.

                Nisto é glorificado meu Pai: en que levedes froito abondoso e vos mostredes coma discípulos meus. 

                               Palabra do Señor                                                R/. Grazas a Deus


PORQUE PARA TI NON EXISTEN CRISTIÁNS “CON DENOMINACIÓN DE ORIXE”... GRAZAS, SEÑOR!!!!!!!!!!!
TOMADO DE : remoldapalabra.blogspot.com

PÓRTICO
Dinos a primeira lectura do Libro dos Feitos que hoxe proclamaremos, que os membros da comunidade tiñan medo de Paulo, non acababan de crelo nin de fiarse del. Non esqueceran que había ben pouco tempo que aquel que agora se achegaba como membro do grupo, andara a perseguilos. Tamén nos pode pasar a nós que non acabemos de fiarnos de tantas persoas que están dispostas a cambiar; de tantas persoas que queren romper co pasado, deixalo atrás, para reorientar a súa vida, e que buscan en nós unha man amiga que os acolla e acompañe.
Este quinto domingo da pascua invítanos a reflexionar sobre cal é a nosa reposta diante destas situacións, para que nos esforcemos por superar as desconfianzas e non repetir unha e outra vez o que un foi no pasado. Na fidelidade á fe en Xesús, temos que esforzarnos en coñecer e saber qué supón e esixe ser cristián, e non deixarnos levar nin por ritos nin costumes que non nos fan medrar como seguidores de Xesús nin vivir os valores que emanan do Evanxeo.

O PERDÓN
*      Pola nosa falta de confianza nas persoas, que nos fai insensibles e moitas veces mesmo inhumanos diante dos seus problemas, SEÑOR, AXÚDANOS A CAMBIAR.
*      Porque moitas veces dicimos que amamos, cando o certo é que só nos amamos a nós mesmos, CRISTO, AXÚDANOS A CAMBIAR.
*      Porque non estamos dispostos a recoñecer que as persoas poden cambiar e rara vez lle damos aos demais as segundas oportunidades que reclamamos para nós, SEÑOR, AXÚDANOS A CAMBIAR.

REMUÍÑO
*      Todos lle tiñan medo: Aos seguidores de Xesús pasáballe como nos pasa a nós moitas veces: nin eles nin nós acabamos de crernos que a conversión é posible, que as persoas poden cambiar; e que aínda que custe, pódense deixar atrás comportamentos, actitudes e rutinas, para comezar de novo, para intentalo outra vez, para variar o rumbo e dirixir o temón da nosa vida noutra dirección distinta á que viña sendo. Si, podemos. E esta posibilidade, ademais de facernos moito máis humanos e maduros, convértenos en menos dogmáticos e moito máis realistas, sensibles e necesitados dos demais. Claro que para logralo é necesario estar convencido, porque apostar por esta vía supón esforzarse en romper esquemas e costumes... e iso non é nada doado. Por unha banda require esforzo da nosa parte, e pola outra esíxenos aprender a ser humildes e sinxelos. E chegados a este punto, sáenos a todos o “xen” da soberbia que non nos acaba de deixar dar o brazo a torcer, recoñecendo que estabamos equivocados, que podemos aprender dos demais, que seguimos necesitando contrastar as nosas opinións coas doutros, para apreciar que a verdade, sendo unha, nunca nos chega de xeito monolítico e pechado, senón que vén moi repartida. Neste senso, Paulo entendeuno, e pasou de ser o gran perseguidor dos cristiáns, a ser o primeiro evanxelizador da fe en Xesús. Tal é así que, sen ser un dos apóstolos, é hoxe recoñecido coma tal. Pero custou, tal e como nolo di a primeira lectura. Un custo que supuxo desconfianza por parte dos cristiáns, que non acababan de entender como aquel home que uns días antes corría desaforado en busca de cristiáns para acusalos e entregalos a autoridade xudía, pasaba ser agora alguén a quen había que acoller, axudar e polo que preocuparse. En fin, inda que pasaron moitos anos, nós tamén hoxe seguimos actuando así, e non acabamos de fiarnos de quen foi dando pasos para cambiar, para deixar atrás comportamentos e actitudes negativas. O medo tamén a nós nos impide pensar con racionalidade e confianza. E xa sabemos: se o que nos move é o medo, andamos moi afastados de Deus, xa que para El o fundamental, o eixo, é a acollida, a confianza, verdadeiros contrasinais de calquera actitude xerada desde o medo. Só quen é capaz de romper e superar prexuízos, pode saberse na xeira do resucitado

*      E esta xeira nova está marcada non con palabras e bos desexos, senón con feitos, con concrecións, con respostas reais a situacións e momentos concretos. As palabras rapidamente se esquecen, e ademais, como son moitas, faise difícil memorizalas. Porén, os feitos a medida que os imos vendo, coñecendo e descubrindo poñen de manifesto a credibilidade de quen os realiza. Por iso Xoán na súa carta volve insistir nesta idea de que non debemos perder tempo en explicacións que leva o vento, senón que o noso, o que nos corresponde, é poñernos a tirar do carro xa e dunha vez por todas. Así serán cribles canto dicimos sobre o sentido, lugar e importancia que a vivencia do relixioso, a experiencia de fe ten na nosa vida. Como ocorre coas esponxas que se deixan enchoupar pola auga, tamén a nosa vida ten que deixarse enchoupar polos feitos que van mostrando que Xesús non só resucitou para aquel grupiño de doce incomprendidos e atolados, senón que segue a resucitar cada día e en nós. E iso non é posible con rutinas e tradicións, senón con amor. Só fai falta que esteamos atentos.

*      Deste xeito o labrador que nos enviou a Xesús coma vida descubrirá que pagou a pena, que a súa morte e resurrección segue a ser novidade e renovación no medio dun mundo no que moitas veces se perde o rumbo e nos deixamos levar do cómodo, fácil triste. Desde a vida de Xesús estamos chamados a ser froito de solidariedade, de paz, de loita contra a resignación, de compromiso por mellorar as cousas... os froitos que nos levan a permanecer á carón de quen non dubidou en arriscar coa plantación, porque confiaba en nós e non estaba disposto a deixarse convencer polo que cega con unha claridade que é simple aparencia, pero non alumea nin chama a camiñar na madurez. Tarefa nosa é non deixar que seque a videira, porque deste xeito nunca poderá haber froito. Porén, se nos deixamos acompañar de Xesús, e nos convertemos en verdadeiras testemuñas, o froito será abondoso, o que fará posible compartilo con moitos. Paga a pena intentalo.


ORACIÓN DA COMUNIDADE
O Señor está a darnos oportunidades novas para construír a nosa vida sobre o perdón e a reconciliación; por iso lle dicimos:

QUE PERMANEZAMOS SEMPRE UNIDOS A TI
*      Pola Igrexa, para que non se preocupe tanto do número de cristiáns, e poña máis esforzo na súa tarefa principal: ser diante do mundo testemuña do Deus amor, acollendo, perdoando, comprendendo, OREMOS
QUE PERMANEZAMOS SEMPRE UNIDOS A TI
*      Polas nosas comunidades, para que o apelido cristiás sexa sempre o noso sinal de identidade, acompañando e alentando aos tristes, aos que están sos, aos maiores, aos enfermos, OREMOS.
QUE PERMANEZAMOS SEMPRE UNIDOS A TI
*      Por nós, para que nos deixemos cuestionar e guiar polo Espírito recibido no bautismo que alenta a nosa vida cotiá, OREMOS.
QUE PERMANEZAMOS SEMPRE UNIDOS A TI
*      Hoxe queremos ter presentes na nosa oración dun xeito especial ás nosas nais, a todas as mulleres que están a levar adiante o coidado da vida, escoitando a voz do Señor e dando a luz unha sociedade nova, máis humana, máis xusta, máis fraterna. Por todas elas, para que o seu papel primordial na sociedade sempre sexa recoñecido, valorado e protexido, OREMOS.
QUE PERMANEZAMOS SEMPRE UNIDOS A TI
Son moitas,Señor, as peticións que temos no noso maxín, e só algunhas delas as manifestamos publicamente neste momento de oración. Acólleas todas elas e axúdanos a que as nosas mans crezan cada día en apertura para acoller e agarimar a quen necesita de nós. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN
Señor, canto nos falta aínda
para que a paz percorra no ben as nosas veas,
para que mimemos a todas as persoas e a todo con urxencia
e non atope en nós ningún oco a violencia!.
Canto nos falta aínda!.

Señor, canto nos falta aínda
para arredarnos en firme dos cartos que nos anegan,
para abrir na xustiza o peto e a carteira,
para dicir, “irmán e irmá” sen medo ás consecuencias!.
Canto nos falta aínda!.

Señor, canto nos falta aínda
para ser bos veciños ou veciñas, cabais, nas nosas aldeas,
e ter por nosas propias as ledicias alleas,
e saber chorar coas penas que outros e outras teñan!.
Canto nos falta aínda!.

Señor, canto nos falta aínda
para vernos e querernos sen trazos de dureza,
para mirar aos máis con ollos de paciencia,
para confiar en Ti, na túa fiel aperta!.
Canto nos falta aínda!.

Señor, canto nos falta aínda
para que a rabia xusta en nós pouse e acenda,
para que deixemos a un lado razóns e comenencias
e que o clamor do pobre atope en nós certezas!.
Canto nos falta aínda!.

Señor, canto nos falta aínda,
canto precisamos de Ti, de estar á túa beira,
de ter ao noso carón xentiña compañeira
e así brincar con paz co gozo da inocencia!.
Canto nos falta aínda!.
M. Regal

CANTOS
·        ENTRADA: Que ledicia miña
·        LECTURAS: Douvos un mandato novo
·        OFERTORIO: Na nosa terra
·        COMUÑÓN: Pan do ceo, pan de vida







No hay comentarios:

Publicar un comentario