1 feb. 2013

Domingo 4 de Ordinario - ciclo C


IV DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO  - CICLO C



Primeira Lectura     Xer 1, 4-5. 17-19
LECTURA DO PROFETA XEREMÍAS
Fíxente profeta para as nacións

            Nos días de Iosías, a palabra do Señor veume dicir:
            ‑ Antes de te sacar do seo da túa nai, mireite;
antes de lle saíres das entrañas, consagreite;
constituínte profeta para as nacións.
            Pero ti has cinguir o teu van,
has erguerte e dicirlles
todo o que eu che mande.
            Non te acovardes por medo deles,
non sexa que eu te faga esmorecer diante deles.
            Fíxate: hoxe convértote en cidade cortada a pico,
en columna de ferro, en muralla de bronce, para todo o país,
para os reis de Xudá e para os seus príncipes,
para os seus sacerdotes e para a xente do campo.
            Faranche guerra, pero non poderán contigo,
pois contigo estou eu para te salvar ‑ é o Señor quen fala ‑.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL           Sal 70, 1-2. 3-4a. 5-6ab. 15ab e 17
R/. (cf. 15ab): A miña boca pregoa a túa salvación, Señor.

Abrígome en ti, Señor,
que endexamais me vexa defraudado;
líbrame pola túa xustiza, e deféndeme;
inclínate cara a min, e sálvame;
ven axiña, ven librarme.

Sexas para min a rocha que me defende,
o forte castelo onde me salve,
xa que ti es a miña fortaleza e o meu refuxio.
Rescátame, meu Deus, do poder dos malvados.

Ti es, Señor, a miña esperanza;
ti, Señor, a miña confianza desde a mocidade.
Desde o nacemento apóiome en ti,
desde o seo materno ti es o meu amparo.

A miña boca pregoa a túa xustiza,
pregoa decote a túa salvación.
Dende a miña mocidade ensináchesme, oh Deus,
e aínda hoxe canto os teus prodixios.


Segunda Lectura        1 Cor 12, 31 -- 13, 13 (máis longa)
LECTURA DA 1ª CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS
Permanecen a fe, a esperanza, e o amor; pero delas a meirande é o amor.

            Irmáns:
            Cobizade os carismas mellores. Pero aínda vos hei mostrar o camiño por excelencia.
            Por moito que eu falase as linguas todas dos homes e as dos anxos, se non tiver amor, non sería máis ca un bronce que resoa ou un pandeiro que repenica.
            Por moito que eu falase inspirado e comprendese todos os misterios e mais toda a ciencia e tivese tanta fe que movese os montes, se non tiver amor, non sería nada.
            Por moito que eu reparta todo o que teño e me deixe queimar vivo, se non tiver amor, non me sería de proveito ningún.
            O amor é de corazón grande, é servizal. O amor non ten envexa, non ten fachenda, non se ensoberbece; non é malcriado, non busca a súa comenencia, non se alporiza, non garda malicia; non simpatiza coa inxustiza, senón que se alegra coa verdade. Desculpa sempre, fíase sempre, espera sempre, atura sempre.
            O amor non pasa endexamais; mentres que as profecías desaparecerán, as linguas calarán, a ciencia acabará. Porque a nosa ciencia é limitada, e limitada é a nosa inspiración: e cando veña o perfecto, desaparecerá o limitado.
            Cando eu era neno, falaba coma un neno, pensaba coma un neno, razoaba coma un neno; cando cheguei a home, deixei de lado as cousas de neno.
            Do mesmo xeito: agora vemos nun espello, escuramente; pero daquela habemos ver cara a cara. Agora coñezo dun modo incompleto; pero daquela hei coñecer tan ben coma Deus me coñece a min.
            En resumo: hai tres cousas que permanecen: a fe, a esperanza, e o amor. Pero delas a meirande é o amor.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus

____________________________________________________

Ou máis breve: 13, 4-13

LECTURA DA 1ª CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS CORINTIOS

            Irmáns:
            O amor é de corazón grande, é servizal. O amor non ten envexa, non ten fachenda, non se ensoberbece; non é malcriado, non busca a súa comenencia, non se alporiza, non garda malicia; non simpatiza coa inxustiza, senón que se alegra coa verdade. Desculpa sempre, fíase sempre, espera sempre, atura sempre.
            O amor non pasa endexamais; mentres que as profecías desaparecerán, as linguas calarán, a ciencia acabará. Porque a nosa ciencia é limitada, e limitada é a nosa inspiración: e cando veña o perfecto, desaparecerá o limitado.
            Cando eu era neno, falaba coma un neno, pensaba coma un neno, razoaba coma un neno; cando cheguei a home, deixei de lado as cousas de neno.
            Do mesmo xeito: agora vemos nun espello, escuramente; pero daquela habemos ver cara a cara. Agora coñezo dun modo incompleto; pero daquela hei coñecer tan ben coma Deus me coñece a min.
            En resumo: hai tres cousas que permanecen: a fe, a esperanza, e o amor. Pero delas a meirande é o amor.

                        Palabra do Señor                             R/. Grazas a Deus


ALELUIA    Lc 4, 18
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
O Señor mandoume evanxelizar os pobres;
a predicarlles a liberación aos cativos
Aleluia.


Evanxeo          Lc 4, 21-30
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO LUCAS
Xesús, coma Elías e Eliseo, non é mandado soamente para os xudeus

            Naquel tempo, empezoulles a dicir Xesús na sinagoga:
            ‑ Hoxe cúmprese diante de vós esta pasaxe da Escritura.
            E todos se lle puxeron á contra, estrañados polas palabras de graza que saían da boca del. E dicían:
            ‑ Pero non é este o fillo de Xosé?
            El díxolles:
            ‑ Seguramente me recordaredes aquel refrán: Médico, cúrate a ti mesmo; todo canto oímos que fixeches en Cafarnaúm, faino aquí na túa terra.
            Pero el continuou:
            ‑ Asegúrovos que ningún profeta é ben recibido na súa terra. Tede por seguro que no tempo de Elías había moitas viúvas en Israel, cando o ceo estivo pechado durante tres anos e seis meses e unha gran fame anegou todo o país; e a ningunha delas mandaron a Elías, senón a unha muller viúva de Sarepta, en Sidón.
            E moitos gafos había en Israel no tempo de Eliseo, o profeta, e a ningún deles curou, fóra de Naamán, o sirio.
            Oíndo estas cousas, todos os que estaban na sinagoga puxéronse feitos unhas feras; así que, erguéronse, botárono fóra da vila, levárono ata o alto do monte no que está edificada, coa intención de o precipitaren embaixo. Pero el botou a andar polo medio deles e marchou.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo



AS DIFICULTADES SON MOITAS E ESPERANZA POUCA.
NECESITAMOS PROFETAS QUE NON SE DEIXEN ARRASTRAR POLO DESCORAZONAMENTO QUE NOS VAI INVADINDO A TOD@S
TOMADO DE : remoldapalabra.blogspot.com
PÓRTICO
            Que doado é falar, pero que difícil actuar, facer, comportarse segundo o que dicimos ter claro!. Este paradoxo, do que ningún de nós estamos excluídos, é o que nos quere plantexar a palabra que imos proclamar na celebración. As cousas non resultan fáciles, e na sociedade das tecnoloxías máis avanzadas sobran pretendidos mestres e fáltannos verdadeiras testemuñas. faltan profetas de ilusión e cambio, profetas de renovación e loita, profetas con visión de futuro, profetas que non estean dispostos nunca a deixar que o presente esmoreza, porque o actuar interesado e sempre calculado de quen só ve e busca resultados, sen pararse a coñecer, escoitar e dialogar coas persoas, non crea máis que frustración.
            Acheguémonos á mesa da fraternidade dispoñéndonos a deixar que a palabra proclamada vaia enchoupando vida e accións.
PERDÓN
*        Cando o fracaso e a frustración queiran aniñar en nós, SEÑOR, AXÚDANOS A ESCORRENTALOS.
*         Cando a tentación do sectarismo e a exclusión nos invadan, CRISTO, AXÚDANOS A ESCORRENTALOS.
*        Cando cedemos á tentación de deixar morrer a fe, minguar a esperanza e cousificar o amor, SEÑOR, AXÚDANOS A ESCORRENTALOS.
REMUÍÑO
ü  Cando dicimos que a mensaxe de Xesús e a fe que dela emana é universal, queremos poñer de manifesto que a acción de Deus vaise expresando na práctica do ben dos que nos chamamos seguidores seus; non no que as persoas chamamos, e tamén moitas veces facemos: a discriminación. Diante da tentación dos que reivindican en exclusiva a Deus coma seu, coma único para eles ou como só preocupado polas súas cousas, afastando, marxinando e sometendo aos que rezan distinto e cren doutro xeito, o Deus cristián móstrase -e vimos de escoitalo nos textos que temos proclamado-, como o que abarca a tod@s, o que abre os seus brazos para permitir unha aperta agarimosa e incluínte, na que tod@s temos acubillo e na que ninguén queda nin ás portas nin se lle trata coma un apestado. Este xeito de actuar de Deus é o que marabilla a aqueles que reciben a súa palabra, de aí que o pobo, a pesares das súas moitas infidelidades, segue sentíndose fascinado polo xeito de tratalos por parte do seu Deus. Fronte do actuar castigando, amedrentando ou sacrificándoos dos deuses dos outros pobos, o Deus de Israel é paciente, agarimoso e sempre preocupado polos seus. A presenza dos profetas na vida de Israel non é máis ca unha destas mostras do agarimo e da preocupación de Deus polo pobo. Os profetas animan, alentan, corrixen, forman, educan... fan presente a Deus co seu actuar e co xeito de estimular a esperanza na vida da comunidade.

ü  Nun momento como o actual, tamén é importante o labor dos profetas. Mellor dito, hoxe máis ca nunca, necesitamos profetas que se convertan en testemuñas para o noso actuar honesto, responsable, gozoso, ledo e cheo de esperanza. Coas dificultades que tantas persoas e tantas familias están a sufrir, necesitamos profetas que sexan referentes que nos axuden a non caer no desespero, a tristura e o desencanto permanente. E como estamos tan desesperados pola situación tan difícil que social, cultural, política e laboralmente estamos a vivir, nunca tanto coma hoxe son importantes persoas que nos mostren coa súa vida que hai luz ao final deste longo túnel; que hai solución a esta situación, que é posible cambiar as cousas e poñer á persoa, ao ser humano , e non aos negocios, os cartos, o poder ou ao engano, como cumio, horizonte e razón de empeñar e implicar a vida para cambiar e mellorar as cousas. E se paramos un pouco e poñemos distancia da saturación de información e medios; se somos capaces de atopar momentos para a reflexión pausada, para o convencemento de que as cousas boas e valiosas levan tempo, que non todo é chegar e encher; se ampliamos a nosa mirada..., entón descubriremos que profetas hainos, o que temos é que esforzarnos por saber onde están, quen son e o que fan. E aprendendo, que non copiando deles, acadaremos recargar ilusións, alentar o presente, crer que un futuro distinto (austero, sinxelo e no que se valore o traballo e o esforzo), é posible. Abramos os ollos, busquémolos, sigamos as pegadas que nos van deixando. Seguro que non estarán nos consellos de administración, nas cúpulas eclesiais ou nos comités dos partidos políticos, senón alí onde non son famosos, non saen nos medios e non buscan nin fama nin notoriedade. As súas vidas son cantos de esperanza e alento de novidade para moitas persoas que, pondo neles a súa confianza, non quedan defraudadas. A través do seu actuar desinteresado, solidario e xusto, o Señor vai cantando a salvación.

ü  Paulo entendeuno moi ben cando, ao escribirlle a aqueles cristiáns de Corinto, lles di que as cousas, para poder acadalas, hai que crer nelas, confiar nelas, esperanzarse nelas, facéndoas sempre desde e con amor. O himno ao amor é todo un camiño de vida contra a tentación de abandonar, de caer no pasotismo ou pensar que o mellor é claudicar e deixalo todo. Necesitamos volver a escoitalo, a lelo con calma, dedicarlle un pouco de tempo a reflexionar sobre o que nos di, para buscar de convertelo en maneira de actuar con nós mesmos, coa xente da familia, cos veciños, cos amigos... alí onde esteamos. Que mellores embaixadores pode ter Xesús ca nós mesmos, os que nos chamamos cristiáns, os que rezamos e celebramos a fe cada semana, os que nos preparamos para facer das nosas casas fogares cristiáns, os que queremos coñecer máis e mellor que a fe non é nin un costume nin unha tradición, senón un xeito de vivir tentando que Xesús, na súa persoa e na súa palabra, nos movan, nos alenten e nos estimulen. E iso non pode ser un segredo que gardemos só para nós, senón que temos que comunicalo a tod@s, sen exclusións nin discriminacións. Xesús asumiu a nosa condición humana para dicirnos a tod@s: chegou a salvación para tod@s, aquí está, abride os ollos, dispoñede o corazón, acollédea!.
ORACIÓN DA COMUNIDADE
Fe, esperanza e amor son os tres puntais necesarios para seguinte, Señor, tal e como Paulo nos lembra na carta aos Corintios. Cando nos dispomos a unir palabra e corazón para facer delas oración comunitaria, dicimos xunt@s:
QUE O NOSO VIVIR SEXA SEMPRE AGRADECIDO E NON INTERESADO
ö  Para que desde a Igrexa, comuñón de comunidades, aprendamos a vivir o noso testemuño desde a fe en ti, a esperanza na unión de tod@s e o amor na entrega xenerosa cara aos demais, OREMOS.
QUE O NOSO VIVIR SEXA SEMPRE AGRADECIDO E NON INTERESADO
ö  Para que saibamos vencer a tentación de caer en comportamentos que só buscan aproveitarse dos demais, e non entenden que o amor sen xustiza e solidariedade non é máis que mentira, OREMOS.
QUE O NOSO VIVIR SEXA SEMPRE AGRADECIDO E NON INTERESADO
ö  Para que descubrindo que a presenza de Deus no mundo é unha tarefa que nos chama aos seus seguidores a facer da nosa vida ledicia, entrega e capacidade de comprensión, aprendamos a non ter nunca vergoña de manifestar que a fe é axuda e loita contra a manipulación, a mentira, o engano e a utilización das persoas, OREMOS.
QUE O NOSO VIVIR SEXA SEMPRE AGRADECIDO E NON INTERESADO
Grazas. Señor, por insistir unha e outra vez para que comprendamos que a fe só pode ser agradecemento e loita compartida a prol do ben común, no que se manifesta a salvación e a esperanza desde e para as que queremos vivir. P.X.N.S. Amén.
PARA A REFLEXIÓN
Non é doado dar algúns pasos. Non é doado tomar decisións, arriscar ao elixir camiños. Asusta meter a pata, equivocarse, perder unhas oportunidades por tirar por uns camiños e non por outros. E isto ocorre nalgunhas dimensións cotiáns (facer un plan cos amigos, gastar diñeiro nisto ou naqueloutro …); e ocorre en cuestións máis importantes, desas nas que o xogas todo: qué carreira elixo? chegou o momento de casar? estarame Deus a chamar para a vida relixiosa?. Estas ou outras preguntas asaltan, en diversos momentos, e zarandéannos, inquiétannos e remóennos. Pero que non deixemos de vivir por medo a decidir.
(Pastoral sj)


CANTOS
û  ENTRADA: 
Vinde axiña
û  LECTURAS: 
Todo o mundo unha familia
û  OFERTORIO: 
Señor Xesús
û  COMUÑÓN: 
O amor é o meirande

rtvg
Domingo 4 de Ordinario - ciclo C

No hay comentarios:

Publicar un comentario