30 jun. 2017

Pasamento de Alfonso Zulueta de Haz

Galicia perdeu un Cristián Galego, dito así, non parece nada, pero é que vai con maiúsculas, foi difícil ser galeguista nos tempos da ditadura pero é máis triste dicir que hoxe é todavía máis difícil que antes. Para os cristiáns, non parece importante ser galego, para os galegos non parece importante ser cristián.

Foi triste despedilo como galego, -igual que cando perdimos ao seu amigo Francisco Fernández del Riego-, pero máis triste é ver como se despide aos grandes sin unha palabra de respecto. Respecto non é falar do que fixo como galego para preservar a nosa cultura, do agarimo que lle puxo, para os vigueses, á nosa fundación Penzol ou do seu labor como presidente do Consello da Cultura Galega. Respecto non é dicir que, como cristiáns, temos a Biblia en galego polo seu esforzo e os que colaboraron con el ou da súa preocupación polos máis esquecidos da sociedade (co fácil que é sentirse "alguén" por ser un intelectual, un xurista ou porque se recoñeza o teu nome e "esquecerse dos esquecidos"...). Respecto é despedilo na súa lingua, respecto e recoñecemento por parte dos periodistas, dos políticos, do pobo, dos irmáns... canto me doeu a min non ver ese recoñecemento verdadeiro por parte dos medios ou da Igrexa. 

Como cristián, como se dixo no seu funeral, onde se viu o agarimo, o recoñecemento e a emoción dos seus amigos, estamos aquí para recoller o testemuño e continuar humildemente o camiño, que non se perdan os seus esforzos, as súas ilusións e as súas esperanzas, especialmente como Cristián Galego. Preséntolle os meus respectos.

.Alfonso Zulueta de Haz

Hei de cantar en silencio 
o tempo non se escoita. 
E deixa sempre a seña: 
unha luz que se paga 
e outra que se prende 
na única lumieira. 

Tan só despois da morte 
esa luz vai prendida 
por toda a eternidade. 

Hei de cantar en silencio 
ó pé de cada arado 
Namentres ti semeas 
eu planterei papoulas:  
Sempre fai falla amigo 
un corazón pequeno 
que lle dea vida ó trigo. 

Que se unha flor se apaga 
outra quede prendida. 
Que siga a eternidade 
o seu curso perfecto. 

Hei de cantar en silencio. 
A miña voz é de terra. 
Cada boi que se axuga 
cada home que labra 
cada tractor que fende 
as entrañas do sulco 
irá decindo o meu cantar.

 E se o cantar se apaga 
outro labio mais fresco 
beberá eternidade. 

Antón Avilés de Taramancos




No hay comentarios:

Publicar un comentario