16 abr. 2017

Homilía do Papa Francisco na Vixilia Pascual

TOMADO DE: https://www.aciprensa.com

«Na madrugada do sábado, ao alborear o primeiro día da semana, foron María a Madalena e a outra María a ver o sepulcro» (Mt 28,1). Podemos imaxinar eses pasos?, o típico paso de quen vai ao cemiterio, paso canso de confusión, paso debilitado de quen non se convence de que todo terminase desa forma? Podemos imaxinar os seus rostros pálidos? bañados polas bágoas e a pregunta, como pode ser que o Amor estea morto?

A diferenza dos discípulos, elas están aí -como tamén acompañaron o último respiro do seu Mestre na cruz e logo a Xosé de Arimatea a darlle sepultura-; dúas mulleres capaces de non evadirse, capaces de aguantar, de asumir a vida como se presenta e de resistir o sabor amargo das inxustizas. E alí están, fronte ao sepulcro, entre a dor e a incapacidade de resignarse, de aceptar que todo sempre teña que terminar igual.

E se facemos un esforzo coa nosa imaxinación, no rostro destas mulleres podemos atopar os rostros de tantas nais e avoas, o rostro de nenos e mozos que resisten o peso e a dor de tanta inxustiza inhumana. Vemos reflectidos nelas o rostro de todos aqueles que camiñando pola cidade senten a dor da miseria, a dor pola explotación e a trata. Nelas tamén vemos o rostro daqueles que sofren o desprezo por ser inmigrantes, orfos de terra, de casa, de familia; o rostro daqueles que a súa mirada revela soidade e abandono por ter as mans demasiado engurradas. Elas son o rostro de mulleres, nais que choran por ver como a vida dos seus fillos queda sepultada baixo o peso da corrupción, que quita dereitos e rompe tantos anceios, baixo o egoísmo cotián que crucifica e sepulta a esperanza de moitos, baixo a burocracia paralizante e estéril que non permite que as cousas cambien. Elas, na súa dor, son o rostro de todos aqueles que, camiñando pola cidade, ven crucificada a dignidade.

No rostro destas mulleres, están moitos rostros, quizais atopamos o teu rostro e o meu. Como elas, podemos sentir o impulso a camiñar, a non conformarnos con que as cousas teñan que terminar así. É verdade, levamos dentro unha promesa e a certeza da fidelidade de Deus. Pero tamén os nosos rostros falan de feridas, falan de tantas infidelidades, persoais e alleas, falan dos nosos intentos e loitas erradas. O noso corazón sabe que as cousas poden ser diferentes pero, case sen darnos conta, podemos adoitarnos a convivir co sepulcro, a convivir coa frustración. Máis aínda, podemos chegar a convencernos de que esa é a lei da vida, anestesiándonos con desahogos que o único que logran é apagar a esperanza que Deus puxo nas nosas mans. Así son, tantas veces, os nosos pasos, así é noso andar, como o destas mulleres, un andar entre o anhelo de Deus e unha triste resignación. Non só morre o Mestre, con el morre a nosa esperanza.

«De súpeto tremeu fortemente a terra» (Mt 28,2). De súpeto, estas mulleres recibiron unha sacudida, algo e alguén lles moveu o chan. Alguén, unha vez máis saíu, ao seu encontro a dicirlles: «Non teman», pero esta vez engadindo: «Resucitou como o dixo» (Mt 28,6). E tal é o anuncio que xeración tras xeración esta noite santa regálanos: Non temamos irmáns, resucitou como o dixo. «A vida arrincada, destruída, aniquilada na cruz espertou e volve latexar de novo» (cfr R. Guardini, O Señor). O latexar do Resucitado ofrécesenos como don, como agasallo, como horizonte. O latexar do Resucitado é o que se nos regalou, e quérellenos seguir regalando como forza transformadora, como fermento de nova humanidade. Coa Resurrección, Cristo non moveu soamente a pedra do sepulcro, senón que quere tamén facer saltar todas as barreiras que nos encerran nos nosos estériles pesimismos, nos nosos calculados mundos conceptuais que nos afastan da vida, nas nosas obsesionadas procuras de seguridade e en desmedidas ambicións capaces de xogar coa dignidade allea.

Cando o Sumo Sacerdote e os líderes relixiosos en complicidade cos romanos creran que podían calculalo todo, cando creran que a última palabra estaba dita e que lles correspondía a eles establecela, Deus irrompe para trastornar todos os criterios e ofrecer así unha nova posibilidade. Deus, unha vez máis, sae ao noso encontro para establecer e consolidar un novo tempo, o tempo da misericordia. Esta é a promesa reservada desde sempre, esta é a sorpresa de Deus para o seu pobo fiel: alégrate porque a túa vida esconde un xerme de resurrección, unha oferta de vida esperando espertar

El Papa en la Vigilia Pascual en la Basílica de San Pedro. Foto: Daniel Ibáñez / ACI Prensa

E iso é o que esta noite nos convida a anunciar: o latexar do Resucitado, Cristo Vive. E iso cambiou o paso de María Magdalena e a outra María, iso é o que as fai afastarse rapidamente e correr a dar a noticia (cf. Mt 28,8). Iso é o que as fai volver sobre os seus pasos e sobre as súas miradas. Volven á cidade a atoparse cos outros.

Así como ingresamos con elas ao sepulcro, convídovos a que vaiamos con elas, que volvamos á cidade, que volvamos sobre os nosos pasos, sobre as nosas miradas. Vaiamos con elas a anunciar a noticia, vaiamos... a todos eses lugares onde parece que o sepulcro tivo a última palabra, e onde parece que a morte foi a única solución. Vaiamos anunciar, a compartir, a descubrir que é certo: o Señor está Vivo. Vivo e querendo resucitar en tantos rostros que sepultaron a esperanza, que sepultaron os soños, que sepultaron a dignidade. E se non somos capaces de deixar que o Espírito nos conduza por este camiño, entón non somos cristiáns.

Vaiamos e deixémonos sorprender por este amencer diferente, deixémonos sorprender pola novidade que só Cristo pode dar. Deixemos que a súa tenrura e amor móvannos o chan, deixemos que o seu latexar transforme noso débil palpitar.


No hay comentarios:

Publicar un comentario