Domingo 2 de Pascua - Divina Misericordia
VER TAMÉN:
LECTIO:
DOMINGO II PASCUA
(Ciclo A: 23 de abril
2017))
Os
diversos relatos que os textos litúrxicos poñen á nosa disposición expresan e
testemuñan todos eles ese ambiente de comuñón mutua entre os primeiros crentes.
Comuñón a tódolos niveis. Non só na fe común e participada nese Xesús que agora
se lles amosa glorioso e ceibe de todo vencello físico ou histórico, senón
comuñón tamén na mutua relación comunitaria entre os crentes, entre os
primeiros cristiáns. Non están eles rexidos por normas ou decretos autoritarios
no seu modo de proceder, senón que é o espírito da nova mensaxe da resurrección
o que os une e dá azos para anunciar tan gran noticia.
Así
se explica que na na carta de Pedro que acabamos de escoitar se relacione
precisamente a resurrección de Xesús coa alegría que debería rebordar en todo
bo cristián: “Loado sexa Deus –dinos Pedro-, que pola súa gran compaixón
resucitou a Xesús Cristo da morte e nos fixo renacer a unha vida nova que se
nos dá en esperanza [...] Por iso –continúa a dicir Pedro- brincades de
alegría, aínda que agora, se fai falta, teñades que sufrir, por un pouco tempo,
diferentes probas”. E volverá insistir aínda Pedro nesta mesma carta:
“brincades, cheos dunha alegría indicíbel e gloriosa, porque acadastes o froito
da vosa fe, a vosa salvación persoal”.
A
alegría debería ser, pois, tal como comentabamos xa no anterior domingo, un
sentimento moi fondo na vivencia da nosa fe. Desta nosa fe, que ten os seus
alicerces no acontecemento pascual da Resurrección do Señor. Porque en
definitiva a nosa alegría cristiá está directamente relacionada coa
resurrección de Xesús. Resurrección que comporta tamén a nosa futura
resurrección. Os evanxeos, como hoxe o de Xoán, fálannos por iso da alegría dos
discípulos de Xesús cando van facendo, individual e comunitariamente, a
experiencia de Xesús resucitado. Dinos Xoán, por exemplo, que, ó veren ó Señor,
os discípulos se alegraron. A nós, que vivimos unha boa morea de séculos
despois de Cristo, pásanos algo do que lle aconteceu ó apóstolo Tomé.
Desexariamos ter tamén, como el tamén o desexaba, probas e experiencias
directas e tanxíbeis de que Xesús seguía e segue a vivir trala súa morte na
cruz.
Mais
se os discípulos creron porque, como se nos di, “viron” ou tiveron diversas
experiencias do Xesús resucitado, a nosa crenza nel e na súa resurrección terá
que basearse na nosa “fe”, non nas nosas vivencias directas. Trátase dunha fe
que, pola súa parte, está baseada no testemuño dos apóstolos e da igrexa que
nace con eles e á que pola graza de Deus pertencemos tamén nós. En calquera
caso e pola nosa parte, podemos dicir tamén que, como compensación de non
termos a “visión” e as experiencias que tiveron os discípulos de Xesús, podemos
en cambio sentir en nós a alegría das palabras que dalgunha maneira nos dirixe
Xesús tamén a todos nós: “Benia os que creron sen veren!”.
Os
discípulos de Xesús, tal como nos son descritos nos Feitos dos apóstolos,
practicaban unha “comuñón de vida”, “vivían unidos e tiñan todo en común”. Unha
comuñón e solidariedade que debería ser tamén un forte estímulo para o noso
tempo. Esa comuñón e solidariedade non os desposuía da súa felicidade, da súa
alegría, pois, como alí se nos di, “comían con alegría e sinxeleza de corazón”.
A solidariedade mutua dos primeiros cristiáns non era máis có resultado de se
sentiren queridos e agraciados por Deus coa promesa da común resurrección. Pois
sería totalmente absurdo comportarse de modo egoísta ou insolidario cando Xesús
se entregara totalmente a nós, ofrecéndonos vida e alegría neste mundo e tamén
para o máis alá, para a que chamamos a eternidade vindeira.
Da
mesma maneira que Xesús non se pechara endexamais en si mesmo, senón que vivira
sempre para os demais, facéndonos partícipes a nós incluso da súa propia
resurrección, os seus discípulos non podían proceder doutra maneira. En
consecuencia, todos estaban abertos ós problemas e ás necesidades dos demais.
Porque a todos viña dirixida a grandiosa mensaxe de Xesús: a de sermos todos,
con el en primeiro lugar, fillos dun mesmo Pai e destinados, máis alá dos
límites da nosa existencia particular, a unha eterna vida resucitada.
Se
todos nós, neste noso avanzado século XXI, tomamos en serio e levamos á
práctica esta gran mensaxe de Xesús, quedariamos definitivamente vacinados
contra angustias ou medos de que os cristiáns poidamos vérmonos reducidos algún
día a un grupo marxinal entre outros.
Polo
menos, nos comezos da experiencia comunitaria dos primeiros cristiáns, que
celebraban a Resurrección de Xesús e que vivían en comuñón e irmandade con
todos, os resultados deste modo de pensar, de vivir e de crer eran, tal como se
nos di tamén nos Feitos dos apóstolos, o continuo incremento de adhesións á fe
en Xesús. “Cada día –dísenos alí- o Señor aumentaba o número dos salvos e
xuntábaos ó grupo”.
A
razón é ben clara. A xente séntese e sentirase
sempre atraída e movida -onte, hoxe e mañá-
se a mensaxe que se lles anuncia é esperanzador e alegre e se basea, ademais,
no testemuño de alguén que se comportou de maneira totalmente fiel e conforme á
súa mensaxe, aínda tendo que pasar por grandes sufrimentos e unha morte
ignominiosa. Esa persoa foi o Xesús crucificado e resucitado en quen, pola
graza de Deus, podemos dicir que cremos.
CREDO
ORACIÓN DOS FIEIS
Como
fillos de Deus e irmáns do seu Fillo benquerido Xesús, invoquemos a Deus Pai
por medio de Xesús, para que robusteza a nosa fe na Resurrección de Xesús e na
nosa futura resurrección, dicindo: Pedímoscho,
Pai.
Todos: Pedímoscho, Pai.
-Que
as dificultades e sufrimentos da nosa vida non cheguen a debilitar a nosa fe en
Cristo resucitado.
Todos: Pedímoscho, Pai.
-Que
tódalas persoas do mundo poidan vivir con esperanza e ilusión a súa propia vida.
Todos: Pedímoscho, Pai.
-Que
o teu Espírito Santo mova, Pai, a tódalas persoas a axudar a cantos se atopen
sen os medios necesarios, materiais e espirituais, para se desenvolveren na
vida.
Todos: Pedímoscho, Pai.
Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo noso Señor. AMÉN.
Manuel Cabada Castro
VER MÁIS:
Comentarios
Publicar un comentario