DOMINGO 4 DE CORESMA C
LECTIO:
DOMINGO IV CORESMA
C-30.III.25
A
parábola do Fillo Pródigo é do máis marabilloso que se pode pensar sobre o que
Deus é en si mesmo. Contada ademais por quen o coñece da maneira máis fonda que
cabe pensar.Esta vivencia que ten Xesús de seu Pai podería manifestárnola el cun
par de palabras ou conceptos. Algo así poderiamos pensar. Coma se se tratase
dunha tese filosófica ou teolóxica dun profesor moi douto e erudito. Algo así
como se el dixese: “Deus, o meu Pai, é infinitamente misericordioso”.
Quedariamos
algo fríos, sen saber moi ben como se concreta iso na realidade. Mais como Xesús
é a presenza viva e real, feita carne e sangue, de Deus no mundo non pode
falarnos sobre o seu Pai ó xeito dun douto profesor.Por iso Xesús falaba normalmente
ós seus oíntes en parábolas, ben encarnadas na realidade humana.
Para
empezar, cómpre indicar que non é moi axeitado ó contido da parábola iso de
chamala, como tradicionalmente facemos, parábola do “fillo pródigo”. Porque
este título semellaría pór demasiado o acento aínda no comportamento aloucado e
insensato do fillo menor: nos seus pecados e desvaríos. Mais non é ese o centro
da mensaxe da parábola. O esencial nela é a inimaxinábel e case incomprensíbel
misericordia de Deus Pai-Nai. Por iso din algúns comentaristas que deberiamos
denominar a parábola algo así como “a parábola do Pai bo e misericordioso”.Deus
non é, pois, un vingador ou castigador.
De
feito, Xesús vén presentarnos o fillo maior (o que se quedou na casa patrucial)
case como un verdadeiro modelo da relixiosidade e do modo correcto de se
comportar dun fiel cumpridor das normas do Antigo Testamento. O irmán maior
resístese, efectivamente, a entrar para apertar o seu irmán (como xa o fixera o
seu pai) e a celebrar conxuntamente con grande alegría a volta á casa do fillo
menor.
Resístese
porque para el iso significaría non tomar en serio o pecado, a transgresión da
lei por parte do seu irmán. Quen verdadeiramente merecería esa festa –pensa el-
sería el mesmo, o irmán maior, porque durante toda a súa vida non fixera outra
cousa senón ser un fiel, exacto e escrupuloso servidor da lei de Deus.
“Levo
moitos anos servíndote sen che faltar nunca en nada”, replícalle “moi
alporizado” o fillo maior a seu pai. Servizo, pois, sometemento ás normas e
consecuentes dereitos adquiridos por tal correcto modo de proceder son os
argumentos que esgrime o fillo maior ante o seu Pai.
Os
razoamentos do irmán maior non deixan de ter a súa lóxica e a máis dun de nós
poden resultarnos incluso coherentes e comprensíbeis. Mais non é esa a lóxica
dun Deus que se define a si mesmo polo amor, pola relación paternal ou maternal
con tódalas persoas, as que el considera como verdadeiros fillos e fillas del
en canto irmás e irmáns do Xesús que se fixo irmán noso.
O
Pai intentará introducir o seu fillo maior nunha lóxica distinta. Na súa
bondadosa conversa co seu fillo maior quere introducirnos o Pai (é dicir, o
Deus de Xesús) nun modo de pensar e de ser que resulta ser elemento central do
Evanxeo.
Non
se trata só do fillo maior. Tamén o fillo menor pensaba en certo modo do mesmo
xeito cando despois de tantos desvaríos se parou por fin a recapacitar sobre o
que lle estaba a pasar tralos golpes inesperados e insospeitados que recibira
na vida. Alí está el inerme, espido e desasistido ante a crúa realidade da súa
propia situación.
Este
fillo menor tampouco pode imaxinar seu Pai esperándoo cos brazos abertos. Nos
seus plans non entra sequera a posibilidade de se relacionar con el coma un
fillo. El opera con categorías de pecados cometidos, de traballos a realizar
coma un xornaleiro máis. Pois seu pai non pode seguir sendo xa pai del. Bo é se
o recibe coma un servo e xornaleiro. Todas estas son categorías -non o
dubidemos- típicas do Antigo Testamento.
Mais
o Novo Testamento é non pouco distinto nas súa liñas básicas. Vén sendo algo
que supera moi claramente as categorías do Antigo Testamento. Recórdanolo ben
Paulo na súa carta de hoxe ós Corintios: “Quen estea en Cristo é unha criatura
nova: o que era vello pasou. Velaí unha realidade nova”.
O
tempo de Coresma convídanos e anímanos a entrarmos nesta insospeitada
“novidade” de Xesús. El revélanos un Deus Pai que é, por enriba de todo,
misericordia e amor. Que o Espírito do Pai de do Fillo nos axude a comprendelo
e a agradecelo.
VER TAMÉN:
https://www.gruposdejesus.com/4-coresma-c-lucas-151-3-11-32-3/
Comentarios
Publicar un comentario