DOMINGO III DE PASCUA

18.4.26

DOMINGO III DE PASCUA - ciclo A

LECTIO:

Homilía domingo III Pascua-19.IV.26

A extraordinaria nova da resurrección de Xesús é loxicamente algo sobre o que a liturxia, as lecturas e as diversas aclamacións volven unha e outra vez. Os mesmos textos do evanxeo fálannos de que foron moitos e diversos os xeitos de se facer presente o Xesús resucitado ós apóstolos e discípulos.En todas estas experiencias, cargadas de alegría e de esperanza para os seguidores de Xesús e para cantos cren e crerán nel, dáse algo que vén sendo o común denominador de todas. Son experiencias fondas e transformadoras que conmoven e afectan os que particularmente as experimentan, mais que teñen, alén diso, carácter comunitario e universal. Quero dicir que teñen unha finalidade non só individual ou particular, senón universal. Realízanse en función do pequeno grupo cristián de entón e de cantos viriamos despois.

A resurrección de Xesús é neste sentido un tema que afecta toda a humanidade, porque en Xesús resucitado Deus Pai quixo e decidiu dar vida para sempre, alén da morte, á humanidade toda. Os cristiáns estamos así chamados a encher o mundo da esperanza de vida que nos vén de Xesús.Iso é o que fan os apóstolos e discípulos ó teren a experiencia do resucitado. E, antes ca eles, as mulleres que foran moi cedo ó sepulcro do Señor. Elas retornan axiña para lles anunciaren ós apóstolos a resurrección. Algo similar realizan despois os apóstolos e discípulos comunicándose mutuamente as apariciónsdo Señor resucitado que van sucesivamente ocorrendo.Ólongo dos tempos e dos séculos recibimos tamén nós esta grande e boa nova.Por iso todos nós temos que anunciala, coa palabra e cos feitos, no noso tempo e alí onde vivamos, a cantos non saben dela ou non son quen de creren nela quizais mesmo por ser tal nova algo tan incríbel e marabilloso.

Ós discípulos de Emaús, que facían camiño de volta, abatidos e desconsolados, cara á súa aldea de procedencia para continuaren alí coa súa vida anterior, ocórrelles algo semellante. Tras teren experimentado o Xesús resucitado, non o pensan dúas veces. No canto de se deitar e acougar tranquilamente da camiñada realizada, tal como llo acababan de aconsellar eles mesmos ó seu misterioso acompañante (pois sería xa de noite ou alomenos entre lusco e fusco), o que eles fan -en palabras de Lucas- é “levantarse axiña e volver a Xerusalén”. Para que? Para llelo comunicaren o máis cedo posíbel ós demais apóstolos e discípulos. Pois tan fondas experiencias hai que comunicalas para que todos poidan participar da felicidade que de novas tan incríbeis se deriva. Tal e como se di no texto de Lucas, “eles contaron ós once apóstolos o que lles pasara polo camiño e como o recoñeceran no partir o pan”.O que a ámbolos dous lles pasara é o que eles comentaban: “Non ardía o noso corazón cando nos falaba polo camiño interpretándonos as Escrituras?”.

O Xesús pascual, como ben nolo representa o cirio acendido na noite pascual, é coma un lume que se quere comunicar acendendo outros lumes. Nos discípulos de Emaús prendera ben polo camiño este lume. E eles, pola súa parte, o que axiña fan é comunicarlles o lume recibido ós seus compañeiros e coñecidos, para que poidan eles tamén dispor de luz e calor. Nunha Congregación Xeral dicíasenos ós xesuítas hai xa agora unha vintena de anos que teriamos que ser “lumes que acenden outros lumes”. Isto é valido tamén para calquera cristián. Todos deberiamos recibir con agradecemento o lume que nos vén do Cristo crucificado e resucitado e intentar que ese lume acenda outros lumes, que pola súa parte continúen a multiplicalo en cantos entren en contacto connosco. Pois unha candea non perde nada de simesma cando con ela se acende outra.

Non podemos pasar por alto que foi xustamente nesa especie de pequena eucaristía familiar que Xesús celebrou cas dos seus discípulos de Emaús onde o lume, o “ardor”, que eles xa levaban no corazón cando camiñaban, se converteu de súpeto en luz que os iluminou e lles fixo coñecer a identidade dese inesperado acompañante que alí sentou á mesa con eles. “Mentres estaban na mesa –dinosLucas-, colleu o pan, bendiciuno, partiuno e déullelo. Entón abríronselles os ollos e recoñecérono”.

Son estas case as mesmas palabras que pronuncia o sacerdote no intre da consagración eucarística. Por iso ás eucaristías dos domingos non deberiamos ir movidos por calquera tipo de obriga legal, senón pola necesidade que temos todos de cargar as nosas pilas (as nosas candeas) contactando co Señor. Con elas ben recargadas seremos quen de nos converter en luz e calor para cantos conviven ou de calquera outra forma se relacionen connosco. Seremos así ante eles testemuñas da grande nova de Cristo Resucitado.

Manuel Cabada Castro

Manuel Cabada Castro, Boa nova para tempos novos. Comentarios velaíños aos evanxeos dominicais. Tres tomos (2024-2025).SEPT (editorialsept@gmail.com; editorialsept@editorialsept.gal). Distribución: Editorial Galaxia (pedidos@editorialgalaxia.gal)]