DOMINGO 4 DE CORESMA - CICLO A
Homilía domingo IV Coresma
15 marzo 2026
Manuel
Cabada Castro
Un
texto marabilloso o do evanxeo de Xoán. Semellante en fermosura ó da Samaritana
do anterior domingo.Como o texto é tamén suficiente longo, serei
respectuosamente curto para non estragar coas miñas palabras a beleza do texto
xoánico.Son moitos os comentarios que se poderían facer. Eu preséntovos só os
que se me amorean na mente.Xesús preséntase no relato ante os que o ven e
admiran (os seus seguidores) ou rexeitan (os fariseos) coma “luz”: “Eu son a
luz do mundo”. Isto é decisivo, porque de pouco vale ter ollos se arredor
noso non hai máis ca tebras e escuridade. De pouco vale ter vista se non hai
sol que dea claridade e ilumine a realidade. Para aclarármonos sobre o que o
mundo, as cousas, o pasado, o presente e o porvir precisamos luz, sol,
iluminación. Mais isto vénnos sempre de fóra de nós. Nós somos demasiado
pequechos como para sostermosque o sabemos todo. Este era o erro fundamental, a
cegueira máis decisiva dos fariseos. Eles din sempre: “nós sabemos”, nos
sabemos”...
Dise
sobre filósofos que son esas persoas que se ocupan en profundar sobre a
realidade. Eles queren ir ó fondo dela, descubrir o seu sentido, o seu segredo.
Adóitase dicir sobre eles que teñen unha conciencia moi clara do nada doado que
é arrincarlle á realidade os seus segredos. Afirman eles por exemplo: “só
sabemos que non sabemos nada”. Mais isto é xamoito saber. O gran filósofo e
teólogo do século XV, cardeal tamén da Igrexa, Nicolás de Cusa, escribiu un
famoso escrito co título “De docta ignorantia” (sobre a douta ignorancia).
Somos verdadeiramente doutos -vén dicir el- cando nos dámos conta de que somos
ignorantes. Iso si que é ser “doutos”, saber que somos ignorantes.
Neste
sentido, os incombustíbeis contrincantes de Xesús, os fariseos, pretendían
sabelo todo, gloriábanse ante os demais de dominar a lei, as normas. Crían
saber perfectamente o que era bo e o que era malo. Podían cantarlle as corenta
a quen fose. E agora resulta que un pobre home, alguén que acababa de deixar de
ser cego para se converter en vidente, é dicir, en persoa que ve como son as
cousas, as cores, as figuras e demais, resulta –digo- que esta persoa se vai
converter inesperadamente en doutor, en mestre dos fariseos. Todos acoden a el
para lle preguntar como foi iso de que Xesús lle curara a cegueira. Porque,
claro, iso non pode ser. Como vai un pecador facer milagres? E Xesús seríao
claramente ó el curar en sábado. Mais isto estaba contra o que mandaba a Lei.
Logo iso non era posible. Buscan e rebuscan razóns, argumentos e probas e
calquera outra clase de datos para se reafirmaren en que iso é imposible. En
definitiva, couces contra o aguillón.
Mais
o pobre cego, que agora ve, non fai máis ca contarlles sinxelamente o que lle
pasou. Tan admirado está el de tanta preguntapolo que verdadeiramente lle
pasou, que -sen pensalo moito- lles pregunta a eles, seguramente con retranca
pola súa parte: “Pero é que queredes tamén vós facervos discípulos del?”. Compréndese
que o cabreo dos fariseos chegase con isto ó máximo e que empezasen xa a perder
os nervios: “Ti. Ti serás discípulo del. Nós sómolo de Moisés!”. É dicir. nós
atémonos ás normas da lei, ó que sempre se creu e se fixo! Coma se o mundo
(poderiamos nós pensar) estivese quedo, parado... e, polo tanto, lles estivese
prohibido a videntes e profetas -coma Xesús- exercer a súa función de
rexeneradores da moral, da ética, do ben facer e saber. Sempre o mesmo... A
historia de se poñer de unllas contra os cambios repítese una e outra vez...
O
cerne, o fondo, da mensaxe de Xesús é o de que o decisivo, o bo, o que importa,
o que non se debe descoidar endexamais é que hai que practicar o ben. Mais practicar
o ben significa facer o ben ás persoas, a calquera, sobre todo a aquelas que
máis o precisan. Ser compasivos, sempre e pronto, tal e como o foi Xesús concretamente
con este cego dándolle vista sen tardanza, aínda que fose nun día santo ou
festivo, sen agardar un día laboral, tal e como pedían as normativas da lei
relixiosa. Os fariseos tiñan os ollos manchados co lixo das normas baleiras que
non lles deixaban ver. E non hai peor cego ca aquel que non quere
ver.Endexamais deberiamos sentirnos satisfeitos cando alguén nos diga: “canto
sabes!”. Si que poderiamos sentirnos contentos cando oiamos dicir que amamos
moito a xente, que nos preocupamos por ela, que non deixamos de lles facer o
ben. Só entón podemos dicir de verdade que vemos, que non estamos cegos.
[Manuel Cabada Castro, Boa
nova para tempos novos. Comentarios velaíños aos evanxeos dominicais.Tres
tomos(2024-2025).SEPT (editorialsept@gmail.com; editorialsept@editorialsept.gal).
Distribución:Editorial Galaxia(pedidos@editorialgalaxia.gal).]
VER TAMÉN:
https://www.gruposdejesus.com/4-coresma-a-xoan-91-41-3/
Comentarios
Publicar un comentario