DOMINGO 5 DE CORESMA - CICLO A
Homilía domingo V Coresma
22 marzo 2026
No próximo domingo, ode Ramos, entramos xa na Semana
Santa. E semella que a liturxia ten présa para nos anunciar o que vai vir
despois da treboada da Paixón de Xesús para nos dicir que sempre hai –sempre-
detrás de todo e pese a todo, Resurrección.A resurrección de Lázaro é prenuncio
da resurrección de Xesús e tamén da
nosa. Algo que os cristiáns deberiamos proclamar ós catro ventos con toda a
nosa forza.O relato da resurrección de Lázaro é realmente impresionante por
moitas veces que un o lea ou escoite. Mais é tamén unha maneira de facérsenos
comprensíbel o porqué da Resurrección
de Xesús e o porqué tamén da nosa. Agora
ben, a resurrección de Lázaro é moi diferente da resurrección de Xesús ou da vindeira
nosa. Por que? Porque Xesús resucita Lázaro a unha vida que sería máis ou menos
coma a que tivera antes.Esta resurreccióné só unha pequena mostra do que será a
verdadeira resurrección nosa, definitiva e para sempre.
Pola miña parte, adoito comentar, co gallo de misas de
defuntos ou nos cabodanos, que se se suman estas tres “cantidades” (para o
dicir dalgunha maneira) -Deus,o seu poder e mailo seu amor-
entón o resultado destes tres sumandos é igual a: resurrección. Pois ben, sobre o poder
de Deus non fai falla falar moito. Nós cremos que El é o creador de todo canto
existe, sen que antes houbese absolutamente nada, ningún material, que lle
puidese axudar ou valer para servirse del e facelo. Así o dicimos sempre no
comezo do “Credo”: “Cremos nun só Deus, Pai todopoderoso, creador do ceo e
maila terra”. Ese poder infinito é o que se manifesta dalgunha maneira no seu
Fillo cando no texto de Xoán se nos di que Xesús, ante a sepultura de Lázaro,
“berrou con voz forte: Lázaro, ven para fóra!”. Con voz forte, poderosa, de
quen sabe que ninguén, nada, pode escapar á súa forza, á súa omnipotencia.No
que se refire ó amor de Deus para
connosco, tampouco precisamos estendernos moito. Deus quérenos de verdade, infinitamente máis do que podemos amar nós unha
persoa. Xesús falou sempre do seu Pai Deus como Pai tamén noso. Xesús é así,
pola súa parte, o noso irmán maior.
Agora ben, cómpre aludir neste contexto a algo que dicía
o filósofo francés Gabriel Marcel: “amar
unha persoa -di el- é dicirlle ‘ti, ti non morrerás endexamais’”. Isto sabémolo todos
ben. Cando de verdade queremos unha persoa (pai, nai, esposa, esposo, filla,
fillo, noivo, noiva etc.), fáisenos dificilmente aturábel, case impensábel, que
esa persoa poida morrer, que vaia morrer. Amar leva consigo, pois, que a persoa
querida sexa considerada por nós en certo modo como algo inmortal, como alguén
que non pode morrer, que non debería morrer. E se, a pesar de todo, morrese e
tivésemos o poder para lle devolver a vida, fariámolo decontado. Resucitámolo e
punto.
Lembremos agora o texto da resurrección de Lázaro. Que
ocorre alí? A familia de Lázaro é unha familia especialmente querida por Xesús,
que pola súa parte é tamén moi querido e aceptado polos membros desa familia.
Onda a sepultura de Lázaro atópanse, pois, Lázaro, que leva varios días morto,
as súas dúas irmás, Xesús e maila xente que os acompañaba. Mais Xesús éo
verdadeiro centro do que alí está a ocorrer. Nel habita toda a divindade do
Pai, todo o seu poder e todo o seu amor. Fagamos agora a operación da suma (é
unha maneira de falar). Temos os tres sumandos: Deus, poder e mais
amor. O resultado desta suma é: resurrección de Lázaro. Se “amar” é,
segundo Gabriel Marcel, “dicirlle a un: ti non morrerás nunca”, o resultado é
resurrección.
Como Deus é Deus e, xa que logo, ama e pode
infinitamente, por iso fainos, faranos, vivir para sempre, alén do realizadocon
Lázaro. O que ocorreu con el foi só un sinal para nós do queocorrerá
para sempre. Como vai permitir Deus que morramos para sempre os que el quere,
tendo poder para darnos vida e para sempre?Pois ben, o amor de Xesús a
Lázaro é algo que está alí presente á maneira dunha música de fondo. As irmás
mándanlle con tempo o recado a Xesús: “Señor, mira, o que amas está enfermo”. Xoán engade aínda: “Xesús queríalles moito a Marta, á irmá dela e mais a Lázaro”. O mesmo Xesúscomunícalles
ós apóstolos: “Lázaro, o noso amigo,
dorme”. Dísenos tamén que Xesús “se botou a chorar” (!) ante a súa sepultura. E
a xente que estaba alí interpretou correctamente as súas bágoas como un sinal
do moito que o quería. “Hai que ver como o quería!”, comentaban.
Agora podemos dalgún xeito entender como, cando se xuntan
o poder de Deus e o seu amor a nós, o resultado é a incríbel nova da
Resurrección, moito máis marabillosa e grandiosa aínda ca a recibida por
Lázaro.
Manuel Cabada Castro
Manuel Cabada Castro, Boa nova
para tempos novos. Comentarios velaíños aos evanxeos dominicais. Tres tomos
(2024-2025).
SEPT (editorialsept@gmail.com; editorialsept@editorialsept.gal). Distribución: Editorial Galaxia (pedidos@editorialgalaxia.gal).
VER TAMÉN:
https://www.gruposdejesus.com/5-coresma-a-xoan-111-45-3/
.jpg)
Comentarios
Publicar un comentario