DOMINGO 3 DE CORESMA - CICLO A
DOMINGO III CORESMA
8 marzo 2026
Na
medida en que o tempo de Coresma avanza teriamos que irnos renovando ó seu
ritmo. A lectura do encontro de Xesús coa samaritana, descrito por Xoán, é unha
verdadeira marabilla pola súa sinxeleza e pola fondura do seu contido. Sérvenos
ademais para afondar na grandeza da mensaxe de Xesús. Pois ben, se no comezo da
Coresma se nos pedía que “nos convertamos e creamos no Evanxeo”, é dicir na
“boa nova”, teriamos tamén que estar atentos ás novidades que nos trae e que se
distinguen de anteriores manifestacións de Deus na historia humana. Tales
novidades –estou diso moi convencido- seguen a ser verdadeiramente novas nos
tempos de hoxe e seguirano a ser nos vindeiros, porque un acontecemento así veu
romper tódolos moldes, incluso os relixiosos. Isto é así pola mesma razón pola
que Deus, o Deus absolutamente infinito e inabarcábel, rompe por si mesmo coas
pequenas ideas nas que nos gustaría apresalo e así empequenecelo. Na persoa
humano-divina de Xesús ofrécenos o Deus absolutamente infinito -o Deus creador
de todo canto existe- a doada e gratificante posibilidade de achegármonos a Deus
sen utilizarmos vellos ritos ou transitando por vías digamos oficiais, venerábeis
ou tradicionalmente admitidas polas diversas culturas. Se isto que comento vos puidera
parecer esaxerado ou estraño, velaquí o que lle comenta un cansado e sedento
Xesús á muller samaritana, tan oportuna ela para ir a por auga xustamente cando
alí estaba a acougar Xesús.
Polo
relato de Xoán sabemos que a muller cambiou de terzo na súa conversa con Xesús cando
el lle fixo referencia ós cinco maridos que tivera. El non a condena nin a
despreza por iso. Quen sabe se aquela era unha muller consciente de si mesma,
con suficiente sentido da súa dignidade e liberdade para non se deixar someter
ós autoritarismos e desprezos respecto dela por parte dos sucesivos maridos! Non
esquezamos que naqueles tempos a muller estaría culturalmente moito máis
discriminada aínda ca hoxe. A benévola
actitude de Xesús con ela é a que a lle fai intuír que quen alí fala con ela é alguén
moi especial. Coa intuición dunha muller intelixente e coñecedora da vida humana
decátase así que alí, onda ela, hai alguén de Deus ou, tal e como ela se
expresa, un “profeta”. É xa, pois, o momento axeitado para lle formular a el unha
pregunta directamente “relixiosa”. A
pregunta que lle fai versa sobre o lugar
onde está Deus, é dicir, sobre a relixión “verdadeira”. ¿É esta a do xudeu
Xesús ou a dela, a dos samaritanos? Unha pregunta que tamén moita xente na nosa
época fai ou pode facer ante a presenza á nosa beira de crenzas relixiosas moi diversas.
Vese ben tamén que a muller non era tampouco unha “dogmática” respecto da súa
propia relixión, senón que tiña as súas dúbidas sobre a lexitimidade do modo
concreto de se vincular ela a uns determinados ritos ou lugares de culto.
Xesús
non a vai defraudar. Porque se a samaritana era unha muller amante de liberdade
e de verdade, érao El aínda infinitamente máis, ó el ser o fillo “benquerido” dun
Deus Pai, que é a liberdade e o amor absolutos. Enche así el o corazón da
muller cun espírito de liberdade e de verdade que a converterá en anunciadora
ante os seus veciños da gran mensaxe recibida. Vaina así descargar das
angustias e atrancos ós que estaba sometida. A resposta que El lle deu hai
vinte séculos a esta muller non está aínda suficientemente asimilada nos nosos
tempos, incluso entre os que nos chamamos cristiáns e seguidores de Xesús. É
unha resposta absolutamente sorprendente, mais totalmente coherente coa fonda e
íntima experiencia que o noso Mestre Xesús tiña do seu Pai Deus. Lembremos a case
incríbel resposta que lle dá á muller: “Faime caso, muller: chega a hora en
que nin neste monte nin en Xerusalén adoraredes o Pai... Chega a hora –e velaí-
en que os verdadeiros adoradores adorarán o Pai en espírito e verdade, pois
eses son os adoradores que procura o Pai. Deus é espírito e cómpre que os que o
adoran o adoren en espírito e verdade”.
Con
estas inmorredoiras palabras puxo Xesús definitivamente no seu interior á samaritana
aquela auga ou -segundo o texto de Xoán- aquela “fonte que salta ata a vida
eterna” que ela en realidade estaba sempre a buscar. De modo que un cristián só
o é de verdade cando, ó se achegar á súa igrexa habitual para escoitar a
mensaxe de Xesús é consciente de que a nosa “adoración” do Deus de Xesús non se
restrinxe ou limita a un concreto lugar, senón que pode ocorrer e ocorre de feito en calquera lugar
do mundo, sexa este considerado sagrado ou non. Por que? Pois porque o Deus de
Xesús non é o Deus dalgúns, senón o Deus de todos. A Palabra de Deus diríxese sempre
a tódalas conciencias en calquera tempo ou lugar. No seo tamén de calquera outra
cultura ou relixión.
Manuel Cabada Castro
[Manuel Cabada Castro, Boa nova para tempos novos. Comentarios velaíños
aos evanxeos dominicais. Vigo, SEPT (Sociedade de Estudos, Publicacións e
Traballos) - As Edicións do Adro). Ciclos A, B e C. Tres tomos (2024-2025). Distribución:
Editorial Galaxia]
VER TAMÉN:
https://www.gruposdejesus.com/3-coresma-a-xoan-45-42-3/
https://remoldapalabra.blogspot.com/2026/03/3-coresma-2026-a.html
Comentarios
Publicar un comentario