Domingo 30º do Tpo. Ordinario - ciclo A
+ Enlace orixinal Oracional iVoox
LECTIO:
Amor cerne de todo-Domingo XXX Ordinario
25 outubro 2026
Aproveitándose das
trapelas que lle preparaban os representantes da relixión xudía do seu tempo,
Xesús segue a nos ofrecer a súa visión sobre temas importantes que afectan a
nosa vida. É froito da súa íntima e inimaxinábel relación con Deus-Pai. Canto
el nos di ou comenta non é senón o que Deus Pai, pai seu e pai noso, nos quere
comunicar.
“Mestre, cal é na Lei o gran mandamento?”. Tal é a pregunta
que lle fai a Xesús un doutor da lei de entre os fariseos. Pregunta en
principio doada de responder. Deus é o primeiro de todo, a nosa orixe, quen nos
deu vida e a sostén. Querendo ademais que esa vida perdure por toda unha
eternidade. Deus non tiña necesidade de nós para nada. Por iso, se nos creou é
porque nos quere, porque desexa facernos partícipes da súa vida e do seu amor. Deberiamos
agradecerllo e amalo. Iso si. Xesús vai insistir na súa resposta en que ese
amor a Deus terá que realizarse “con todo o corazón, con toda a alma e con todo
o entendemento”. É unha maneira de nos dicir que o noso amor a Deus non debería
ter límite ningún,pese á nosa humana limitación. E para que ese amor se realice precisamos desta
vida e dunha eternidade.
Mais Xesús irá, na súa resposta, alén da pregunta formulada
polo doutor da lei, pois quere darlles a entender aos seus interrogadores que
as cousas referentes a Deus e a este primeiro mandamento cambiaron radicalmente
dende que el é o “Deus connosco”. Dende que Xesús é o Deus encarnado, o Deus
que se fai compañeiro e irmán. O Deus do Antigo Testamento é agora un Deus
humanizado, un Deusque lles dá unha importancia inconcibíbel a tódalas persoas,
homes e mulleres de tódolos tempos e culturas. Desde
este novo punto de vista non é xa abondo con dicir simplemente que amar a Deus
é o primeiro mandamento. Pois hai que engadir de contado que hai outro segundo
mandamento que, se non se practica, o cumprimento do primeiro non resulta
suficiente. Por iso dirásenos que o segundo mandamento é “semellante” ao
primeiro. Un segundo mandamento de amplos horizontes e esixencias: “Amarás o teu
próximo como a ti mesmo”.
Ou é que non sabemos como nos queremos ou amamos a nós
mesmos? Máis que sabelo, vivímolo todos en todo intre e en calquera
circunstancia. Queremos e buscamos que non nos falle o aire para respirar, os
alimentos para comer, a casiña ou o piso que nos protexan e defendan. Iso de
amármonos a nós mesmos facémolo coa meirande espontaneidade e naturalidade do
mundo. Sen que nolo mande ninguén. Se a cousa non fose así, dende hai moito
tería xa desaparecido a humanidade.Pois ben, esa é a medida que nos pon Xesús
para cumprirmos o segundo mandamento: amar os demais como cada un se ama a si mesmo. Unha medida que, por
comprensíbel e doada de entender que
sexa, non deixa de ser alta e esixente.Como vedes, o quererse a si mesmos, o
“egoísmo” ben entendido, é algo que se converte en esencial para sabérmonos
orientar no amor a Deus e ao próximo.
Se alguén non se quere realmente a si mesmo, dificilmente
será capaz de querer os demais ou o mesmo Deus.En relación con isto, nalgún
sitio lin algunha vez que na vida cristiá deberiamos ocuparnos de tres cousas
esenciais, que teñen todas elas relación co amor. O amor é unha única realidade
con tres caras diversas: amor a Deus, amor ó próximo e amor a si mesmo. Dende a
infancia aprendemos, en relación coa Santísima Trindade, que hai “tres persoas
distintas e un só Deus verdadeiro”. Pois ben, en relación co amor, poderiamos
dicir algo semellante: hai tres amores distintos e un só amor verdadeiro. Eses
tres amores distintos son amor a Deus, amor ó próximo e amor a si mesmo. Tres
amores nos que se amosa de distintas formas o único amor que debería presidir
as nosas vidas.
Vedes
así como Xesús simplifica o noso modo de proceder e de actuar na vida,
reducindo a multitude de mandados e prohibicións dos xudeus do seu tempo a só a
tres mandados: amar a Deus, amar o próximo e amarse a si mesmo. O último -amármonos
a nós mesmos- resúltanos cousa doada. O problema está só no segundo mandamento,
o de amar ó próximo, porque se o cumprimos cumpriremos xa tamén o primeiro. Os
coñecedores das prácticas relixiosas dos xudeus e dos rabinos que os instruían
no tempo de Xesús infórmannos de que se podían contar -nada máis e nada menos-
que 613 mandamentos. Dos cales 248 eran preceptos e 365 prohibicións. Ademais
tiñan todos eles o mesmo nivel de esixencia.
De
modo que podemos dicir que Xesús nos liberou verdadeiramente deste complicado
mundo normativo antigo para centrármonos nunha soa dirección: no amor. En
realidade, se, como proclamaba Xoán, Deus é “amor”, entón Xesús, o Fillo
benquerido de Deus, non podía mandarnos facer outra cousa ca o que o mesmo Deus
Pai fai: amar. Amar o seu fillo e amarnos a todos
nós.Unha tarefa tan inmensa que non se remata no curto proceso das nosas vidas.
Precisa de toda unha eternidade. Aquela que Deus mesmo nos garante.
Manuel Cabada Castro, Boa nova para tempos
novos. Comentarios velaíños aos evanxeos dominicais. Tres tomos
(2024-2025). SEPT (editorialsept@gmail.com; editorialsept@editorialsept.gal). Distribución: Editorial Galaxia (pedidos@editorialgalaxia.gal).
VER TAMÉN:
Comentarios
Publicar un comentario