Domingo 23º do Tpo. Ordinario - ciclo A
+ Enlace orixinal Oracional iVoox
LECTIO:
Encontro e super-encontro
Domingo XXIII Ordinario-6 setembro 2026
Moitas veces se di que a
xente nas nosas sociedades occidentais se volveu individualista e pouco
interesada nos asuntos e problemas dos demais. E semella que hai indicadores
abondo que apuntan cara a este diagnóstico. Isto ocorrería sobre todo en
persoas que gozan, como adoitamos dicir, dunha certa independencia económica e
profesional. Estas proferirían non se meter en leas, non complicarse a vida.
Que cada quen –así pensarían- arranxe os seus propios problemas e asunto
concluído.
Xesús, polo contrario, non se refuxiou en si mesmo. Non se
dedicaba a resolver os seus propios problemas ou a tomar cautelas especiais
contra os perigos que poderían ameazar a súa persoa. Como algunha vez vos
comentei, Xesús era un home público. Buscaba facer comunidade, irmandade.
Ocupábase de axudar os demais e de estar atento, coa súa acción e a súa
palabra, ós problemas dos demais. Problemas morais, espirituais e, obviamente,
tamén físicos ou corporais. Os primeiros cristiáns reuníanse así para
celebraren asembleas comunitarias, lembrando a palabra de Deus recibida en
Xesús e participando así comunitariamente na Eucaristía. Ó eles así participaren
nela, ía Xesús (a súa persoa e os seus ideais) tomando corpo e forma neles.
Isto é en realidade o que continuamos a facer nas
eucaristías. Non pensemos que o que nelas ocorre é un simple encontrármonos uns
con outros, intentando fortalecer a nosa piedade co exemplo dos demais que
están a cumprir connosco un rito concreto. Naturalmente, tamén rezamos, no noso
interior ou particularmente, e asociámonos tamén cos demais e con que preside a
eucaristía.Todo isto é así. Pero o máis importante é algo que a simple vista
non aparece. Xesús advírtenolo claramente no texto do evanxeo cando nel se nos
di: “Se dous de vós se poñen de acordo na terra para pedir calquera cousa,
conseguirano do meu Pai que está nos ceos. Porque onde están dous ou tres
reunidos no meu nome, alí no medio deles estou eu”.Este Xesús invisíbel, mais
realmente presente entre os reunidos no seu nome, é o que temos que aprender a
ver e sentir cada vez con máis forza e intensidade. A oración comunitaria, a
que realizamos sobre todo na Eucaristía co “Noso Pai que estás no ceo”, é unha
oración que Xesús realiza conxuntamente connosco, á beira de cada un e no
interior de nós mesmos.Como vai fallar unha oración na que Xesús mesmo se une a
nós para garantir os seus bos efectos? Xunto con nós, fillos de Deus e irmáns
de Xesús, está a orar quen é o Fillo unixénito de Deus Pai, eterno e
infinitamente querido por Él.
Deus é, pois, esa comunidade misteriosa e incomprensíbel de
Deus Pai, Deus Fillo e Deus Espírito Santo, que loxicamente só se pode revelar
ou manifestar como a comunidade que Él intimamente Él, é dicir, creando
comunidade. Nós somos unha desas comunidades: un grupo de persoas que nos
xuntamos aquí para, coa forza e o poder de Xesús que reza connosco, pedirmos a
Deus a súa graza e a súa axuda para as persoas do mundo enteiro, de maneira
especial para as que máis precisan da súa axuda.Por iso, nestas nosas sociedades
de hoxe temos que facer valer a importancia destes encontros comunitarios.Porque
é xustamente neles onde Xesús nos garante, de maneira especial e explícita, a
súa presenza.
Por esta razón, e unha vez máis fronte a egoísmos e particularismos,
dísenos de maneira formal na segunda Lectura (na carta de Paulo ós Romanos) que
todos os mandamentos de Deus se reducen a este único: “Amarás o teu próximo
como a ti mesmo”. E está claro que non ama o próximo quen non quere saber dos
demais, quen non quere estar cos outros e participar así con eles das súas
necesidades, problemas, angustias ou esperanzas, é dicir, quen non participa do
espírito de Xesús. Un Xesús, que non é outra cousasenón pura entrega de amor á
humanidade, ás xentes concretas do seu tempo e ás de tódolos tempos, culturas e
relixións. Entrega incluso a aqueles que non se interesan por relixión ningunha.
O amor non fai excepcións.Por iso engadirá Paulo nesta súa Carta que o amor é
“verdadeiramente o pleno cumprimento da Lei”.Queda claro, pois, que sentido
comunitario e amor son en definitiva a mesma cousa. Por iso, se onde se
encontran varios reunidos no nome de Xesús alí se atopa Xesús entre eles, do
mesmo xeito alí onde unha persoa ama o seu próximo alí está Deus, alí está o
seu enviado, Xesús.
É difícil atoparse con alguén que non teña a experiencia de
ser querido ou de ter sido querido algunha vez por alguén. Agora ben, por que
apreciamos e amamos tanto as persoas que realmente nos quixeron
ou nos queren e aman? Pois, en último termo, porque esas persoas nos fan
presente en realidade a Deus mesmo, que non é senón Amor.
Manuel Cabada Castro
Manuel Cabada Castro, Boa nova para tempos
novos. Comentarios velaíños aos evanxeos dominicais. Tres tomos
(2024-2025). SEPT (editorialsept@gmail.com; editorialsept@editorialsept.gal). Distribución: Editorial Galaxia (pedidos@editorialgalaxia.gal).
VER TAMÉN:
https://www.gruposdejesus.com/23-tempo-ordinario-a-mateu-1815-20-3/
https://remoldapalabra.blogspot.com/2026/09/23-domingo-to-2026.html
Comentarios
Publicar un comentario