DOMINGO V DE PASCUA - ciclo A
+ Enlace orixinal Oracional iVoox
Homilía domingo
V Pascua-3 maio 2026
Xesús foi a tódolos niveis absolutamente desconcertante.
Foino desde que apareceu entre nós e continuará a selo na eternidade da vida
que nos espera despois da morte. O
máis estraño vén sendo o feito mesmo de que nos estrañemos diso. A razón do
noso desconcerto ante as manifestacións de Deus é porque tendemos a facernos un
Deus á nosa limitada medida. Mais resulta que Deus é e será sempre meirande co
noso pensamento sobre El. El é absolutamente infinito non só no seu poder, amor
ou misericordia, senón en si mesmo. O da súa absoluta infinitude é algo que só
con moito esforzo intelectual podemos albiscar, aínda que endexamais a poidamos
comprender. Pois nós, no fin de contas, aínda que esteamos feitos á imaxe e
semellanza de Deus, non somos nin podemos ser endexamais iguais a el.
Dito isto, o feito mesmo de que Deus, o Deus-Pai que nos
descobre Xesús, puidese e quixese amosársenos como un máis entre nós é algo
realmente desconcertante. Pois poderiamos pensar que o propio de Deus sería
mostrársenos por medios portentosos, inesperados, cósmicos, con sinais
terroríficos, absolutamente estraños. Pois non.Deus dásenos a coñecer dunha
maneira aínda máis desconcertante. Coma fillo humano de Deus, coma un máis de
nós. A manifestación do que é Deus ocorre nacendo humanamente coma fillo igual
a nós, sendo rapaz e mozo coma un de nós e tendo que traballar e relacionarse
coa conflitiva sociedade do seu tempo como calquera outra persoa.Non está Deus,
polo tanto, lonxe de nós? Pois, polo visto, non. Xa o apóstolo Paulo lles dicía
ós gregos (achegándose o máis posíbel ó seu modo de ver as cousas e ó que
pensaban os filósofos gregos do seu tempo) que Deus non está lonxe de nós, que
nel vivimos, nos movemos e estamos. Naturalmente, estamos nel con plena
liberdade de movementos, porque o espazo -digamos- de Deus non é limitado,
senón infinito.
Tentandodescubrir estas estrañezas de Deus das que
estamos a falar, un dos acontecementos que desde sempre máis me chamaron a
atención na lectura dos evanxeos é ese curto diálogo entre Xesús e os apóstolos
Tomé e Filipe que aparece no evanxeo de Xoán. Vexamos. Xesús fálalles ós seus
discípulos do “camiño” que leva á casa do Pai, á casa onde se atopa a verdadeira
vida e na que hai, tal como se nos di, “moitas moradas”. O diálogo queda
enmarcado por Xoán cara ó final da vida de Xesús, na derradeira cea. El, que
preside esta cea, fai coma quen supón que os apóstolos a estas alturas estarían
xa suficientemente ó tanto de cal é o camiño que conduce a Deus Pai. Dilles
entón: “E a onde eu vou, ben sabedes o camiño”.Mais Tomé, o mesmo que
posteriormente esixiría ante os seus compañeiros probas contantes e soantes da
resurrección de Xesús, replícalle que el, Tomé, lonxe de saber de tal camiño,
non ten idea nin de a onde el vai nin cal é o tal camiño. É entón cando o seu
Mestre lle indicará: “Eu son o camiño, a verdade e a vida: ninguén chega onda o
Pai máis ca por min”.
É agora cando intervén Filipe cunha interpelación ó seu
Mestre na que lle indica que iso do “camiño” e demais cara ó Pai lle resulta algo
escuro ou enmarañado e que na súa opinión o máis práctico e sinxelo sería que
lles amosase directamente e sen rodeos o Pai ós seus discípulos. “Señor, -dille
Filipe- móstranos o Pai e abóndanos”.O que agora lle intenta Xesús facer
comprender a Filipe é algo verdadeiramente impresionante: “Pero, Filipe, ¿levo
tanto tempo convosco e aínda non me coñeces? Quen me viu a min, viu o Pai”.Leva
moito tempo a humanidade -filósofos, teólogos, escritores, poetas, xente normal
de a pé coma vós ou coma min etc.- intentando saber quen é ou como é Deus e
resulta que Aquel que máis sabe do tema nos informa sobre iso de maneira
sorprendente. “Olládeme a min e saberedes como é Deus, quen é el”. Ver Xesús é,
pois, ver o Pai. Non deixa el, porén, de ser un máis entre nós, un coma nós,
aínda que, naturalmente, infinitamente máis humano ca nós. Xustamente por iso (por ser
infinitamente humano) é el a verdadeira manifestación de Deus, “o Fillo de
Deus”.
Deus, polo tanto, como nos di Paulo, non está lonxe. Está
en Xesús, irmán maior noso, solidario con toda a humanidade de tódolos tempos,
lugares e ideoloxías. Deus está en toda a creación, en toda persoa humana. Está
alí onde ninguén pensa que podería estar: alí onde hai pobres, sufrintes,
marxinados. É así -dínolo Pedro na súa carta- como Deus lles presta atención a
esas “pedras de refugallo” que semellan non serviren para nada, mais que se
converten -tal como comenta o mesmo Pedro referíndose a Xesús- en “esquinal”, é
dicir, en “pedra viva” do edificio construído por Deus.
Manuel Cabada Castro
Manuel Cabada Castro, Boa nova para tempos
novos. Comentarios velaíños aos evanxeos dominicais. Tres tomos
(2024-2025). SEPT (editorialsept@gmail.com; editorialsept@editorialsept.gal). Distribución: Editorial Galaxia (pedidos@editorialgalaxia.gal).
Comentarios
Publicar un comentario