Epifanía do Señor
+ Enlace orixinal Oracional iVoox
LECTIO:
EPIFANÍA DO SEÑOR
6.I.2026
A escena que tradicionalmente se nos
pon á vista na festividade da Epifanía do Señor ten que ver con reis, estrelas
e coa alegría dos agasallos de ouro, incenso e mirra que os reis magos lle
ofrecen ó Neno Xesús.Eran seguidores dunha estrela da que Mateo nos di que lles
daba luz na súa busca da Verdade e da Vida. A busca concretaríase no encontro
agarimoso con Xesús, o Emmanuel, o “Deus connosco”. Os Reis veñen ser así símbolo
bendito de cantos -humildes ou poderosos- se poñen en camiño para ofreceren os
seus dons e o seu agarimo a pobres e necesitados do mundo, representados na
pobreza de Xesús e de seus pais. Pois ben sabemos ben que é neles -nos pobres-
onde Deus se atopa a gusto e onde el quere que aprendamos a atopalo. É unha lección
que non nos resulta doado aprender. No Neno Xesús identifícase Deus cos pobres
e cos humildes do mundo enteiro. É, pois, neles onde Deus quere ser servido,
querido e agasallado.
Vede con que forza o papaFrancisco
se referiu unha vez a este lugar central que deberían ocupar os pobres no interior
da Igrexa: “Quero unha igrexa pobre para os pobres. Eles teñen moito que
ensinarnos... É necesario que todos nos deixemos evanxelizar por eles. A nova
evanxelización é un convite a recoñecer a forza salvadora das súas vidas e a
poñelos no centro do camiño da Igrexa. Estamos chamados a descubrir Cristo
neles, a prestarlles a nosa voz nas súas causas, mais tamén a sermos amigos
seus, a escoitalos, a interpretalos e a recoller a misteriosa sabedoría que
Deus quere comunicarnos a través deles”.
Volvendo de novo ós Reis Magos,
móstrannos eles no seu comportamento que é precisamente neste servizo ó próximo
necesitado, representado na pobreza do Neno Xesús, onde se atopa a verdadeira
grandeza de cantos dispoñen de bens eriquezas. Eles son só verdadeiramente
grandes e poderosos cando saben engrandecer e alegrar cantos carecen de
posibilidades para desenvolver con dignidade a súa vida.Por outra parte, non esquezamos
que esta decisión -a dos Reis Magos ou tamén a nosa propia e particular
decisión- foi ou é unha acción puramente persoal. Sempre é Deus quen dirixe a
historia e os acontecementos -aínda que o faga dende o humilde lugar dun
presebe-. É sempre elquen de moi diversas maneiras suscita en todos -coma nos
Reis Magos- bos pensamentos e desexos. É sempre el quen inspira e atrae cara ó
ben, cara ó humilde servizo ós pobres e necesitados do mundo.
Nos relatos de Nadalos redactores
destes acontecementos salvíficosestannos a ofrecer, nunha linguaxe mitolóxica,
unha mensaxe moi concreta que suscita e provoca alegría e esperanza. Temos aí
diante un Deus salvador, un Deus Pai que se fai irmán de todos en Xesús. A
fraternidade entre todos queda deste xeito instaurada no mundo como realidade e
como fermoso e esperanzador proxecto a realizar. Un tal anuncio ou destino da
humanidade é o contrario do comportamento dun Herodes preocupado pola
posibilidade de que o anunciado “rei dos xudeus” o vaia desbancar do seu posto
real, da súa privilexiada posición. Porque cando un fai depender a súa vida do
propio poder, da propia forza e da propia violencia, verase inevitabelmente
tentado a recorrer a toda clase de trampas e artimañas para se manter no seu
posto fronte a quen o poida desbancar.
Este tempo de Nadal é así un tempo
forte que convida a converternos en novas criaturas. É, ademais, un tempo que
contén unha mensaxe dirixida non só ós cristiáns, senón á humanidade toda.
Porque o verdadeiro templo de Xesús é o mundo enteiro e non o pequeno interior
das nosas igrexas onde podemos contemplar as variadas representacións do seu nacemento. Á fin e ó
cabo, pagáns eran tamén os Reis Magos que camiñaron cara ó encontro do Neno
Xesús para agasallalo cos seus galanos. Por iso o xudeu Paulo, reconvertido en
cristián, alude expresamente, na segunda Lectura, e con grande abraio, ó gran “misterio” de que
tamén “os xentís son parceiros, membros do mesmo corpo e copartícipes da
promesa en Cristo Xesús polo Evanxeo”.EsteDeus universal e concreto, aberto a
todas e a cada unha das persoas de calquera espazo cultural, de calquera país,
de calquera relixión ou de calquera tempo histórico, é o que os seguidores de
Xesús temos que lles ofrecer con humildade, agradecemento e alegría a todos, se
é que queremos manternos fieis ó noso Mestre.
Día de Reis é tradicionalmente un
día de regalos e ilusións para moitos, sobre todo para os máis pequenos. Fagamos
que tódolos días da nosa curta ou longa vida sexan“Día de Reis” para cantos se
atopen nalgún momento das súas vidas connosco. Converterémonos así pola nosa
parte en verdadeiros e esperados reis magos para os empobrecidos deste noso
mundo.
Manuel Cabada Castro
[Manuel
Cabada Castro, Boa nova para tempos novos. Comentarios velaíños aos evanxeos
dominicais. Vigo, SEPT (Sociedade de Estudos, Publicacións e Traballos) -
As Edicións do Adro). Ciclos A, B e C. Tres tomos (2024-2025). Distribución:
Editorial Galaxia]
VER TAMÉN:
https://www.gruposdejesus.com/epifania-do-senor-a-mateu-21-12-3/
https://remoldapalabra.blogspot.com/2026/01/epifania-2026.html
Comentarios
Publicar un comentario