+
Enlace orixinal Oracional iVoox
LECTIO:
Facer
produtivo o capital
Domingo
XXXIII Ordinario-15 novembro 2026
Outra parábola, a de hoxe, para aprendernos a ser axentes
activos na creación. Non debemos esquecer que o Deus creador, cando crea iso
que chamamos o mundo (e nós con el), fai reflectir nel e en nós o que El mesmo desde
sempre é. Pois ben, Deus é en si mesmo plenitude de vida e de amor entre Pai,
Fillo e Espírito. Debido a isto, somos nós tamén activos e vitais.
Unha materia, unha vida ou unha humanidade pasivas é algo
que, desde este punto de vista, non pode
ter senso ningún. Iso significaría que Deus se negaría a si mesmo na súa
realización do mundo.Trátase de algo así como cando, por exemplo, pai e nai dan
vida aos seus fillos. Os pais colaboran así, á maneira de Deus, co amor que
mutuamente se teñen na creación dun mundo humano, vivo e activo.
En realidade, que son os fillos, a pouco xa de naceren,
senón un impulso de vida, de actividade que se vai fortalecendo e multiplicando
cada vez máis? Os propios pais son con frecuencia os primeiros sorprendidos.
Mais as cousas do mundo, da natureza ou en nós mesmos son tamén todas entre si moi
diferentes, aínda que teñan un mesmo estilo: o estilo divino da nosa común
procedencia. É unha diferenza que reflicte tamén dalgún xeito a diferenza
existente en Deus mesmo entre as persoas divinas.
Pois ben, a parábola de Xesús dos diferentes talentos que
Deus esparexe entre as persoas humanas hai que situala neste contexto das
diferenzas existentes no interior da creación. Uns recibimos de Deus, a través
da propia bioloxía e do contexto social en que vivimos, uns dons e outros
reciben outros. Mais o que importa é que cada un de nós poña ao servizo dos
demais os dons que Deus lle deu. Porque -como ben sabemos- Deus non precisa dos
nosos servizos. Si os precisan, en cambio, os que máis preto ou máis lonxe
conviven connosco. Unha vez máis, a tradución máis correcta e real do noso
suposto amor a Deus é o amor ás nosas irmás e irmáns. Desde que Deus decidiu
facerse o noso irmán maior en Xesús,.
Para un cristián non debería haber meirande alegría ca a de
poder ter ocasión de traballar polo ben dos demais, todos eles verdadeiros
irmáns nosos. Xesús non deixa ben os preguiceiros, os que non se entregan ós
demais. O mundo funcionaría sen dúbida mellor se cada un pensase máis nos
outros que en si mesmo. Esta é a verdadeira actividade que Xesús pide que
exerzamos cos nosos talentos recibidos. Porque só nos foron dados para facelos
frutificar e aumentar poñéndoos ó servizo dos demais.
Vaivos un exemplo de persoas que souberon entender esta
mensaxe de Xesús. Hai xa un tempo un docente universitario amigo escribíame o
seguinte trala publicación dun dos primeiros libros: “Renunciei ós dereitos de
autor e todo o que recade irá parar á ONG coa que colaboro e que se dedica a
proxectos de xustiza social (especialmente na súa vertente educativa) en
América Latina, África, Asia e tamén en zonas pobres do noso país. É dicir, eu
non me levo nada coa venda [...]De feito, decidín publicalo con esa intención [...]
A partir de agora, tódolos meus libros, sexan literarios ou académicos, irán
(en todo ou en parte) dedicados a diversas ONG ou Fundacións... Son profesor
desde hai oito anos e cada día fago o esforzo consciente de seguir tendo claro
que a miña vocación é a que é. Non é ser un ‘profesional da ensinanza’, senón
ser unha persoa que constrúe mundo desde a tarima dunha universidade. Descubrín
que ese é o meu lugar, e non outro, e esfórzome niso. Aínda que a miña familia
non acabou de entender iso de rexeitar os dereitos de autor, porque me din que
cobro menos ca un asistente doméstico, eu tomei esa decisión e desde a vocación
académica e intelectual”.
Isto viría sendo -engado eu agora finalmente- unha das
maneiras de cumprir dalgún xeito nos tempos de hoxe o mandato de Xesús de pór
os propios talentos ó servizo dos máis necesitados. É o mesmo que facía aquela
“muller forte” dos tempos antigos, ben loada no libro dos Proverbios da
Primeira Lectura pola súa laboriosidade e pola súa preocupación polos
necesitados:
“Bota as mans á roca e os seus dedos manexan o fuso. Tende a
palma ao indixente e achega as súas mans ó mendigo”.
Hoxe lembra ademais a Igrexa na súa “Xornada
Mundial dos Pobres” deste domingo tódolos pobres e necesitados do mundo.
Manuel
Cabada Castro
Manuel Cabada Castro, Boa nova para tempos
novos. Comentarios velaíños aos evanxeos dominicais. Tres tomos
(2024-2025). SEPT (editorialsept@gmail.com; editorialsept@editorialsept.gal). Distribución: Editorial Galaxia (pedidos@editorialgalaxia.gal).
VER TAMÉN:
FICHA 1 / FICHA 2 / FICHA 3 / FICHA 4
Comentarios
Publicar un comentario