Domingo 12º do Tpo. Ordinario - ciclo A
+ Enlace orixinal Oracional iVoox
LECTIO:
Domingo XII Ordinario-21 xuño 2026
(Xer 20, 10-13;
Rm 5, 12-15; Mt 10, 26-33)
Comentamos hoxe un textode Mateo que
nos quere insuflar alento aos cristiáns no noso estar no mundo.
Un cristián non debería comportarse coma un ser tímido, encollido, fuxido do
mundo en que vive, refuxiadoen si mesmo nun suposto comportamento inmaculado,
alleo ao encontro coas ameazas e desafíos dos demais. Se a mensaxe
principal de Xesús é a da nosa fraternidade e
sororidade universais en canto fillas e fillos dun mesmo Deus Pai e Nai, isto
quere dicir que a tal anuncio non se responde como é debido algo así como anunciándoo
nun taboleiro para que a xente o lea, se ben lle parece. Polo contrario,
o mundo ou “reino” novo que Xesús quere instaurar é algo que deberá
ser construído co noso entusiasmo e a nosa actuación, impulsados polo espírito
de Deus. En canto cristiáns non podemos intentar comportarnos como células
independentes unhas doutras. Formamos entre todos un só corpo, con membros
diversos que exercen cadansúa función para ben de todos. Un corpo cunha única
cabeza, Xesús Cristo, que nos une a todas e todos con Deus Pai.
A nosa fe neste Xesús que nos
dirixe, fortalece e nos concede a súa graza convértese así en antídoto contra
toda clase de medos e inseguridades. É só desde esta gratuíta e agradecida
seguridade como pode Mateo poñer en boca de Xesús palabras como as seguintes:
“Non lles teñades medo á xente..., aos que matan o corpo, mais non poden matar
a alma... Non teñades medo, vós valedes máis ca tódolos pardais xuntos”.Na construción do reino, debemos
ser, pois, animosos e valentes. En palabras de Xesús: “O que vos digo na
escuridade faládeo á plena luz; e o que oídes ás agachadas pregoádeo desde as
azoteas". Algo disto presenciamos
(de preto ou de lonxe) no anuncio do papa León XIV nestes días. Este comportamento
animoso, sinxelo e firme baséase en que cremos e sabemos
que Deus nos quere ben en Xesús como fillos ben queridos de Deus Pai e irmás e irmáns tamén xa que logo de
Xesús. “Mesmo os cabelos da vosa cabeza están todos contados”, dísenos no texto
de Mateo. Se somos así, pois, fieis co Fillo de Deus que
nos coida e que nos quere, máis fiel será aínda el connosco, pois en fidelidade
non se deixará el superar por nós: “Todo o que volva por min diante dos homes,
tamén eu hei volver por el diante do meu Pai que está nos ceos”.
Este acendido alento co que Xesús convida os
seus apóstolos a anunciaren ao mundo a súa Boa Nova está en relación co que el
nos di sobre si mesmo: “Eu son a luz do mundo”. Xesús vesea si mesmocomo quen
coa máxima xenerosidade e sen exclusivismos de ningún tipo –coma a luz– ilumina, orienta e ofrece
sentido a toda realidade e a toda persoa en tódolos tempos. Coma o sol que,
desde que a terra empezou a ser ela, alumou, aluma e alumará de maneira pública
e dadivosa cantos nela habitamos (desde o máis humilde vexetal ou animal ata
onde exista o máis pobre ser humano).
Se no texto de Mateo se nos presenta
Xesús animándonos a pregoar a boa nova de Xesús, iso mesmo
vén sendo o que escribe Paulo de maneira semellante na súa Carta aos Efesios
(5, 8-9) ao lles comunicar aos seus destinatarios que son eles, os Efesios,
“luz no Señor”, “fillos da luz”. Ao el se expresar así, faise eco evidentemente
dunha pasaxe do evanxeo do propio Mateo (5, 14-15) na que se nos di: “Vós sodes
a luz do mundo. Non se pode agachar unha cidade afincada na cima dun monte.
Tampouco se acende unha lámpada para poñela debaixo da artesa, senón sobre o
candeeiro, para que alume a todos os da casa”.De xeito que
non só Xesús, tamén todos e cada un de nós somos, debemos ser,
“luz do mundo”. E a luz ten que se deixar ver porque, se se agacha, interrompe
ou suspende polo mesmo a súa función doadora de vida, de liberdade e de salvación.
Sermos “luz do mundo” -como
nos pide Xesús que procuremos selo todos- leva consigo, pois, entusiasmo e
alegría. Temos, pois, que distanciarnos de calquera tipo de actitude temerosa,
cautelosa ou encollida ante os demais. Tanto o papa Francisco na súa
encíclica“A alegría do evanxeo” como actual papa León nestes díasexerceron ou
exercen esta necesaria típica actitude cristiá. A encíclica de Francisco
comezaba así:
“A alegría do evanxeo enche o corazón e
a vida enteira dos que se atopan con Xesús. Os que se deixan salvar por El son
liberados do pecado, da tristeza, do baleiro interior, do illamento. Con Xesús
Cristo nace sempre e renace a alegría”. Por iso, se queremos (en canto “luz do
mundo”) ofrecer á xente a alegría que provén do evanxeo, entón teremos que ter
en conta –dinos pola súa parte Francisco– que “un
evanxelizador non debería ter
permanentemente cara de funeral”, pois o que queremos é “compartir” con todos a
“alegría” que nos trae a boa nova de Xesús. “O soño dun discípulo de Xesús –continuaba
a dicir Francisco– non é encherse de inimigos, senón
que a Palabra [de Deus] sexa acollida e manifeste o seu poder liberador”. Deus
quérenos, pois, “libres” e non “escravos”. Deberiamos, pois, segundo o papa
Francisco ser “facilitadores da graza de Deus” e non “controladores” dela,
comportándonos así-continúa a comentar el mesmo- coma se fósemos empregados
dunha “aduana”. En tal sentido dicíalles el ós sacerdotes literalmente que “o
confesionario non debe ser unha sala de torturas”.
Sabemos, por outra parte, que moitos
cristiáns (como tamén outras persoas pertencentes a outras
relixións) sofren hoxe en día persecución en diversas partes do mundo por razón
da súa fe. Mais é precisamente esta fe a que lles proporciona consolo e incluso
fonda alegría ao se saberen perseguidos por se manteren fieis ao mandado do
Señor de seren “luz do mundo”. Que así sexa!Manuel Cabada Castro
[Boa
nova para tempos novos. Comentarios velaíños aos evanxeos dominicais. Tres
tomos (2024-2025). SEPT (editorialsept@gmail.com; editorialsept@editorialsept.gal). Distribución: Editorial Galaxia (pedidos@editorialgalaxia.gal).
VER TAMÉN:
https://www.gruposdejesus.com/12-tempo-ordinario-a-mateu-1026-33-3/
Comentarios
Publicar un comentario