DOMINGO 2 DE CORESMA - CICLO A
+ Enlace orixinal Oracional iVoox
LECTIO:
Homilía domingo
II Coresma-1 marzo 2026
Ímonos introducindo, pouco a pouco, no tempo coresmal con
este 2º domingo de Coresma. Seguimos así a consigna que se nos deu no Mércores
de Cinzaó recibirmos a cinza que se nos impuxo coas palabras “Convértete e cre
no Evanxeo”.“Crer no evanxeo” é crer na súa mensaxe fundamental. Pois ben,
podemos dicir que no evanxeo hai invitacións á conversión, hai toma de
conciencia da gravidade das ofensas a Deus e ós demais, hai narracións de
situacións difíciles para os seguidores de Xesús, hai sufrimentos, hai morte,
hai resurrección... Mais“evanxeo” é unha palabra de orixe grega que significa xustamente“boa
noticia”, “boa nova”, “alegre nova”. Así o puxo de relevo o papa Francisco na súa primeira
encíclica co título “A Alegría do Evanxeo”. Dinos alí Francisco: “Todos teñen o
dereito de recibir o Evanxeo. Os cristiáns teñen o deber de anuncialo sen
excluír ninguén, non como quen impón unha nova obriga, senón como quen comparte
unha alegría, sinala un horizonte fermoso, ofrece un banquete desexábel”.Por
iso, se a actual consigna introdutoria da Coresma nos di “cre no Evanxeo”,entón
o convite coresmal é en último termo un convite a crer firmemente que a noticia
que Xesús nos trae e unha boa
noticia, unha nova que nos trae alegría e non tristura. Por iso o cerne das
Lecturas deste II Domingo de Coresma é tamén unha boa, unha alegre nova no
medio dun tempo litúrxico que en principio é de penitencia e conversión.
Xa a primeira Lectura do libro da Xénese nos presenta o
prototipo do crente do Antigo Testamento, Abrán, como bendicido por Deus cunha
boa e alegre nova. A de que “todos os pobos da terra se chamarán benditos no
nome del”. É esta, de feito, unha visión profética na perspectiva do que vai
ocorrer no Novo Testamento, coa vinda de Xesús. Por iso na carta que Paulo lle
escribe a Timoteo -que os biblistas consideran algo así coma o “testamento” de
Paulo-fala este da vinda de Xesús ó mundo como algo que ocorre grazas ó poder
de Deus Pai. Un “poder” e unha “graza” de Deus “que se manifestou agora”, dinos
Paulo, “pola aparición do noso Salvador, Cristo Xesús”. Para Pauloesta
aparición de Xesús pode sintetizarse nestas palabras: “El (é dicir, Xesús)
destruíu a morte e alumou a vida e a inmortalidade por medio do Evanxeo”.De
xeito que a grande e alegre “boa nova” que nos trae Xesús consiste xustamente
en que ataca e fai secar a raíz dos medos e angustias temos as persoas: a
morte. Non hai aínda moitos anos a Igrexa,
na imposición da cinza do comezo da Coresma, utilizaba unha fórmula ben
distinta: ”Lémbrate, home, de que es po e ó po has volver”. Lembrarse da propia
morte non está mal, desde logo. Mais a verdade é que a morte non é de ningunha
maneira o pensamento central do evanxeo. Máis ben, todo o contrario. Éo a vida.
En todo caso, a morte queda totalmente superada coa mensaxe fundamental da
resurrección: da de Cristo e mais da nosa. “Eu son a resurrección e a vida”,
dinos Xesús. Isto si que é a mensaxe do evanxeo.
Deste modo, a mensaxe do evanxeo de hoxe vén sendo, en
tempo coresmal de conversión e renuncias, a seguinte. Aínda que Xesús, e con el
todos nós, teñamos que enfrontarnos co sufrimento e a morte nas nosas vidas, a
nosa meta e destino definitivos están claros: vida para sempre, resurrección
para toda unha eternidade. A transfiguración de Xesús diante dos seus tres
apóstolos máis representativos, Pedro, Santiago e Xoán, é un sinal ante eles de
que os negros nubeiros, que se lle aveciñan a Xesús coa súa próxima paixón e
crucifixión, non poderán borrar do mapa a mensaxe de que el é e seguirá a ser
para sempre Vida e Luz: “Eu son a luz do mundo”. Mateo dinos, en consonancia
con isto, que na súa transfiguración “o rostro de Xesús resplandecía coma o
sol, e os seus vestidos viraron brancos coma a luz”.En calquera caso, cada cousa
ó seu tempo. Esta é tamén unha das leccións que aprendeu o impulsivo Pedro
cando el propuña o seguinte: facer, xa agora mesmo e sen máis dilacións, tres
tendas para cada un dos tres protagonistas principais: Moisés, Elías e Xesús.
Polo que se ve, os tres apóstolos non precisaban tenda. Estaban xa ben felices
e contentos como estaban: “¡Señor, que bo sería ficarmos aquí!”.
Mais a vida, tamén a cristiá, é un proceso, unha marcha.
Non se poden queimar etapas. Curta é desde logo toda vida en comparanza cos grandes
e infinitos desexos que temos de vivir. Mais nesta nosa vida, coa fe, a graza e
a paciencia que o Espírito de Deus nos dará se llo pedimos, poderemos tamén
albiscar dalgún xeito o fermoso, grande e infinito que nos espera. Aquilo que
de maneira só efémera e fuxidía viviron Pedro, Santiago e mais Xoán.
Manuel Cabada Castro
[Manuel Cabada Castro, Boa nova para tempos novos. Comentarios velaíños
aos evanxeos dominicais. Vigo, SEPT (Sociedade de Estudos, Publicacións e
Traballos) - As Edicións do Adro). Ciclos A, B e C. Tres tomos (2024-2025).
Distribución: Editorial Galaxia]
VER TAMÉN:
https://www.gruposdejesus.com/2-coresma-a-mateu-171-9-3/
FICHA 1 / FICHA 2 / FICHA 3 / FICHA 4
Comentarios
Publicar un comentario