4 dic. 2016

Ficha e Lectio: Domingo 2 de Advento A







LECTIO:

DOMINGO II DE ADVENTO 
(Ano A: 4 de decembro 2016)

            Estamos no segundo chanzo (2º domingo de Advento) desta escaleira que nos vai achegando, con humildade e abraio, ó berce de Nadal: alí onde está o Xesús Neno no presebe de Belén.
            Hoxe, a liturxia, as lecturas que acabamos de escoitar, póñennos diante dun cadro, dunhas imaxes, que nos tempos que corren semellan pura utopía.
            Mais Isaías é profeta e non un escritor de novelas. Eses escritos -as novelas- nos que nos mergullamos cando dispoñemos dun pouco de lecer, con ilusión e secreto contento, para así refuxiármonos dalgunha maneira da dura realidade que a vida tantas veces nos impón.
            Pero non. Isaías, movido e acendido no seu interior pola experiencia do espírito de Deus, fálanos dun futuro que terá que ocorrer, pois Deus quéreo. Fálanos dunha aparición neste mundo noso, no vello tronco da historia humana, dun xermolo humano-divino que se constituirá nun novo reino, nunha nova maneira de relacionármonos os humanos entre nós e co noso Deus. Un reino que, como sabemos, será un “reino de xustiza, de amor e de paz”.
            Oiamos e ollemos de novo as imaxes coas que nos describe Isaías eses novos tempos, anunciados por el. Na súa fermosura, non teñen desperdicio e compréndese así moito mellor con elas o que el nos quere anunciar ca con moitas ideas e conceptos ben precisos e aquilatados, que á fin e ó cabo non deixan de ser sempre algo abstracto:
            “O lobo habitará co carneiro e o leopardo deitarse co cabrito; o becerro e o leonciño pacerán xuntos: un meniño pequeno sacaraos ó pasto. A vaca e a osa pacerán xuntas, xuntas deitaranse as súas crías; o león, o mesmo có boi, comerá palla. Un meniño de leite xogará no tobo da cobra, e un neno destetado collerá a víbora coa súa man. Ningún será malvado nin fará o mal en todo o meu monte santo: o país estará cheo de coñecemento do Señor, o mesmo que as augas enchen o mar”.
            Ou sexa. O Deus que se nos amosará liturxicamente dentro de só tres semanas, nas festas de Nadal, é un Deus que quere implantar e implantará un mundo de convivencia harmoniosa na humanidade toda e en toda a fermosa creación, saída das mans e do corazón de Deus. Un mundo, un cosmos inmenso e variado, no que non haberá xa nin inimigos ou agresores, nin agredidos, senón só convivencia fraternal e pacífica e mutua colaboración.
            Claro que todo isto non ocorrerá sen nós, é dicir, sen a nosa propia acción e sen o noso compromiso coa paz, co amor, coa convivencia, coa igualdade entre todos, recoñecéndonos dese modo como fillos dun mesmo Pai e irmáns entre nós.
            Porque se Deus se nos amosa en Xesús coma un Deus pacífico e familiar, tampouco quererá el impoñerse ditatorialmente a si mesmo no mundo. Se tal cousa ocorrese, deixaría automaticamente de ser el o Deus libre e dador de liberdade e destruiría ó tempo en nós calquera pegada de liberdade para relacionármonos libremente con el, cos demais e coa creación que nos sostén e amorosamente arrodea.
            Por iso, nun moi fondo sentido, dependemos nós de Deus e el depende tamén de nós. Foi el quen quixo que as cousas fosen así. E por iso é moi sabio e de moi vastas consecuencias aquel dito ou consello de Santo Ignacio de Loiola que soa así: “Fai todo coma se todo dependese de ti e confíalle a Deus o resultado a Deus coma se todo dependese del”. Deus e mais nós, nós e mais el. “Entre” os dous somos quen de cambiar o mundo.
            Entenderemos ben así tamén por qué outro profeta, Xoán Bautista, algo máis achegado a nós ca Isaías, teña que incitar ós seus contemporáneo á “conversión” para dese modo estaren en condicións de aceptar a mensaxe de Xesús, que anda xa entre eles, é dicir, entre nós. O clamor do Bautista diríxese a todos, a grandes e cativos, a pecadores e a oficialmente “relixiosos”, servíndose das palabras de Isaías: “Preparade os camiños do Señor, endereitade os seus vieiros”.
            Somos, pois, nós –non Deus- os que temos que cambiar, os que temos que nos converter ós grandiosos e case incríbeis proxectos seus sobre nós. Proxectos que só buscan en definitiva a nosa plenitude e felicidade.
            O Bautista formula esta proclama súa desde o exemplo da súa propia vida persoal de renuncia a comodidades e seguridades, a todo iso que a meirande parte da xente do seu tempo e tamén do noso busca e anceia para si. O Bautista é parco no comer, no vestir e nas cousas das que fai uso. Renunciara tamén á cómoda e envexábel función de exercer o oficio sacerdotal no templo de Xerusalén, como sería normal se continuase a súa tradición familiar, sendo como era el o único fillo do sacerdote Zacarías.
            Por todo isto, o Bautista ten suficiente autoridade moral para chamarlles na cara “raza de víboras” tanto a fariseos coma a saduceos, ou sexa, ós representantes sociais e relixiosos mellor situados entre os demais. Porque os seus feitos non se correspondían co seu status social e relixioso. Non eran, polo tanto, tal como eles fachendeaban, verdadeiros e consecuentes “fillos de Abrahán”.
            Pola súa parte, Xoán, o “Bautista”, é dicir, o “bautizador”, sinálalles co seu dedo á xente e a través dos séculos tamén a nós, Xesús como o verdadeiro e auténtico bautizador, porque –segundo nos indica o mesmo Xoán e á diferenza del- Xesús nos bautizará a nós co “Espírito Santo”.
            Neste segundo domingo de Advento teremos, pois, que lle pedir ó Espírito Santo que descenda sobre nós, como descendeu sobre Xesús ó ser humildemente bautizado por Xoán. Dese modo seremos bautizados tamén nós coa forza e o poder do Espírito do Pai e do Fillo. É el quen nos dará graza e ímpeto para preparármonos para esta vinda en carne mortal de Xesús no Nadal e sermos así capaces de construír entre todos ese reino de paz e harmonía universal anunciado polo profeta Isaías.

CREDO

ORACIÓN DOS FIEIS
            Invocamos como fillos a Deus Pai para que atenda a nosa oración, dicindo: Escóitanos, Pai. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
- Axúdanos, Pai, a preparármonos coa túa graza para recibirmos con ledicia e agradecemento o teu fillo Xesús no Nadal. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
- Ilumina, Pai, coa forza do Espírito que vén de ti, a nosa mente e fortalece o noso corazón para loitarmos contra os atrancos que se opoñen á implantación neste mundo do teu reino de xustiza, fraternidade e harmoniosa convivencia entre todos. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.
- Suscita, Pai, nos gobernos das nacións espírito solidario para que teñen sempre presente nas súas políticas as necesidades e problemas dos máis desfavorecidos. 
TODOS: ESCÓITANOS, PAI.

            Pedímoscho, Pai, por Xesús Cristo noso Señor. AMÉN.
                                                                                   

           Manuel Cabada Castro

VER TAMÉN:

ORACIÓN EN TORNO Á COROA DE ADVENTO 2

II Semana

DISCERNIR... sempre o mellor


Guía: O Señor vén salvar ao seu pobo.
Todos: Ditosos os que lle esperan.
G: Vén como palabra de vida.
T: Ditosos os que lle escoitan.
G: Vén para anunciar o perdón dos pecados.
T: Ditosos os que lle acollen.

Da carta de S. Paulo aos Filipenses
"Estou firmemente convencido de que, quen iniciou en vós a boa obra, iraa consumando ata o Día de Cristo Xesús. O que pido na miña oración é que o voso amor siga crecendo cada vez máis en coñecemento perfecto e todo discernimento, con que poidades aquilatar os mellor para ser puros e sen tacha para o Día de Cristo, cheos dos froitos de xustiza que veñen por Xesucristo, para gloria e encomio de Deus." (Fil 1, 6. 9-11)

Lector: Advento, tempo de espera, tempo de vixilia, tempo para purificar o desexo, para reencontrar o gusto dos froitos do Espírito, para afinar o oído á presenza do Señor. Pablo convídanos a "discernir sempre o mellor" permanecendo constantemente na súa Presenza, a soa que pode ser nosa verdadeira luz.


Acéndese segunda vea
Acéndese unha luz para o home, pronto Xesús chegará entre nós.

G:Só un humilde pesebre ofrecerá Belén, pequena cidade.
T: Cantade alegres: gloria ao Señor! Nacerá o Redentor.

Oremos:
G: Deus noso, traballa nos nosos corazóns e fainos dóciles á túa caridade, suscita en nós a vontade de ir ao encontro do Cristo que vén, para que el chámenos ao seu lado na gloria e participemos do Reino dos ceos.
 Amén.

Cristo salva a tódolos homes - Rom 15, 4-9

Domingo 2 de Advento - ciclo A


PREPARADE O CAMIÑO AO SEÑOR!

Vés a min, Señor, convidándome ao teu Reino.
Vés a min, Señor, cheo do poder da verdade,
chamándome á transparencia de vida
e clamando pola xustiza, pola paz e pola luz.
Vés a min, Señor, 
para regalar a esperanza a todos os que a perderon;
vés para acompañar aos cansos,
os que aventuran que xa nada pode cambiar.
Intúoche ás portas da miña vida, do mundo,
para xerar o gran cambio da historia.

PERO PARA QUE VEÑAS,
NECESITO CONVERTERME, SEÑOR:
do ruído que me impide escoitarte,
á paz que me permite recoñecer a túa voz de amigo;
da comodidade que desfigura a miña felicidade,
á sobriedade que necesita a miña alma para non perderte.
Necesito converterme, Señor:
da miña voz suave e tímida para pregoarte,
a un testemuño vivo, eficaz e valente,
para proclamar que só Ti es a salvación de Deus.
Necesito converterme, Señor:
das miñas aparencias simples e interesadas,
á plenitude que me ofrece a túa presenza,
misteriosa e esixente, case sempre silenciosa,
con xenerosas respostas... e con non poucos interrogantes.

CONVÉRTEME, SEÑOR,
e dáme un corazón novo.
Dáme un corazón novo para amarte e esperarte
como quen espera a alba despois dunha noite sen luz.
Señor, Xesús,
confiados en ti, abrímosche as portas do noso corazón.
Se o noso compañeiro de camiño!
Vén ás nosas vidas, ás nosas casas, ao noso mundo
agora que, esperanzados, iniciamos este Advento.
Vén! Vén, Señor, Xesús!


3 dic. 2016

Domingo 2 de Advento A

PRIMEIRA Is 11, 1-10
Xulgará ós pobres con xustiza
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PROFECÍA DE ISAÍAS

11 1Sairá un retoño do pé da árbore de Ixaí
e un gromo brotará da súa raíz.
2Descansará sobre el o Espírito do Señor,
espírito de sabedoría e discernimento,
espírito de consello e fortaleza,
espírito de ciencia e temor do Señor.

3Sentirá a súa compracencia no temor do Señor.
Non xulgará conforme a aparencia dos seus ollos,
nin sentenciará conforme as faladurías dos seus oídos.

4Xulgará ó pobre conforme a xustiza,
e sentenciará con rectitude ós oprimidos da nación.
Castigará ó violento coa vara da súa boca,
e co espírito dos seus labios matará ó malvado.
5Será a xustiza o cinguidor da súa cintura
e a fidelidade o cinguidor do seu lombo.

6O lobo habitará co carneiro
e o leopardo deitarase co cabrito;
o becerro e o leonciño pacerán xuntos:
un meniño pequeno sacaraos ó pasto.
7A vaca e a osa pacerán xuntas, xuntas deitaranse as súas crías;
o león, o mesmo có boi, comerá palla.

8Un meniño de leite xogará no tobo da cobra,
e un neno destetado collerá a víbora coa súa man.
9Ningún será malvado nin fará o mal en todo o meu monte santo:
o país estará cheo de coñecemento do Señor,
o mesmo que as augas enchen o mar.

10Sucederá o día aquel que a raiz de Ixaí estará ergueita de bandeira das nacións,os
pobos procurarana, e a gloria será o seu lugar de descanso.



SAL. RESP. Sal 71, 2, 7-8. 12-13.17
R/ (cf 7) Florecerá a xustiza nos seus días,
e abundancia de paz para sempre

 2Que rexa ó teu pobo rectamente
e ós teus pobres con equidade.

 7Florecerá a xustiza nos seus días,
unha prosperidade duradeira como a lúa.
8Dominará de mar a mar,
desde o gran río ata o cabo da terra.

 12El librará ó pobre que suplica,
ó aflixido que está sen axuda.
13Terá piedade dos febles e indixentes,
salvará a vida dos pobres;

17Que o seu nome dure por sempre
e a súa sona igual có sol.
Que se bendigan nel tódolos pobos
e que o proclamen ditoso.

 

SEGUNDA Rom 15, 4-9
Cristo salva a tódolos homes
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA CARTA DE SAN PAULO APÓSTOLO ÓS ROMANOS

 Irmáns e irmás:

Todo canto antigamente se escribiu, escribiuse para a nosa instrucción: para que entre a
nosa paciencia e o consolo que dan as Escrituras, manteñámo-la esperanza.

5Que o Deus da paciencia e do consolo vos faga ter un mesmo sentir entre vós,
conforme o exemplo de Cristo Xesús. 6Para que cun só corazón e unha soa boca
louvedes a Deus, Pai do noso Señor Xesús Cristo.

7Por iso, acollédevos uns a outros, como tamén Cristo vos acolleu, para gloria de Deus.
8Pois dígovos que Cristo se fixo servidor dos xudeus en razón da fidelidade de Deus,
para lles mostra-la firmeza das promesas feitas ós patriarcas; 9e tamén para que os
xentís, pola súa parte, glorifiquen a Deus en razón da súa misericordia. Tal como está
escrito:

Por iso louvareite por medio das nacións e cantarei himnos ó teu nome.




ALELUIA Lc 3, 4. 6:
Preparade os camiños do Señor
endereitade os seus carreiros;
todos verán a salvación de Deus

 

EVANXEO Mt 3, 1-12
Facede penitencia: xa chega o Reino dos ceos
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO


3 1Naqueles días apareceu Xoán Bautista no deserto, proclamando:
2-Convertédevos, que xa chega o Reino dos Ceos.

3El era de quen dixera o profeta Isaías:
Unha voz clama no deserto:
Preparade o camiño do Señor,
endereitade os seus vieiros.

4Xoán ía vestido con pelos de camelo e cun cinguidor de coiro no van, e mantíñase de
saltóns e mel bravo. 5Ia onda el xente de Xerusalén, de toda Xudea e mais da banda do
Xordán. 6Confesaban os seus pecados e el bautizábaos no Xordán.

7Como se decatara de que moitos fariseos e saduceos viñan a que os bautizase, díxolles:
-¡Raza de víboras! ¿Quen vos ensinou a fuxir do castigo que está a chegar? 8Dade
froitos dignos dunha verdadeira conversión, 9e non vos fagades ilusións dicindo entre
vós: "Somos fillos de Abraham", porque vos aseguro que Deus pode sacar fillos de
Abraham mesmo destas pedras. 10Xa está a machada posta contra a raíz das árbores, e
toda árbore que non dea froito cortarase e botarase ó lume.

11Eu bautízovos con auga para que vos convertades. Pero o que vén detrás miña é máis
forte ca min, e nin tan sequera son digno de lle leva-las sandalias. El havos bautizar co
Espírito Santo e con lume. 12Porque trae a forcada na man, para limpa-la súa eira e na
hucha recolle-lo trigo; e ha queima-la palla nun lume que nunca se apaga.



CANTO GOZOSO

TVG:

1 dic. 2016

En memoria de María Pilar García de Dios

Se algo lembramos con auténtico agarimo as exalumnas
 da Compañía de María de Vigo é o coro do colexio e a María Pilar, 
o único lugar onde estabamos unidas as compañeiras 
das distintas clases e de diferentes idades. 

Para sempre presente nos nosos corazóns...


Este Nadal cantará mellor o coro dos anxos...

29 nov. 2016

RECORDATORIO PANXOLIÑAS

SÓ LEMBRAVOS QUE HAI 
PÁXINA NOVA COAS PANXOLIÑAS, 
AS POSTAIS, OS TEXTOS E DEMÁIS COUSAS DE NADAL 
NESTE NOVO BLOGUE



(inda están pendentes de subir as novidades do 2016, 
pero non dou máis, irá chegando...)