Domingo 26 de Ordinario - ciclo B


26º DOMINGO DO TEMPO ORDINARIO-CICLO B


Primeira Lectura     Núm 11, 25-29
LECTURA DO LIBRO DOS NÚMEROS
"Tes celos por min? Quen dera que todo o pobo do Señor fosen profetas!


            Naqueles días, descendeu o Señor nunha nube e faloulle a Moisés; despois tomou do espírito que había nel e infundíullelo aos setenta anciáns. En canto o espírito repousou sobre eles, puxéronse a profetizar; pero nunca máis o volveron facer.
            Quedaran no campamento dous homes, un deles chamado Eldad e o outro Medad. O espírito repousou tamén sobre eles, pois figuraban entre os inscritos, aínda que non saíran para a Tenda, e profetizaron no campamento. Un rapaz correu a comunicarllo a Moisés, dicindo: ‑Eldad e Medad profetizan no campamento! Entón Xosué, fillo de Nun, ministro de Moisés, escolleito por el, díxolle:
-          "Meu Señor, Moisés, prohíbellelo!"

            Mais Moisés respondeulle:
            "Tes celos por min? Quen dera que todo o pobo do Señor fosen profetas, e que o Señor lles dese o seu espírito!"

                        Palabra do Señor                             R/.  Grazas a Deus


SALMO RESPONSORIAL     Sal 18, 8. 10. 12-13. 14
R/.  (9a):  Os mandatos do Señor son rectos: aledan o corazón.

A lei do Señor é perfecta:
reconforta a alma;
a declaración do Señor é firme:
fai sabio  ao inxenuo.

A vontade do Señor é pura:
permanece por sempre;
as decisións do Señor son verdadeiras:
enteiramente xustas.

Aínda que o teu servo os quere cumprir
e pon coidado en gardalos,
quen se decata dos erros?
Límpame ti de canto se me esquece.

Preserva o teu servo da soberbia,
para que non me domine.
Entón serei perfecto,
limpo de pecados graves.





Segunda Lectura     Sant 5, 1-6
LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SANTIAGO
As vosas riquezas podreceron


            E vós, os ricos, chorade e berrade polas desgrazas que van vir enriba de vós. A vosa riqueza está podrecida; a vosa roupa chea de couza; o voso ouro e a vosa prata, enferruxados; e a mesma ferruxe será testemuño en contra vosa e, coma se for lume, comerá as vosas carnes. Estades atesourando na fin dos tempos!
            Atención! O xornal que non lles pagastes aos obreiros que vos fixeron a seitura está clamando e o seu berro chega aos oídos do Señor dos Exércitos.
            Vivistes na terra cheos de fartura e cebastes os vosos corazóns nos praceres para o día da matanza.
            Condenastes o xusto e matástelo sen que el vos fixese fronte.

                        Palabra do Señor                             R/.  Grazas a Deus


ALELUIA     Cf. Xn 17, 17b. a
Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.
A túa palabra, Señor, é verdade;
santifícanos na verdade.
Aleluia.


Evanxeo     Mc 9, 38-43. 45. 47-48
LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS
Quen non está contra nós, está connosco. Se a túa man te escandaliza, córtaa


            Naquel tempo, díxolle Xoán a Xesús:
-          Vimos un que botaba demos no teu nome e quixémosllo privar porque non é dos nosos.
            Xesús contestoulle:
            ‑ Pois non llo privedes, porque ninguén que faga milagres no meu nome fala despois mal de min. O que non está contra nós, está connosco. Ademais, todo aquel que vos dea un vaso de auga por serdes seguidores de Cristo, tende por seguro que non quedará sen recompensa.

            E a quen escandalice a un destes pequeniños que cren en min, éralle mellor que lle colgasen do pescozo unha pedra de muíño, e o largasen  ao mar.

            E se a túa man te fai caer, córtaa: máis che vale entrar toco na vida que ir parar coas dúas mans ao inferno, no lume que nunca se apaga. E se o teu pé te fai caer, córtao: mellor será que entres coxo na vida, que ir dar cos dous pés no inferno. E se o teu ollo te fai caer, arríncao: máis che vale entrar cego no Reino de Deus e non que te boten cos dous ollos no inferno, onde o verme non morre nin o lume se apaga.

                        Palabra do Señor                             R/. Loámoste, Cristo




CANDO A PERSOA OCUPA UN LUGAR SECUNDARIO, TODA RIQUEZA É CORRUPCIÓN
TOMADO DE : remoldapalabra.blogspot.com
PÓRTICO
            Porque o Espírito sopra por onde quere e non se prega ao uniformismo que dá seguridade, pero non convición e confianza, a nosa vida é plural en manifestacións e en formas. Unha pluralidade que nos fai aparecer coma unha comunidade cristiá na que, a pesares dos agoiros que todo o ven catastrófico, negativo e sen esperanza, vive sabendo transmitir a ledicia de estar no medio do mundo coa misión de facer presente a mensaxe de Xesús sen imposicións nin coaccións, senón a través do desenvolvemento do traballo ben feito, a compaña desinteresada ou a solidariedade que non ten por que saír nos medios de comunicación, senón que se fai sen balbordo, de xeito constante e sen pretender acadar ningún récord “guiness”.
            Porque estamos a favor das persoas e non buscamos o recoñecemento superficial de quen sae nos xornais con grandes titulares, esforcémonos por facer da celebración de hoxe un momento de encontro comunitario, aberto á participación e no que saibamos agradecer que no camiño de cada día a presenza do Espírito alenta canto facemos e reforza as nosas convicións e a nosa esperanza.
O PERDÓN
*        Por ter esquecido que non son as prohibicións, senón as convicións maduras as que logran que as cousas muden ou deixen de facerse, SEÑOR, NON NOS DEIXES CAER NA TENTACIÓN.
*        Porque seguimos sen apostar por un comercio xusto e un consumo responsable, estragando e despilfarrando moito, sen pararnos a pensar que detrás hai explotación, miseria, escravitude e manipulación, CRISTO, NON NOS DEIXES CAER NA TENTACIÓN.
*        Por non dar entendido que na vida as dificultades son motivo de maduración e crecemento persoal, e non camiño de desesperanza e abandono, SEÑOR, NON NOS DEIXES CAER NA TENTACIÓN.
REMUÍÑO
ð  Porque o Espírito sopra por onde quere, é dicir de xeito aberto, plural e innovador, non temos dereito a secuestralo e poñelo a dispor da nosa comenencia e do noso único interese. E inda que isto, por pouco que o pensemos, vémolo claro e lóxico, logo, na nosa vida e na relación con Deus, non acabamos de entendelo. De aí que nos vaiamos facendo unha vida de fe á nosa imaxe e semellanza, modulando e facendo de Deus o que nos gusta e convén en cada momento, coma se fose un monicreque que movemos coas mans e lle facemos dicir o que nós queremos. E isto pásalle tanto aos que confunden goberno con poder e autoritarismo dentro da Igrexa, como aos que pensan que eles son os únicos que están e teñen a verdade, e quen non se identifique con eles está fóra da Igrexa, e se non está, hai que botalo. E se sempre foi así –tampouco imos agora rachar as vestiduras por iso-, dun tempo a esta parte a cousas parece que vai collendo máis forza. Parece que volve o medo no canto da liberdade, e a imposición en vez da proposta. Isto leva a que a imaxe de Deus como quen escoita, anima, quere e invita á confianza e ao amor,  se torne de novo no ollo acusador que castiga e condena, coma se foramos nenos pequenos cheos de medo e inseguridade. Diante disto, é necesario volver ás fontes, e a mellor, por non dicir a única, é a Palabra de Deus. Nela imos vendo como non é o “todos en fila e a formar” o que a move e alenta, senón o sopro do Espírito que dá lugar á pluralidade de formas, maneiras e concrecións múltiples do facer dos cristiáns no medio do noso mundo. Un facer que debe partir da reflexión e da capacidade que cada un de nós temos para, de xeito autónomo, maduro e responsable, sen necesidade de “carabinas que nos vixíen” dar resposta á nosa tarefa de ser testemuñas da presenza de Deus no medio do mundo. E isto non se pode facer máis que na confianza e no diálogo, especialmente neste momento de tanta dificultade e no que tantas persoas perden traballo, dereitos e mesmo recoñecemento da súa dignidade por mor dun liberalismo egoísta e insolidario que só busca o ben dos poderosos e esquece a dignidade dos empobrecidos. Non son logo os celos, senón a confianza o que Deus nos ofrece e invita a vivir. Ninguén ten o monopolio da verdade.


ð  As palabras de Santiago volven insistir en que se as persoas, imaxe e semellanza de Deus, non son razón e tarefa do noso actuar, todo canto fagamos non é máis que abuso, manipulación e mentira. Cando esquecemos que a dignidade do outro faino igual a min, canto fagamos vólvese contra nós e empórcanos as mans e o pensamento, pois o que facemos é para o noso propio interese e desde o egoísmo máis radical. De aí que Santiago nos lembre onde teñen que estar os centros non só das nosas convicións, senón do noso actuar e da razón que nos leva a facelo. Que actualidade teñen estas palabras neste momento!. E Santiago non fai política, senón que se limita a aplicar á realidade as palabras de Xesús en defensa dos que son maltratados e utilizados como cousas e non como persoas. Acaso hoxe  non se pagan xornais de miseria, se recortan dereitos, se minte para os que xa gañan máis sigan facéndoo a custa dos explotados ou se xustifican, se pechan empresas ou se recortan plantillas só por non gañar tanto coma hai ben pouco?. Logo non vemos como, no nome de non sabemos moi ben que, se suprimen axudas e servizos aos maiores, medios para a sanidade ou para a educación?. Vemos logo que inda que pasaron vinteún séculos, a cobiza do ser humano é a mesma, polo que as palabras da carta que hoxe lemos como segunda lectura, non só seguen a ter actualidade e vixencia, senón que, se cabe, hoxe téñenma máis ca nunca. E por que pasa isto?. O mesmo Santiago nolo di ao final do texto: porque as persoas esquecemos o que somos, e cebamos os nosos corazóns nos praceres para o día da matanza, condenando ao xusto, e aproveitándonos del no nome do progreso e dos beneficios.


ð  Se queremos estar non contra Xesús senón con El, xa é tempo de que nos paremos a pensar se o noso actuar, que dicimos de cristiáns, responde a esta palabra que sempre quere estimular e alentar a nosa vida. E se somos pedra de escándalo pola nosa maneira de facer as cousas, non nos queda outra que virar o rumbo e encarar canto facemos e dicimos coa claridade e fondura que nos ofrece o evanxeo, sabendo que se queremos estar con El, e sen ser doado o camiño, temos que poñernos a camiñar xa.
ORACIÓN DA COMUNIDADE
A este Deus que nos chama a non ser nunca neutrais diante da inxustiza e o abuso que sofren as persoas, dirixímoslle a nosa oración comunitaria dicindo:
SEÑOR, QUE O NOSO ACTUAR SEXA XUSTO E SOLIDARIO
*     Para que na Igrexa non calemos nunca nin permitamos que as persoas sexan utilizadas polos poderosos, como se fosen números dos seus balances económicos, OREMOS.
SEÑOR, QUE O NOSO ACTUAR SEXA XUSTO E SOLIDARIO
*     Para que nas nosas comunidade esteamos sempre dispostos a defender a dignidade das persoas que están sendo maltratadas e esquecidas neste momento de grave crise moral, económica e social, OREMOS
SEÑOR, QUE O NOSO ACTUAR SEXA XUSTO E SOLIDARIO
*     Para que cada un de nós no actuar de cada día no traballo, na parroquia, na familia, cos amigos... saibamos tender pontes de confianza e solidariedade, non deixando que o silencio, a rutina e a pasividade vaian facendo que esquezamos que as persoas son máis importantes que os axustes, OREMOS.
SEÑOR, QUE O NOSO ACTUAR SEXA XUSTO E SOLIDARIO
Señor, neste momento de dificultade social tan grande, aléntanos para que non desfalezamos nin nos desanimemos á hora de unirnos para loitar pola defensa da dignidade dos seres humanos que puxeches en cada un de nós. P.X.N.S. Amén.
PARA A REFLEXIÓN
Señor, son moitas as persoas que deixaron pegada en min,
moitas as que me axudaron a descubrirme,
a espertar , a cambiar e a enriquecerme.

Aquela persoa que, inesperada e oportuna, soubo escoitarme con comprensión.
Aquela que, aínda estando lonxe, sentín preto.
Aquela que, coa súa bondade, fíxome ser sinxelo.
Aquela que, corrixíndome con agarimo, esixiume camiñar.
Aquela que, experimentando a súa debilidade, fixo que me sentira pobre.
Aquela que, coa súa experiencia de gratuidade, me abriu un mundo de relacións fraternais.
Aquela que, coa súa vida incansable, invitoume a loitar.
Aquela que, coa súa necesidade de min, fixo que me sentira único.
Aquela que se atreveu a dicirme: quérote.
Aquela que anunciou en min a boa nova de que Ti me queres.

Son o que son grazas a moitas persoas, pequenas e grandes, amigas e anónimas.
Déixame darche as grazas por elas, que me marcaron para sempre coa súa vida e frescura.
Déixame darche as grazas, cantarche e louvarte por todas elas, fillas túas, irmás miñas.


                 CANTOS














ENTRADA: Amigos nas penas
LECTURAS: Benaventurados
OFERTORIO: Señor Xesús, bendito sexas
COMUÑÓN: O amor é o meirande


POWER POINTS (non os perdades)
Domingo 26 ord B
Domingo 26 ord B - Bene Pagola






Comentarios

Publicacións populares