30 mar. 2017

Amoris Laetitia - capítulo 3 A


CAPÍTULO TERCEIRO
A MIRADA POSTA EN XESÚS: VOCACIÓN DA FAMILIA

58. Ante as familias, e no medio delas, debe volver resoar sempre o primeiro anuncio, que é « o máis belo, o máis grande, o máis atractivo e ao mesmo tempo o máis necesario »,50 e « debe ocupar o centro da actividade evanxelizadora».51 É o anuncio principal, « ese que sempre hai que volver escoitar de diversas maneiras e ese que sempre hai que volver anunciar dun xeito ou doutro».52 Porque « nada hai máis sólido, máis profundo, máis seguro, máis denso e máis sabioque ese anuncio » e « toda formación cristiá é ante todo a profundización do kerygma ».53

59. O noso ensino sobre o matrimonio ea familia non pode deixar de inspirarse e de transfigurarse á luz deste anuncio de amor e de tenrura, para non converterse nunha mera defensa dunha doutrina fría e sen vida. Porque tampouco o misterio da familia cristiá pode entenderse plenamente se non é á luz do infinito amor do Pai, que se manifestou en Cristo, que se entregou ata o fin e vive entre nós. Por iso, quero contemplar a Cristo vivo presente en tantas historias de amor, e invocar o lume do Espírito sobre todas as familias do mundo.

60. Dentro dese marco, este breve capítulo recolle unha síntese do ensino da Igrexa sobre o matrimonio e a familia. Tamén aquí citarei varias achegas presentadas polos Pais sinodais nas súas consideracións sobre a luz que nos ofrece a fe. Eles partiron da mirada de Xesús e indicaron que el « mirou ás mulleres e aos homes cos que se atopou con amor e tenrura, acompañando os seus pasos con verdade, paciencia e misericordia, ao anunciar as esixencias do Reino de Deus ».54 Así tamén, o Señor nos acompaña hoxe no noso interese por vivir etransmitir o Evanxeo da familia.

XESÚS RECUPERA E LEVA Á SÚA PLENITUDE O PROXECTO DIVINO
61. Fronte a quen prohibían o matrimonio, o Novo Testamento ensina que « todo o que Deus creou é bo; non hai que refugar nada » (1 Tt 4,4). O matrimonio é un « don » do Señor (cf. 1 Co 7,7). Ao mesmo tempo, por esa valoración positiva, ponse unha forte énfase en coidareste don divino: « Respecten o matrimonio, o leito nupcial » (Hb 13,4). Ese agasallo de Deus inclúe a sexualidade: « Non vos privedes undo outro » (1 Co 7,5).

62. Os Pais sinodales lembraron que Xesús « referíndose ao designio primigenio sobre o home e a muller, reafirma a unión indisolubleentre eles, aínda que dicindo que "pola dureza do voso corazón permitiuvos Moisés repudiar ás vosas mulleres; pero, ao principio, non era así" (Mt 19,8). A indisolubilidade  do matrimonio "...o que Deus uniu, que non o separe o home" (Mt 19,6)? non hai que entendela ante todo como un "xugo" imposto aos homessenón como un "don" feito ás persoas unidas en matrimonio [...] A condescendencia divina acompaña sempre o camiño humano, sa e transforma o corazón endurecido coa súa graza, orientándoo cara ao seu principio, a través do camiño da cruz. Dos Evanxeos emerxe claramente o exemplo de Xesús, que [...] anunciou a mensaxe concernente ao significado do matrimonio como plenitude da revelación que recupera o proxecto orixinario de Deus (cf. Mt 19,3) ».55

63. « Xesús, que reconciliou cada cousa en si mesma, volveu levar o matrimonio e a familia á súa forma orixinal (cf. Mc 10,1-12). A familia e o matrimonio foron redimidos por Cristo (cf. Ef 5,21-32), restaurados a imaxe da SantísimaTrindade, misterio do que brota todo amor verdadeiro. A alianza esponsal, inaugurada na creación e revelada na historia da salvación, recibe a plena revelación do seu significado en Cristo e na súa Igrexa. De Cristo, mediante a Igrexa, o matrimonio e a familia reciben a graza necesaria para testemuñar o amor de Deus e vivir a vida de comuñón. O Evanxeo da familia atravesa a historia do mundo, desde a creación do home a imaxe e semellanza de Deus (cf. Xn 1,26-27) ata o cumprimento do misterio da Alianza en Cristo ao final dos séculos coas vodas do Año (cf. Ap 19,9) ».56

64. « O exemplo de Xesús é unha paradigma para a Igrexa [...] El iniciou a súa vida pública co milagrena festa nupcial en Caná (cf. Xn 2,1-11) [...] Compartiu momentos cotiáns de amizade coa familia de Lázaro e as súas irmás (cf.Lc 10,38) e coa familia de Pedro (cf. Mt 8,14). Escoitou o pranto dos pais polos seus fillos, devolvéndolles a vida (cf. Mc 5,41; Lc 7,14-15), e mostrando así o verdadeiro sentido da misericordia, a cal implica o restablecemento da Alianza (cf. Xoán Paulo II, Dives in misericordia, 4). Isto aparece claramente nos encontros coamuller samaritana (cf. Xn 4,1-30) e coa adúltera (cf. Xn 8,1-11), nos que a percepción do pecado se esperta de fronte ao amor gratuíto de Xesús ».57

65. A encarnación do Verbo nunha familia humana, en Nazaret, conmove coa súa novidade a historia do mundo. Necesitamos mergullarnos no misterio do nacemento de Xesús, no si de María ao anuncio do anxo, cando xerminou a Palabra no seu seo; tamén no si de Xosé, que deu o nome a Xesús e fíxose cargo de María; na festa dos pastores xunto ao pesebre, na adoración dos Magos; en fuga a Exipto, na que Xesús participa na dor do seu pobo exiliado, perseguido e humillado; na relixiosa espera de Zacarías e na alegría que acompaña o nacemento de  Xoán o Bautista, na promesa cumprida para Simeón e Ana no templo, na admiración dos doutores da lei escoitando a sabedoría de Xesús adolescente. E logo, penetrar no trinta longos anos onde Xesús gañábase o pan traballando coas súas mans, rumoreando a oración e a tradición crente do seu pobo e educándose na fe dos seus pais, ata facela frutificar no misterio do Reino. Este é o misterio do Nadal e o segredo de Nazaret, cheo de perfume a familia. É o misterio que tanto fascinou a Francisco de Asís, a Tareixa do Neno Xesús e a Carlos de Foucauld, do cal beben tamén as familias cristiás para renovar a súa esperanza e a súa alegría.

66. « A alianza de amor e fidelidade, da cal vive a Sagrada Familia de Nazaret, ilumina o principio que dá forma a cada familia, e faina capaz de afrontar mellor as vicisitudes da vida e da historia. Sobre esta base, cada familia, a pesar da súa debilidade, pode chegar a ser unha luz na escuridade do mundo. "Lección de vida doméstica. Ensina Nazaret o que é a familia, a súa comuñón de amor, a súa sinxela e austera beleza, o seu carácter sacro e inviolable; ensina o doce e insubstituíble que é a súa pedagoxía; ensina o fundamental e insuperable do seu socioloxía" (Paulo VI, Discurso en Nazaret, 5 xaneiro 1964) ».58

A  FAMILIA NOS DOCUMENTOS DA IGREXA
67. O Concilio Ecuménico Vaticano II, na Constitución pastoral Gaudium et spes, ocupouse de « a promoción da dignidade do matrimonio e a familia » (cf. 47-52). Definiu o matrimonio como comunidade de vida e de amor (cf. 48), pondo o amor no centro da familia [...] O "verdadeiro amor entre marido e muller" (49) implica a entrega mutua, inclúe e integra a dimensión sexual e a afectividade, conformemente ao designio divino (cf. 48-49). Ademais, subliña o arraigamento en Cristo dos esposos: Cristo Señor "sae ao encontro dos esposos cristiáns no sacramento do matrimonio" (48), e permanece con eles. Na encarnación, el asume o amor humano, o purifica, lévao a plenitude, e doa aos esposos, co seu Espírito, a capacidade de vivilo, impregnando toda a súa vida de fe, esperanza e caridade. Deste xeito, os esposos son consagraos e, mediante unha graza propia, edifican o Corpo de Cristo e constitúen unha igrexa doméstica (cf. Lumen gentium, 11), de maneira que a Igrexa, para comprender plenamente o seu misterio, mira á familia cristiá, que o manifesta de modo xenuíno ».59

68. Logo, « seguindo as pegadas do Concilio Vaticano II, o beato Paulo VI profundou a doutrina sobre o matrimonio e a familia. En particular, coa Encíclica Humanae vitae, puxo de relevo o vínculo íntimo entre amor conxugal e procreación: "O amor conxugal esixe aos esposos unha conciencia da súa misión de paternidade responsable sobre a que hoxe tanto se insiste con razón e que hai que comprender exactamente [...] O exercicio responsable da paternidade esixe, por tanto, que os cónxuxes recoñezan plenamente os seus propios deberes para con Deus, para consigo mesmos, para coa familia e a sociedade, nunha xusta xerarquía de valores" (10). Na Exhortación apostólica Evangelii nuntiandi, o beato Paulo VI evidenciou a relación entre a familia e a Igrexa ».60 

69. « San Xoán Paulo II dedicou especial atención á familia mediante as súas catequeses sobre o amor humano, a Carta ás familias Gratissimam sanesobre todo coa Exhortación apostólica Familiaris consortio. Neses documentos, o Pontífice definiu á familia "vía da Igrexa"; ofreceu unha visión de conxunto sobre a vocación ao amor do home e a muller; propuxo as liñas fundamentais  para a pastoral da familia e para a presenza da familia na sociedade. En particular, tratando da caridade conxugal (cf. Familiaris consortio, 13), describiu o modo como os cónxuxes, no seu mutuo amor, reciben o don do Espírito de Cristo e viven a súa chamada á santidade ».61

70. « Benedito XVI, na Encíclica Deus caritas est, retomou o tema da verdade do amor entre home e muller, que se ilumina plenamente só á luz do amor de Cristo crucificado (cf. n. 2). El recalca que "o matrimonio baseado nun amor exclusivo e definitivo convértese na icona da relación de Deus co seu pobo e, viceversa, o modo de amar de Deus convértese na medida do amor humano" (11). Ademais, na Encíclica Caritas in veritate, pon de relevo a importancia do amor como principio de vida na sociedade (cf. n. 44), lugar no que se aprende a experiencia do ben común ».62




50 Exhort. ap. Evangelii gaudium (24 novembro 2013), 35:
AAS 105 (2013), 1034.
51 Ibíd., 164: AAS 105 (2013), 1088.
52 Ibíd.
53 Ibíd., 165: AAS 105 (2013), 1089.
54 Relatio Synodi 2014, 12.
55 Ibíd., 14.
56 Ibíd., 16.
57 Relación final 2015, 41.
58 Ibíd., 38.
59 Relatio Synodi 2014, 17.
60 Relación final 2015, 43.
61 Relatio Synodi 2014, 18.
62 Ibíd., 19.



No hay comentarios:

Publicar un comentario