xa nos tes aqui

Misas ciclo B - 2º Domingo de Coresma

2012-03-02T10:01:00.001+01:00

2º DOMINGO DE CORESMA - CICLO B

Primeira Lectura Xen 22, 1-2. 9a. 10-13. 15-18

LECTURA DO LIBRO DA XÉNESE

Sacrificio do noso patriarca Abrahán

Naqueles días, Deus puxo a proba a Abrahán, chamándoo:

‑ "Abrahán!"

El respondeu:

- "Aquí estou".

Deus mandoulle:

‑ "Colle o teu fillo, o único que tes e que tanto queres, Isaac, e vaite ao país de Moriah. Alí ofrecerasmo en sacrificio, no cimo dunha das montañas que eu che mostrarei".

Chegados ao lugar que Deus dixera, tendeu a man e agarrou o coitelo para sacrificar o seu fillo.

Mais o anxo do Señor chamou desde o ceo:

‑ "Abrahán! Abrahán!"

El respondeu:

‑ "Aquí estou".

O anxo dixo:

‑ "Non poñas a man no rapaz nin lle fagas mal ningún. Agora dei comprobado que tes temor de Deus, pois non me negaches o teu fillo, o único que tes".

Abrahán ergueu os ollos e viu un carneiro atrapado nunha silveira polos cornos. Botou man del e ofreceuno en sacrificio, no posto do seu fillo.

O anxo do Señor chamou a Abrahán outra vez desde o ceo:

‑ "Xúroche por min mesmo ‑ palabra do Señor ‑ que por faceres isto e non me negares o teu fillo, o único que tes, bendicireite e farei crecer os teus descendentes coma as estrelas do ceo e as areas do mar. Os teus descendentes herdarán as cidades dos inimigos. todos os pobos da terra terán bendición na túa descendencia, por me ter ti obedecido".

Palabra do Señor

R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL Sal 115, 10 e 15. 16-17. 18-19

R/. (Sal 114, 9): Camiñarei na presenza do Señor, na terra da vida.

Eu tiña fe mesmo cando dicía:

"Que desventurado son!"

É preciosa aos ollos do Señor

a morte dos seus amigos.

Señor, eu son o teu servo,

servo teu e fillo da túa serva:

ti rompiches as miñas cadeas!

Ofrecereiche un sacrificios de loanza,

invocando o teu nome, Señor.

Cumprirei os meus votos ao Señor,

á vista de todo o seu pobo,

nos adros da casa do Señor,

no medio de ti, Xerusalén.

Segunda Lectura Rm 8, 31b-34

LECTURA DA CARTA DO APÓSTOLO SAN PAULO AOS ROMANOS

Deus non escatimou a entrega do seu propio Fillo

Irmáns:

Se Deus está connosco, quen contra nós? Aquel que non aforrou a seu propio Fillo, senón que o entregou por todos nós, como non nos vai regalar todo xunto con El?

Quen acusará aos escolleitos de Deus?: Non é Deus o perdoador? Quen os vai condenar? Cristo Xesús, o que morreu, mellor, o que resucitou, o que está á dereita de Deus e que intercede por nós?

Palabra do Señor

R/. Grazas a Deus

VERSÍCULO

Oíuse a voz do Pai, que dicía desde a resplandecente nube:

Este é o meu Fillo benquerido: escoitádeo.

Evanxeo Mc 9, 2-10

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS

Este é o meu Fillo benquerido

Naquel tempo, levou Xesús consigo a Pedro, a Santiago e a Xoán, e subiu con eles sós a un monte alto.

Alí transfigurouse diante deles; e os seus vestidos viráronse resplandecentes, brancos coma ningún bataneiro do mundo os podería branquexar.

E aparecéuselles Elías e mais Moisés, que estaban a falar con Xesús.

Pedro colleu a palabra e díxolle a Xesús:

‑ Mestre, que bo sería ficarmos aquí! Imos facer tres tendas: Unha para ti, outra para Moisés e outra para Elías

El non sabía o que dicía, de tan asustados que estaban.

E formouse unha nube que os cubriu; e dende a nube deixouse oír unha voz:

‑ Este é o meu Fillo benquerido; escoitádeo.

E de súpeto, mirando arredor, xa non viron a ninguén, senón a Xesús só onda eles.

Cando baixaban do monte, Xesús encargoulles que non contasen nada do que viran, ata que o Fillo do Home resucitase de entre os mortos.

Eles gardaron a cousa en segredo, pero preguntábanse entre si que sería aquilo de "resucitar de entre os mortos".

Palabra do Señor

R/. Loámoste, Cristo

NO AMOR DE CRISTO, O PAN DA SOLIDARIEDADE RACHA AS CADEAS DA CRISE
TOMADO DE : remoldapalabra.blogspot.com

SIGNO DE CORESMA:

A frase que escollemos para colocar este segundo domingo arredor do signo principal é TAN ASUSTADO ESTABA, QUE NON SABÍA O QUE DICÍA. Con ela queremos expresar de que moitas veces a nós tamén nos pasa que estamos tan asustados que non sabemos o que dicimos, e a solidariedade convértese en avaricia e egoísmo.

PÓRTICO

Dinos o Evanxeo de hoxe que Pedro, co susto que tiña ao descubrir quen era Xesús e como se lles acababa de manifestar, non sabía o que dicía. E cando un non sabe o que di, pola súa boca acaban saíndo cousas sen sentido, e das que moitas veces acaba arrepentíndose. Que mellor invitación entón, á luz do Evanxeo que logo proclamaremos, para que fagamos o esforzo de pensar as cousas antes de dicilas; de introducir a reflexión no canto do arrouto; de non falar para o aire. Non é doado, pero estamos na coresma, un tempo privilexiado para buscar, cambiar e rectificar comportamentos e formas de facer as cousas que sabemos están equivocadas.

Que a celebración que agora comezamos sexa momento de esperanza, participación e reflexión desde a que retomemos o camiño do que as veces as nosas rutinas nos van apartando.

O PERDÓN

* Porque estamos tan ben aquí, no primeiro mundo, seguros, aburguesados, cómodos e instalados, que non queremos baixar do pedestal para escoitar os berros de tantos irmáns e irmás que viven na desesperanza, na fame ou na tristura,

SEÑOR, QUE CAMIÑEMOS NA TÚA PRESENZA.

* Porque non acabamos de conseguir pensar as cousas antes de dicilas, evitando así ferir co que sae pola nosa boquiña,
CRISTO, QUE CAMIÑEMOS NA TÚA PRESENZA.

* Porque a nosa falta de confianza en Ti fai que vivamos unha fe chea de complexos, teimas e medos en vez de coma unha proposta e un agasallo que nos fas para encher a nosa vida de sentido,
SEÑOR, QUE CAMIÑEMOS NA TÚA PRESENZA.

REMUÍÑO

Uf!. Que difícil é manter as nosas convicións!. Que difícil resulta ser fieis a principios e valores que nos axudan a ser máis felices, máis humanos, máis solidarios!. Abrahán descubriu na súa propia experiencia que a confianza supón esforzo, traballo e, na meirande parte das veces, moito sacrificio. Un sacrificio que nos pode facer cuestionar esa confianza que poñemos ben sexa nas persoas que están preto de nós, ben sexa nos nosos amigos, na familia e mesmo en Deus. Confiar ten o seu risco, e implica ás veces ser incomprendidos ou mesmo rexeitados por quen non nos entende ou por aqueles que pensabamos que eran achegados a nós. E isto é así porque a confianza móstrase tanto nos momentos nos que todo parece correr ben como naqueles onde temos a impresión de que as cousas van esmorecendo... e nós con elas. E isto pásanos moitas veces, pero especialmente vivímolo na nosa relación con Deus. Nela non pode ser o medo e a submisión os que nos guíen, senón a capacidade de descubrilo a El como quen sabe estar ao noso lado en todos os momentos da vida. Un estar que respecta as nosas decisións e non cae na tentación de manipularnos e facer que actuemos como a El lle gusta, senón que nos concede a liberdade para poder reflexionar e actuar con responsabilidade e coherencia, sendo nós mesmos e non uns monicreques nas súas mans. Crer é gozo, pero tamén sacrificio, paciencia e loita para seguir no camiño ao que El nos invita e chama, pero ao que ninguén pode responder por nós. A resposta á súa chamada é persoal, libre e responsable. Teremos mediacións ao noso redor que nos poden axudar, pero ao final son eu, e non outros por min, o que ten que dicir se verdadeiramente estou disposto a seguilo. Que coma Abrahán aprendamos a poñernos nas mans de Deus, a fiarnos del.... porque, aínda que ás veces nos custe entendelo ou mesmo non queiramos darnos por aludidos, estamos seguros de que non nos vai fallar.

Sabemos entón que hai moito camiño por percorrer... e que non todo é liso e chan. Atoparemos pendentes, baixadas, curvas..... tamén rectas. Pero, de seguro que o Señor vai con nós. A nosa confianza non é cega, sen probas, senón que, como nos lembra Paulo “Deus daranos todo”, ou o que é o mesmo, temos que ser persoas que proxecten a súa vida desde os valores de Deus, persoas presentes no noso contorno con toda a intensidade, persoas comprometidas no mundo e co mundo, sabendo pór en cada acontecemento, por pequeno e sinxelo que sexa, a luz da fe; persoas conscientes e convencidas de que, co noso esforzo, seremos capaces de parir una nova sociedade máis xusta, máis igualitaria, máis fraterna, máis humana... pois El camiña ao noso lado.

Por iso non é de recibo chancearnos no “que ben se está aquí”, no noso Tabor, no noso primeiro mundo, na sociedade da opulencia e do benestar. Ao pé da montaña hai moitos irmáns e irmás que agonizan en tantas e tantas cruces: na cruz do desenvolvemento, da pobreza inxusta, da fame, da ignorancia, da enfermidade, da soidade, da incomprensión, da marxinación... e que esperan que nós baixemos da montaña máxica e irreal dos poderosos e dos duros de corazón para escoitalos, axudalos e comprometernos con eles, axudándolles a levar a súa carga. Se Deus é o sentido da nosa vida, estamos chamados a anuncialo, dando a coñecer a súa mensaxe. Deixemos de pasmar mirando ao ceo, baixemos do Tabor, de tantos falsos tabores e pousemos os pés na terra, onde hai abondo que facer.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Na invitación a camiñar na presenza do Señor, atopamos a man que nos vai orientando e levando a superar o pesimismo e a vivir na esperanza. Deixándonos acompañar por ela, dicimos:

NON NOS DEIXES DA TÚA MAN, SEÑOR

* Para que todos e todas nós, que formamos a túa Igrexa, saibamos acollerte non desde o medo ou a imposición, senón desde o convencemento de que lle has dar sentido á nosa vida, OREMOS.

NON NOS DEIXES DA TÚA MAN, SEÑOR

* Para que as nosas parroquias se vaian convertendo en verdadeiros obradoiros nos que aprendamos a vivir entre os veciños a ledicia de compartir a fe nun Deus que ama e sae ao noso encontro para acompañarnos no nada doado camiño da vida, OREMOS.

NON NOS DEIXES DA TÚA MAN, SEÑOR

* Por cada un e cada unha de nós, que nos sentimos seguidores e seguidoras túas, para que non deixemos pasar este tempo de graza que é a coresma e o aproveitemos para deixar atrás canto nos fai superficiais, frívolos, rutineiros e inmaturos, impedíndonos ser espellos teus no medio do mundo, OREMOS.

NON NOS DEIXES DA TÚA MAN, SEÑOR

Grazas, Señor, por abrirnos os ollos e mostrarnos que non é nos falsos tabores dos templos, senón nos sorrisos e nas dificultades da vida, onde temos que saber descubrirte. PXNS. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

APRENDER A FALAR CON DEUS

Pelando patacas, rozando as leiras, limpando a casa, preparando a comida, facendo a compra, colocando plaqueta, dando unha clase... podemos dicir a Deus, sen cansarnos, sinxelamente, que o queremos, que é importante para nós. E iso vale tanto como moitas novenas, procesións ou rosarios.

Nunca deberiamos cansar de dicir: Deus, ofrézoche o día que agora comeza: as miñas accións, os meus pensamentos, as miñas palabras, os meus xestos, as miñas ledicias e tristuras; os meus acertos e erros.

Todo canto de ben poida facer ao longo deste día, póñoo, Señor, aos teus pés, para que o arco da vella de cores co que ti nos agasallas, siga iluminando o camiño da miña vida. Amén.

CANTOS

ENTRADA: Andarei na presenza do Señor

LECTURAS: Lemos o Salmo

OFERTORIO: Seguirei os teus pasos

COMUÑÓN: Queda Señor connosco

POWER POINTS

Domingo 2 coresma B

Pregon de Coresma

Míranos con misericordia

2012-02-28T09:28:00.000+01:00

Convertédevos e crede na Boa Nova - Mc 1, 12-15

2012-02-25T10:51:00.003+01:00

Domingo 1 Coresma - ciclo B

ORACIÓN DE CORESMA

Noso Pai, que estás no Ceo,

durante esta época de arrepentimento,

ten misericordia de nós.

Coa nosa oración, o noso xaxún e as nosas boas obras,

transforma o noso egoísmo en xenerosidade.

Abre os nos os corazóns a túa Palabra,

sanda as nosas feridas do pecado,

axúdanos a facer o ben neste mundo.

Que transformemos a escuridade

e a dor en vida e alegría.

Concédenos estas cousas

polo Noso Señor Xesucristo. Amén.

Os camiños do Señor son todos misericordia e lealdade - Salmo 24

2012-02-25T10:51:00.001+01:00

Domingo 1 Coresma - ciclo B

TEMPO DE CORESMA

Este é un tempo para convencidos.

Tempo de adestramento, exercicio e loita;

de mochila lixeira e paso rápido.

Tempo de camiño e discernimento,

de conversión e compromiso,

de proba e de encontros

no deserto, na estepa, no silencio.

É tempo dos proxectos de vida,

das decisións e, ás veces, das transfiguracións.

Tempo de humanidade rota e dividida,

que anhela o paraíso ou a terra prometida.

Tempo de tentacións, tabores e conversións,

tropezón, feridas e cegueiras,

perdóns, restauracións e auga viva.

Todo en só corenta días!

Este é o tempo das persoas novas,

das que soltaron o lastre

de ídolos secretos e falsas vaidades

e só desexan MISERICORDIA.

Misas ciclo B - 1º Domingo de Coresma

2012-02-24T09:57:00.001+01:00

DOMINGO 1º DE CORESMA - CICLO B

Primeira Lectura Xen 9, 8-15

LECTURA DO LIBRO DA XÉNESE

Alianza de Deus con Noé liberado das augas do diluvio

Deus díxolle aínda a Noé e mais a seus fillos:

‑ "Vou establecer a miña alianza convosco e cos vosos descendentes, con todos os animais que están convosco, os paxaros, os gandos e as feras todas do monte, cantos saíron da arca e agora viven na terra.

Fago convosco esta alianza: Endexamais será outra vez destruída vida ningunha polas augas do diluvio; non haberá outro diluvio que estrague a terra".

E Deus engadiu:

‑ "Este será o sinal da alianza que eu fago convosco e con todos os seres vivos que vos fan compaña, para todos os tempos: Poño o meu arco nas nubes, sinal da miña alianza coa terra. Cando amoree nubes sobre a terra e apareza o arco nelas, lembrarei a miña alianza convosco e con todos os seres vivos, e non haberá máis augas de diluvio que destrúan a vida.

Palabra do Señor

R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL Sal 24, 4bc-5ab. 6-7bc. 8-9

R/. (cf. 10): Os camiños do Señor son todos misericordia e lealdade,

para os que gardan a súa alianza.

Amósame, Señor, os teus camiños,

ensíname os teus sendeiros,

diríxeme na túa verdade, apréndeme,

que ti es o meu Deus salvador.

Lémbrate, Señor, da túa compaixón e da túa misericordia,

pois existen desde sempre.

Acórdate de min segundo a túa misericordia,

pola túa bondade, Señor.

O Señor é bo e recto:

por iso lles ensina o camiño aos pecadores;

El dirixe na xustiza os humildes,

e amósalles o seu camiño aos pobres.

Segunda Lectura 1 Pe 3, 18-22

LECTURA DA PRIMEIRA CARTA DO APÓSTOLO SAN PEDRO

Agora salvouvos o bautismo

Benqueridos irmáns:

Cristo morreu unha vez polos vosos pecados,

o xusto polos pecadores, para vos achegar a Deus;

sufriu a morte na carne, pero recibiu vida no espírito.

Foi daquela cando lles foi proclamar a salvación

mesmo aos espíritos encadeados, que foran rebeldes,

cando, nos tempos de Noé,

Deus, cheo de paciencia,

estábaos agardando, mentres se construía a arca;

dentro dela, uns poucos,

en total oito persoas,

salváronse pola auga;

esta auga simbolizaba o bautismo que vos salva a vós,

non por ser unha limpeza do corpo lixoso,

senón por ser o compromiso con Deus dunha conciencia honrada,

pola mediación de Xesús Cristo resucitado,

que subiu ao ceo e está á dereita de Deus,

despois que se lle someteron os anxos, os poderes e as forzas.

Palabra do Señor

R/. Grazas a Deus

VERSÍCULO Mt 4, 4b

O home non vive só de pan,

senón de toda palabra que procede da boca de Deus.

Evanxeo Mc 1, 12-15

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS

Era tentado por Satán e os anxos servíano

Naquel tempo, o Espírito encamiñou a Xesús ao deserto. Alí permaneceu corenta días, alí o tentou Satán; vivía entre as feras, e servíano os anxos.

Cando prenderon a Xoán, marchou Xesús a Galilea a anunciar a Boa Nova de Deus, dicindo:

- O tempo está cumprido, e chega o Reino de Deus; convertédevos, e crede na Boa Nova.

Palabra do Señor

R/. Loámoste, Cristo

O ARCO DA VELLA FAINOS PRESENTE A ALIANZA DO DEUS QUE NON EXCLÚE NIN DIFERENZA: O PAN DA SOLIDARIEDADE RACHA AS CADEAS DA CRISE

TOMADO DE: remoldapalabra.blogspot.com

SIGNO DE CORESMA:

Nunha cartolina (podemos aproveitar o envés da que utilizamos no Advento), debuxamos unhas cadeas rotas, e no centro unha boliña de pan. Con este sinal queremos expresar un dos valores fundamentais do noso sermos cristiáns e cristiás: A SOLIDARIEDADE, unha solidariedade que se expresa a través do pan partido, repartido e compartido e que queremos que rache as cadeas da crise. Cada domingo, destacaremos unha frase da Palabra que iremos incorporando no taboleiro, arredor deste signo principal. Neste primeiro domingo, a frase escollida é: ARCO DA VELLA

Pórtico

Entre nós estamos acostumados a ver moitas veces saír o arco da vella. Gústanos e, sen importar se somos nenos ou grandes, provoca sempre expectación e ilusión. Pois ben, a Palabra hoxe preséntanos a aparición do arco da vella como un signo da presenza de Deus entre nós. Un Deus que se quere presentar como ponte que une, e non como trebón que abouxa e destrúe; un Deus que coida e non estraga a terra; un Deus ao que lle preocupa o mundo e canto hai nel –e no que o ser humano é o centro de todo– sen ausentarse deixándonos ao pairo.

É toda unha declaración de intencións por parte de Deus para este tempo de coresma que comezaba o mércores pasado, e do que hoxe celebramos o primeiro domingo. Que ao longo das semanas que nos quedan por diante, vaiamos afondando neste arco de cores no que se nos quere manifestar Deus para dicirnos que por riba das diferenzas externas: raza, cultura, lingua, condición sexual, formación... El segue agarimándonos e facéndonos oco en cada unha das cores do arco, no que cabemos todos e ninguén é excluído.

Perdón

● Porque no arco da vella da nosa vida, nós si facemos exclusións e diferenzas, SEÑOR, QUE A TÚA MISERICORDIA MARQUE O NOSO CAMIÑO.

● Porque nos diluvios que provocamos coa nosa intolerancia, o noso egoísmo ou a nosa rutina, asolagamos a nosa vida de baleiro e dureza de corazón, CRISTO, QUE A TÚA MISERICORDIA MARQUE O NOSO CAMIÑO.

● Porque nos falta paciencia e nos sobra activismo, que desemboca en estres e desánimo, SEÑOR, QUE A TÚA MISERICORDIA MARQUE O NOSO CAMIÑO.

Remuíño

● Deus non cansa. Unha e outra vez volve insistir en que non está disposto a deixarnos da man, a abandonarnos, permitindo que nos esnafremos unha e outra vez. A fidelidade á palabra dada, o compromiso establecido na Alianza, por moito que nós queiramos rompelo poñendo a proba a Deus, non se vai deixar vencer nin pola nosa insistencia nin por desánimo. Día a día segue a abrirnos camiños, a lanzarnos salvavidas de misericordia, a estender as mans para collernos e impedir que poidamos desprendernos. Deus é así. Non podería ser de outro xeito. Pero os que non acabamos de dar a talla somos nós coa nosa inconstancia, a pouca confianza que poñemos no que facemos, a nosa pouca fe diante da súa presenza... Como nos empeñamos en pechar os ollos para non velo!. Que difícil nos resulta entender que El simplemente nos ofrece amor e acompañamento, que non quere manipularnos nin deixar que non sexamos nós mesmos. Cantos arcos da vella temos mirado sen entender que neles estaba El para dicirnos: quérote, es importante para min, non te vou deixar, segue cara adiante, busca proxectos novos, non te deixes levar do desánimo... rompe as cadeas que te atan e impiden que o vexas. Convenzámonos de que Deus non destrúe, coida e invítanos a que tamén nós aprendamos a coidar: ás persoas, ao medio ambiente, a canto nos fala e nos invita á vida.

● Só aprendendo a prestar atención a esta voz de Deus iremos descubrindo e notando que de verdade os seus camiños son misericordia e verdade. Misericordia para non deixarnos levar polo que fan todos, que agora chamámoslle o social e politicamente correcto, senón para non ter vergoña a manifestar que hai outro/s xeito/s de facer as cousas, de tratar as persoas, de estar no mundo. Si que é verdade que hai que estar moi convencidos e entender que a fe non é crer nun algo que non vemos, senón unha esixencia para construír salvación desde a fidelidade ás persoas, por riba de que teñan poder ou sexan importantes; un compromiso para non deixarnos levar de presións e mensaxes, que ás veces mesmo chegan en forma de descualificacións e insultos, de que somos uns ilusos, que hai que ir co que fan todos, que doutro xeito non fariamos nada, que... se de verdade queremos seguir os camiños aos que nos abre o ser crentes no medio do noso mundo de hoxe, teremos que ir endurecendo a pel para que o externo non se converta en fundamental e nos impida construír camiños que fan que cada día e moitas veces siga aparecendo no noso horizonte o arco da vella de múltiples cores e rostros de Deus.

● Coma Xesús, tamén nós nos negamos a ser espíritos encadeados. Espíritos aos que non lles queda outra que aguantar e sufrir as consecuencias do mal que, aqueles que dicían vivir ao día era o mellor, que o futuro non había que preocuparse por el, que valores como o esforzo, o aforro, a austeridade, a constancia ou o respecto ás persoas eran cousas do pasado... foron sementando nos nosos corazóns. A resignación nin é cristiá nin estivo nunca no proxecto de Xesús. Para El sempre hai unha raiola de novidade, unha fenda pola que deixar pasar a luz, un claro polo que entre a claridade. En Xesús, e con El en todos nós, ábresenos unha porta grande na que a esperanza supera o derrotismo e o desencanto. A honradez é posible e o engano acabará por ser desenmascarado. Só necesitamos capacidade para ser pacientes e non deixarnos levar nin polas présas nin polo conformismo. O Espírito, como estivo con El, está tamén con nós. El vainos axudar a que o anuncio da Boa Nova sexa experiencia renovadora, fonda e sempre activa na nosa vida. O tempo está cumprido, o seu reinado, tamén, porque El camiña ao noso lado.

Oración da comunidade

Porque queremos prepararnos para o tempo de vida e novidade que nos trae a pascua, comezamos a coresma poñéndonos nas túas mans e dicindo xuntos:

QUE A CORESMA SEXA TEMPO DE RENOVACIÓN

● Na Igrexa estamos chamados a construír espazos vivos, renovadores e cheos de esperanza, que fagan do noso testemuño presenza do Evanxeo. Para que aproveitemos este tempo de coresma para revisar actitudes e converternos de canto nos impide ser unha Igrexa crible, dos pobres e cos pobres, Oremos.

QUE A CORESMA SEXA TEMPO DE RENOVACIÓN

● Nas nosas comunidades, moitas veces, vivimos as celebracións como costume e rutina, esquecendo que nelas somos invitados a experimentar a graza da túa presenza e a ledicia de construír un proxecto que sexa para os veciños referencia auténtica de que a fe afástanos da mediocridade. Porque queremos que a Coresma nos axude a cambiar, Oremos.

QUE A CORESMA SEXA TEMPO DE RENOVACIÓN

● En nós non agroma sempre a conciencia de que o Reino xa está aquí, e que ser construtores del esíxenos palabras, actitudes e comportamentos que beban da fonte do Evanxeo. Para que os enfermos atopen compaña, os tristes consolo, os desesperanzados esperanza, e todos, corazón en busca de verdade e comprensión, Oremos.

QUE A CORESMA SEXA TEMPO DE RENOVACIÓN

Señor, na calor desta comunidade que sabe poñer corazón ás súas palabras, unimos a nosa oración para que o arco da vella de múltiples cores, nos axude a entender que ter fe é acoller sen exclusións e non deixarnos levar do desacougo. P.X.N.S. Amén.

Reflexión

Os que fomos bautizados,

os que escoitamos a voz do Espírito,

os que descubrimos que somos fillos

os que acollemos a revelación do Deus vivo,...

penetremos no deserto sen medo

e camiñemos a paso lixeiro.

Coresma é ese tempo que vai e vén,

tempo para vivilo en camiño,

sen instalarse, sen retelo, sen lamento,

coa esperanza sempre a flor de pel

e a mirada fixa noutro tempo,

a Pascua, que é definitivo.

Entremos na Coresma convencidos,

listos para o combate, lixeiros de equipaxe,

coa mente despexada,

co corazón cheo de tenrura e misericordia,

con calzado axeitado

e moita paciencia con nós mesmos.

Deixémonos arrolar pola brisa do Espírito,

poñamos o noso corazón en sintonía

cos latexos de Deus e co berro dos aflixidos,

bebamos nos mananciais da vida

e non nos deixemos enganar polos espellismos do deserto.

Baixemos do monte aos camiños da vida,

baixemos sen medo e cheos de misterio.

Non profanemos os templos vivos,

busquemos de noite, coma Nicodemo

e, coma aqueles gregos,

preguntémoslles a discípulos e amigos por Xesucristo e o seu Reino

e como sementarse no campo do mundo para xermolar ao seu xeito.

Vivamos a Coresma ben espertos,

camiñando en comunidade,

con fe, esperanza e amor,

fixos os ollos en Xesús.

Deámonos esa oportunidade!

CANTOS

● ENTRADA: Arrepentido

● LECTURAS: Lemos o salmo responsorial

● OFERTORIO: Misioneiro

● COMUÑÓN: Non vou so

POWER POINTS

Domingo 1 coresma B
Coresma1-Bene Pagola

POWER POINTS DE CORESMA

2012-02-23T10:31:00.004+01:00

CORESMA

Deserto-crecendo xuntos

Coresma-cinsa

“Enxalzareite, meu Deus, porque me libraches”

O tempo da Coresma ten unha importancia fundamental no ciclo litúrxico, dado que prepara o acontecemento máis grande da vida cristiá, a morte e resurrección de Xesús, Non cabe dúbida que unha vivencia tan importante para a nosa fe debe ser preparada como se merece, e por iso todos os axentes pastorais, e maiormente os que teñen a responsabilidade da preparación litúrxica, deben mimar todos os detalles precisos para que este tempo sirva de preparación da vivencia que chegará despois.

A referencia no lugar histórico para este tempo litúrxico sitúase no retiro que Xesús fixo ó deserto antes de pasar polo amargo cáliz da paixón, a encarnación propia da vivencia coresmal entróncase directamente nesta corentena da vida de Xesús.

Para nós, cristiáns e cristiás, igual que xa foi para Xesús, a Coresma fainos sentir a febleza da fe nos momentos transcendentais da vida, e supón unha especie de proba que debemos afrontar para asumir a realidade da morte no noso camiño particular. A transformación que nos procura a nosa fe non deixa de lado as carencias dun mundo que vive o sufrimento continuado debido ao pecado de todas as persoas, e esta vivencia triste faise necesaria e real no camiño desa transformación, sendo así que non existirá unha resurrección plena se antes non se asume este paso pola vida mesma, polo pecado de toda a humanidade e polas realidades cotiás. E este é a razón de ser do tempo coresmal.

Xunto a estas vivencias, a coresma pídenos afrontar a realidade, o sufrimento, a carencia, a austeridade como unha norma de vida. ou como un trámite necesario previo á exaltación de todas as persoas no misterio da Pascua.

Deste xeito é importante destacar os seguintes signos:

* a importancia do deserto, da vida cristiá como unha ascensión ao monte da crucifixión e da transfiguración, o tempo do catecumenado como preparación para a dureza e para a ledicia da fe.

* a importancia da penitencia e da conversión, sendo o tempo apropiado para unha celebración comunitaria do arrepentimento e da misericordia de Deus.

* a importancia de valorar a esmola e o xaxún como o intento de valorar a precariedade, o feito de contar co necesario, o desprenderse da actitude consumista, pretendendo darse conta de que a persoa se realiza como tal cando sabe dicir non ao que non é fundamental, vivindo o xaxún como un intento de equilibrio de si mesmo.

IDEAS PARA AS CELEBRACIÓNS

Nas celebracións litúrxicas debemos intentar que os nosos xestos, ritos e vivencias fagan destacar unha serie de elementos que nos fan achegar ao verdadeiro espírito da Coresma. E sobre todo, é importante facer que a preparación de todas as celebracións sexan sempre comunitarias, en equipo, pois así axuda a entender a importancia da comunidade unida no tempo que nos ocupa.

* A cruz é un signo propio deste tempo litúrxico, sendo importante que ocupe un lugar preferente nos lugares das celebracións, sempre tratado coa sinxeleza que este elemento da nosa vida require, pois é para nós a identificación coa morte, é o signo da vitoria e é unha especie de programa para a nasa vida.

* A Palabra de Deus debe aparecer en lugar destacado, pois esa Palabra é o referente fundamental das seis semanas da Coresma. A preparación conxunta da homilía axuda a entender que o que Xesús nos di vai dirixido a todos/as e é cousa de todos/as. Así mesmo, son importantes os momentos de reflexión sobre os textos litúrxicos correspondentes.

* A música e os cantos son elementos importantes das celebracións Por iso deben ser elementos a coidar, tanto o ambiente que se crea como os canto en si.

* O templo, sen que estea cargado de ornamentación, debe invitar á reflexión, ao silencio. E unha música ambiental suave pode axudar neste sentido, pois é signo de austeridade.

* A Eucaristía debe ser centro da vivencia de todo este camiño cara á Pascua, intentando que algúns momentos acaden especial relevancia, como poden ser o acto penitencial ou o salmo, pois tanto a actitude de perdón como a actitude da escoita da Palabra deben ser exaltadas durante as celebracións coresmais.

Todas estas actitudes deberán xerar nas nosas comunidades actitudes de conversión que han de ser manifestas aos ollos de todos/as, pero máis se cabe aos ollos dos catecúmenos que se preparan para os sacramentos, pois este tempo catecumenal por excelencia debería converxer nunha grande liturxia bautismal na Vixilia Pascual, tanto para os novos e novas cristiáns/ás, como tamén para os/as que renovamos un ano máis as nosas promesas de outrora.

OS PERSONAXES

Os que confían en Deus

Ao longo do tempo coresmal, a liturxia vainos presentando os grandes heroes do Vello Testamento, e así se nos manifestan unha serie de persoas que non perden nunca a confianza en Deus Salvador. Nas mesmas situacións límite, eles consideran a fe como unha aposta sen mirar atrás. Os apuros de Noé nas augas do diluvio, que está pechado na arca agardando unha boa nova de parte de Deus, os apuros de Abrahán que confía cegamente en que Deus non o vai defraudar, a fortaleza de Moisés que encara o seu mesmo pobo que dubida no deserto para amosárllela seguridade das promesas de Deus… son signos de que a dureza deste tempo verá chegar a satisfacción da vitoria definitiva. Non se pode perder a confianza en Deus.

O pobo de Israel

O camiñar do pobo de Israel polo deserto é outro signo importante do que representa a historia salvífica de todas as persoas. A dureza do deserto leva ao desánimo, á amargura, á desconfianza en Deus, á creación de deuses falsos... á desilusión. Pero un pobo que é capaz de facer camiño na súa historia, unha comunidade que mantén erguido o seu estandarte e o seu carácter de pobo nunca se verá defraudada. O pobo que é capaz de atravesar as augas do mar non se verá queimado no deserto. Así tamén unha comunidade camiñante que é consciente do seu paso pola auga do bautismo, nunca perderá de vista a promesa da salvación, a terra prometida desde sempre.

LECTURAS DO TEMPO DE CORESMA

1º Domingo de Coresma:

Xén 9,8-15 Salmo 24 1 Pe 3,18-22 Mc 1, 12-15

2° Domingo de Coresma:

Xén 22, 1-2.9-13.15-18 Sal 115 Rm 8,31 b-34 Mc 9,2-10

3° Domingo de Coresma:

Ex 20,1-7 Sal 18 1Cor 122-25 Xn 2,13-25

Ou ben

Ex 17,3-7 Sa194 Rm 5,1-2.5-8 Xn 4, 5,42

4º Domingo de Coresma:

2Cro 36,14-16.19-23 Sal 136 Ef 2,4-10 Xn 3, 14-21

Ou ben

1S 16,1b.6-7.10-13a Sa1 22 Ef 5,8-14 Xn 9,1-14

5° Domingo de Coresma:

Xer 31, 31-34 Sal 50 Hb 5, 7-9 Xn 12, 20-33

Ou ben

Ez, 37-12-14 Sal 129 Rm 8, 8-11 Xn 11, 1-45

CELEBRACIÓN DE CORESMA - CATEQUESE

2012-02-22T10:19:00.000+01:00

Unha rúa de periódicos

Xesús ofreceu a súa salvación desde todos os lugares, tamén desde o espazo aberto da rúa. As quellas dos pobos e cidades que percorreu, convertéronse en lugar de salvación para quen creron nel.

A celebración que segue quere tomar como elemento simbólico principal a rúa, chea de problemas e cuestións, pero tamén cargada de posibilidades.

Materiais

Follas de xornais nas que aparezan titulares expresando necesidades ou situacións difíciles.

Unha biblia e unha imaxe de Xesús

Ambientación do lugar

Con follas de xornal estendidas constrúese un longo corredor que percorre a igrexa ou a sala dun lado a outro.

Este corredor, feito de xornais, simboliza a rúa

En lugar ben visible acharase a biblia e a imaxe de Xesús, adornadas con sinxeleza e iluminadas adecuadamente.

Celebración

Saúdo do celebrante

Lector 1

O señor pídenos que abramos ben os ollos para ver a realidade que hai ao noso ao redor. Quere que teñamos un corazón sensible ás necesidades de quen nos rodean. A coresma convídanos a ser xenerosos e xenerosas.

Lector 2

Nas nosas rúas hai persoas que necesitan axuda. No noso colexio hai compañeiros e compañeiras que precisan que lles botemos unha man.

Lector 1

Na nosa casa, os nosos pais e irmáns, tamén desexan que lles axudemos.

Lector 2

A coresma é un tempo para aprender a ser xenerosos e solidarios.

Pedimos perdón polas veces que imos pola vida cos ollos e o corazón pechados e non escoitamos a quen nos pide axuda, Señor, ten piedade.

Polas veces que tan só nos preocupamos de nós mesmos, Cristo, ten piedade.

Porque nos esquecemos do noso amigo Xesús e non rezamos, Señor, ten piedade

Proclamación da Palabra de Deus

Introdución

Xesús ía pola rúa cos ollos ben abertos. Estivo sempre atento para ver e escoitar a quen sufrían e necesitaban axuda. Nas historias do evanxeo que imos escoitar, Xesús está na rúa.

A súa preocupación é facer o ben. Xesús pídenos aos cristiáns que fagamos o mesmo que El. Escoitemos con atención estas historias de Xesús.

Lecturas da Palabra de Deus

As lecturas leranse ou se narrarán, dependendo da idade dos participantes. Así mesmo o sacerdote utilizará o tres lecturas ou elixirá tan só algunha delas.

Lc 5, 12-14. Curación dun leproso

12Dunha vez estaban nunha vila e un home todo cuberto de lepra, vendo a Xesús, botouse rostro en terra e rogoulle:

‑Señor, ti, se queres, pódesme limpar.

13El estendeu a man e tocouno, dicindo:

‑Pois quero, queda limpo.

E no intre desapareceu a laceira.

14Logo mandoulle que non lle dixese nada a ninguén, e engadiu:

‑Vai, preséntate ó sacerdote e ofrece pola túa purificación o ordenado por Moisés, para que lles sirva de testemuño.

Lc 7,1-10. O centurión romano

1 Cando lle acabou de falar á xente, entrou en Cafarnaúm. 2Había un centurión que tiña un criado enfermo, a quen estimaba moito e que estaba á morte. 3Como tiña oído falar de Xesús, mandou onda el uns anciáns dos xudeus, para lle rogaren que fose salva-lo criado. 4Eles, presentáronse a Xesús e suplicábanlle encarecidamente:

‑Merece que lle fagas isto, 5pois ama o noso pobo, e el mesmo nos construíu a sinagoga.

6Xesús foi con eles; mais cando xa estaba preto da casa o centurión mandou uns amigos a dicirlle:

‑Señor, non te molestes, pois non son digno de que entres baixo o meu teito; 7por iso coidei que non era digno de ir ó teu encontro. Abonda cunha palabra túa, e o meu criado quedará curado. 8Pois eu, anque son un subordinado, tamén teño homes baixo as miñas ordes, e dígolle a este "vai", e vai; a aqueloutro "ven", e vén; e ó meu criado "fai isto", e faino.

9Oíndo aquilo, Xesús ficou abraiado, e virándose díxolle á xente que o seguía:

‑Asegúrovos que nin en Israel atopei tanta fe.

10E, ó voltaren á casa, os mandados atoparon san o criado.

Lc 18,35-43. O cego de Iericó

35Cando chegaba a Iericó, un cego estaba a pedir sentado á beira do camiño. 36Oíndo o barullo da xente que pasaba, preguntou que era aquilo. 37Dixéronlle que era Xesús de Nazaret, que pasaba por alí. 38El exclamou:

‑¡Xesús, Fillo de David, ten mágoa de min!

39Os que ían diante empezaron a rifarlle, para que calase pero el aínda berraba máis alto:

‑¡Fillo de David, ten mágoa de min!

40Deténdose Xesús, mandou que llo levasen. Cando se achegou, preguntoulle:

41‑¿Que é o que queres que che faga?

El respondeu:

‑Señor, que volva ver.

42Xesús díxolle:

‑Recobra a vista: salvoute a túa fe.

43E no instante recobrou a vista, e foise detrás del, louvando a Deus. E todo o pobo, vendo aquilo, tamén louvaba a Deus.

Interiorización e expresión

O sacerdote comeza subliñando os primeiros versículos de cada un destes textos, onde se mostra claramente que Xesús entra a unha cidade ou se acha en camiño.

A reflexión seguinte pódese orientar coas seguintes cuestións:

. Quen hai agora na rúa que podería necesitar a nosa axuda?

. Se Xesús pasase agora por esta, a miña rúa, que me diría? Que lle diría eu a el?

· Quen necesitan a nosa axuda no colexio, en casa, na rúa...?

A interiorización estará ambientada por luz e música suaves.

Despois duns breves minutos de silencio, os participantes sitúanse en "a rúa de xornais" .

Cada participante collerá unha nova folla de xornal. Lerá o titular da noticia.

Oración dos fieis

· Pidamos ao Señor polos nenos e nenas do mundo que non teñen alimentos para poder comer e crecen raquíticos, para que o noso mundo sexa cada vez máis solidario, roguemos ao Señor.

· Dirixamos ao Señor a nosa oración por quen viven nos países onde hai guerra e violencia, para que veña pronto a paz, roguemos ao Señor.

· Roguemos ao Señor por aqueles compañeiros e compañeiras da nosa escola que teñen problemas, para que sentan acollidos por todos nós, roguemos ao Señor.

· Para que neste tempo de coresma fagamos como Xesús, que pasou cos ollos abertos para decatarse das persoas que lle necesitaban, roguemos ao Señor.

· Pidamos ao Señor polas nosas familias para que nos esforcemos en ser serviciales e xenerosos, roguemos ao Señor.

Ofrendas

Os participantes levántanse, portando nas súas mans a folla de xornal. Deposítana xunto á biblia e imaxe de Xesús.

Lector.

-Señor, ofrecémosche estas follas de xornal. Con elas queremos traer diante túa todos os problemas e dificultades que hai na rúa, no noso colexio, na nosa parroquia, na nosa casa.

Queremos pedirche que Ti transformes a tristeza en alegría; o egoísmo en xenerosidade; as mentiras en sinceridade.

-Señor, tamén che ofrecemos o pan e o viño para que os transformes en signos da túa presenza viva no medio de nós.

Día Internacional da Lingua Materna

2012-02-21T15:06:00.002+01:00

O ano pasado descubrín esta data, -unha vergoña tendo en conta que son profesora, e máis por ser de humanidades-, polo que este ano non quería deixar pasar a data para lembrar a ignorada Declaración Universal dos Dereitos Lingüísticos, firmada no ano 1996, e amparada pola UNESCO.

Sobre esta Declaración déixovos cun fragmento dos preliminares e co documento en castelán para os que o queiran ler enteiro :

Conta unha antiga lenda que, hai moito tempo, había un rei que escoitou falar que no seu país vivía un sabio verdadeiro. Tan sabio era, segundo dicían, que falaba todas as linguaxes do mundo. Sabía escoitar aos paxaros e entendíaos coma se fose un deles. Sabía ler a forma das nubes e comprender de inmediato o seu sentido. Calquera lingua que ouvise, el respondía sen vacilar. Mesmo lía o pensamento dos homes e as mulleres, viñesen de onde viñesen. O rei, impresionado por tantos méritos que se lle atribuían, chamou a aquel home sabio ao seu palacio. E o sabio acudiu.

Cando o tivo ante se, o rei apresurouse a preguntar:
- É certo, bo home, que coñecedes todas as linguas do mundo?
- Si, Maxestade ?-respondeu.
- É certo que escoitades aos paxaros e comprendedes o seu canto?
- Si, Maxestade.
- E, tal como dixéronme, é certo que ledes o pensamento das persoas?
- Si, Maxestade.
O rei tiña aínda unha última pregunta.

O rei desafiouno coa mirada, coma se quixese polo a proba, e lanzoulle a última pregunta:
- Home sabio, nas miñas mans, que están escondidas ás miñas costas, teño un paxaro. Respóndeme, está vivo ou morto?

El sabía que fora cal fora a súa resposta, o rei podía matar o paxaro. Mirou ao rei, e estivo un longo intre en silencio. Ao final, respondeu con voz moi serena:
- A resposta, Maxestade, está nas vosas mans.

Todos nós, como o rei da lenda, podemos expor unha última pregunta a aquel sabio que coñecía todas as linguaxes do mundo. A resposta do sabio diríxese a todo o mundo. No noso caso, a todos os que teñan calquera responsabilidade na promoción dos dereitos lingüísticos, desde o militante até o escritor, desde a mestra até o lexislador. Porque aquel sabio, de forma inesperada, tivo medo.

A resposta está nas nosas mans.

A Declaración é un texto necesario, tal como manifestan os seus Preliminares, para corrixir os desequilibrios lingüísticos de maneira que asegure o respecto e o pleno desplegamiento de todas as linguas e que estableza os principios dunha paz lingüística planetaria xusta e equitativa, como factor principal da convivencia social.
E se esta paz ha de ser xusta e equitativa é porque nos fundamentos da Declaración está o principio básico da igualdade de todos os pobos e de todas as linguas. Nin as características dos pobos (económicas, sociais, relixiosas, culturais, demográficas, etc.) nin as características das linguas xustifican ningún tipo de discriminación; por tanto, todas as comunidades lingüísticas son suxeitos dos mesmos dereitos.

Todas as predicións indican que durante o século XXI poden desaparecer o 80% das linguas do mundo. Iso comporta unha formulación inevitable: que o plurilingüismo e a diversidade lingüística han de contribuír á cultura da paz tanto como esta ten que contribuír a preservar a diversidade.

Esta relación de reciprocidad é alcanzable se o desenvolvemento da cultura da paz explora os valores que proporcionan as linguas como elementos de integración. Neste sentido a DUDL fomenta unha nova percepción do concepto de diversidade lingüística: o que entende que TODAS as linguas son
patrimonio da humanidade e transmite o convencemento que este patrimonio non é ningunha propiedade senón un legado e como tal non se pode dilapidar. Con cada lingua que desaparece altérase o equilibrio ecolingüístico do mundo, e a rapidez e proliferación dos procesos de substitución pode traer
consecuencias imprevisibles que xa se empezan a detectar en diversas patoloxías colectivas. Neste feito radica a gran achega que a DUDL pode facer á cultura da paz: fomentar a conciencia que a diversidade lingüística non só é necesaria sinó que é unha achega imprescindible ao coñecemento da humanidade, porque cada lingua proporciónanos unha das múltiples formas de entender o mundo.(...)

Declaración Universal Dereitos Lingüísticos

CELEBRACIÓN MÉRCORES DE CINZA PARA XOVES

2012-02-20T11:44:00.000+01:00

CELEBRACIÓN DE IMPOSICIÓN DA CINZA PARA XOVES

(CELEBRACIÓN DA PALABRA)

1. AMBIENTACIÓN

Hoxe é mércores de cinza, hoxe comenzamo-la Coresma. É un momento privilexiado para pararse e pensar: quen son eu? de onde veño? onde vou?

É un momento privilexiado para sacarlle proveito á vida, para abrirse ó esencial. No deixes pasa-la oportunidade.

2. PREGÓN DE CORESMA: “Agora é o Tempo”.

Ti, quenqueira que sexas,

déixame que te interrogue, que me meta contigo,

coa túa tranquilidade, coa túa rutina.

Ti, que fixeches da túa sinceridade? Que fixeches da túa verdade?

Ti, quenqueira que sexas,

hoxe escoita a miña pregunta neste encontro

e eu dígoche:

Que fixeches da túa vida?

Que estás facendo coa túa vida?

Non te escondas, non te excuses,

non mires ó chan,

-xa sei que estás acostumado a mirar moito ó chan-

non lle botes a culpa aos outros, non.

Toma as túas responsabilidades na man e decide.

Ti, quenqueira que sexas,

escoita hoxe esta voz que te chlega pola miña boca:

Agora é o tempo de recomezar.

Agora é o tempo oportuno.

Agora é o día para o novo.

Agora é o momento de cambiar.

Ti, quenqueira que sexas,

onde queres ir so coa túa maleta baleira?

Ti, quenqueira que sexas,

por que te empeñas en camiñar de espaldas a Deus?

Ti, quenqueira que sexas,

Non é hora xa de toma-las cousas máis en serio?

Escoita hoxe esta voz que chlega pola miña boca:

Agora é o tempo de recomezar.

Agora é o tempo oportuno.

Agora é o día para o novo.

Agora é o momento de cambiar.

Ti, quenqueira que sexas, se queres, se me escoitas,

se todavía tes un fío de forza,

se aínda hai algo bo dentro de ti... Vén !!

Iremos xuntos camiñando cara a VIDA.

Nada está perdido.

Hoxe todavía se che concede un tempo de gracia

para volver ó Señor.

Vén !! Vén !!

3. PALABRA DE DEUS

Escoitemos agora a Palabra de Deus que nos vai mostrar o auténtico sentido dos elementos máis importantes da Coresma: o xaxún, a oración e a limosna. Fagámonos a pregunta: Que me está dicindo hoxe Deus? Deus dirixe a súa Palabra a cada un.

“Non fagades o ben para que vos vexan os homes, porque entón o voso Pai celestial non vos recompensará. Por iso, cando deas esmola, non vaias pregoándoo, como fan os hipócritas nas sinagogas e nas rúas, para que os alaben os homes. Asegúrovos que xa recibiron a súa compensación. Ti, cando deas esmola, que non saiba a túa man esquerda o que fai a túa dereita. Así a túa esmola quedará en secreto; e o teu Pai, que ve no secreto, compensaráte.

Cuando oredes, no sexades coma os hipócritas, a quen lles gusta orar de pé nas sinagogas e nas esquinas das prazas para que os vexa a xente. Asegúrovos que xa recibiron a súa compensación. Ti, cando ores, entra no teu cuarto, pecha a porta e ora ó tue Pai, que está no secreto; e, o teu Pai, que ve no secreto, premiaráte.

Cando xaxuedes non poñades cara de sufrimento coma os hipócritas, que desfiguran o seu rostro para que a gente vexa que xaxunan. Asegúrovos que xa recibiron a súa compensación. Ti, cando xaxúes, perfúmate a cabeza e lávate a cara de modo que ninguén note o teu xaxún, excepto o tu Pai, que está no escondido. E o teu Pai, que ve hasta o máis escondido, premiaráte”.

4. BENDICIÓN DA CINZA

Con actitude humilde oremos, irmáns, a Deus noso Pai, para que se digne bendicir coa súa gracia estas cinzas que imos a impoñer nas nosas cabezas en señal de penitencia.

Oh Deus, que te deixas vencer polo que se humilla e atopas agrado no que se arrepinte dos seus pecados, escoita benignamente as nosas súplicas e derrama a gracia da túa bendición †sobre estes servos teus que van a recibir a cinza, para que, fieis ás prácticas coaresmais, poidan chegar, co corazón limpo, á celebración do misterio pascual do teu Fillo.

El, que vive e reina por sempre, eternamente. AMÉN.

5. SILENCIO-REFLEXIÓN SOBRE O XESTO

Lese persoalmente a Oración: “Cinza”.

“Abriránse os vosos ollos,

coñeceredes o ben e o mal,

seredes coma duses”

Temos ganas de probalo todo,

inda a costa de pisa-la palabra dada

e percorrer camiños prohibidos.

Unha sede inmensa apodérase de nós

e devóranos.

Hai algo que nos chama

e nos solicita que saiamos de casa

hacia tierras lonxanas.

Gústanos, Señor,

facer a nosa vontade,

hasta que descubrimos que as nosas mans

se baleiran pouco a pouco.

e se énchen da lama do camiño.

Non somos infinitos,

Inda que temos sede de infinito.

A terra o pó

lémbranos o que somos, o que seremos.

Mércores de cinza:

hora de volver a casa,

desde o paísdonde xa non hai alimento,

que poida saciar a nosa fame.

Mércoles de cinza:

hora de pensar o curto que é o noso tempo

e o longo que é o camiño.

Mércoles de cinza:

hora de inclina-la cabeza ata o chan

para ler a mensaxe escrita na terra.

Mércoles de cinza,

hora de preguntarse:

Xa es un deus?

Xa coñeces todo?

Xa abriches os ollos

e só miraches iso...?

Un pouco de cinza no rostro

pódeche poñer en camiño de verdade:

non hai camiño fóra de Deus.

6. IMPOSICIÓN DA CINZA

Pode haber música de fondo.

+ Convírtete e cre no Evanxeo

7. ORACIÓN E DESPEDIDA

Deus, Pai bo e misericordioso, atopámonos ante TI en actitude de cambio, de conversión. Decatámonos da nosa autosuficiencia, da nosa falta de humildade, de que non somos perfectos. Acepta a nosa actitude arrepentida e acóllenos; dános forza para ser auténticas persoas: profundas, comprometidas, con auténtica fe. Pedímoscho po Xesucristo, o noso Señor. Amén.

O Señor estea convosco...

A bendición de Deus Pai…

Podedes ir en paz.

http://www.somascos.org/websomesp/hispanica/ARANJUEZ/celbrac_cenizas.htm

CELEBRACIÓN MÉRCORES DE CINZA NENOS

2012-02-20T11:40:00.000+01:00

Celebración do Mércores de Cinza cos nenos

Ambientación

Nun mural ou corcho facer un círculo grande que poña no seu interior “Deus é amor” e despois monicreques (eses das inocentadas) soltos ó redor. Así estará o mural ata a hora da imposición da cinza que é cando se irán poñendo ó redor do círculo unidos polas manos. Para iso, é mellor facer a montaxe total e despois recortar para que nos encaixe.

Os monicreques ó principio están separados (todos nos alonxamos de Deus e dos demáis. Ó final, están todos unidos a Deus e entre sí).

Canto de entrada:

Saúdo de introducción (sacerdote ou neno/a):

Deus é amor. Se queremos de verdade aos demáis, Xesús vivirá dentro de nós, pero sempre temos o perigo de querernos máis a nós mesmos e ós nosos caprichos que ós demáis. Cando pasa iso, Xesús non pode vivir de todo a gusto no noso corazón. Se o botasemos de todo, estariamos coma mortos. O normal é que só o botemos un pouquiño: entón Xesús está incómodo en nós, e nós estamos enfermos, pachuchos.

Coresma significa 40 días. É un tempo que dura hasta a Semana Santa e no que intentaremos vivir varias cousas:

· Coñecer a Xesús máis a fondo e coñecer a súa mensaxe que El nos invita a vivir.

· Coñecernos a nós mesmos máis a fondo e descubrir por que estamos pachuchos, cal é a nosa “enfermidade” de corazón.

· Coñecer o remedio para poñelo en práctica, de modo que Xesús estea cómodo en nós e nós sexamos felices para facer felices aos demáis.

Hoxe, mércores de Cinza reunímonos para celebrar todos xuntos o comezo destes 40 días mediante o símbolo da cinza.

Peticións de perdón

Imos facer xuntos algo que os cristiáns fixeron sempre desde hai moitos séculos: pedir perdón a Deus. É verdade que podemos pedir perdón a Deus a soas en cualquera momento, pero esta mañá é especial, porque podemos facelo xuntos, dun xeito especial, como irmáns que se reúnen xunta o Pai. Xesús está dun modo tamén especial con nós e perdoarános se de corazón lle pedimos perdón.

Canto de perdón ou antífona despois de cada petición.

· Porque nos portamos mal na casa.

· Porque pelexamos entre nós.

· Porque ter sido preguiceiros á hora de estudiar ou de axudar aos demáis.

· Porque ás veces non dicimos a verdade por ter medo a quedar mal.

· Porque ás veces deixamos de hacer un ben que poderiamos perfectamente facer.

(se alguén quere pedir perdón en voz alta pódeo facer)

Imposición da Cinza

Sitúase detrás do recipiente da cinza mentres se le:

Cuando queimamos algo, que queda? CINZA.

As cinzas son os nosos egoísmos e enfermidades: pelexas, mentiras, preguiza no estudio, falta de cariño e respecto ós nosos pais...

A cinza significa que queimamos todo isto e que queremos que naza en nós algo novo: a paz, a amizade, a solidariedade, o amor, a dozura, a comprensión...

Bendición da cinza e dos nenos

Sacerdote: Imos quedar uns momentos en silencio para rezar pedíndolle a Deus, o noso Pai, que nos mire con cariño a todos os aquí reunidos e que bendiga co seu amor esta cinza que imos impoñer na nosa fronte como signo do noso desexo de cambiar e deixar as nosas actitudes cómodas e egoístas.

(breves momentos de silencio)

Pai noso, cando somos sinceiros recoñecemos sinxelamente os nosos defectos sen intentar disimulalos, Ti míranos con agarimo de Pai. Míranos aquí reunidos e bendícenos a todos para que este símbolo da cinza non se quede só nun xogo, senón que sexa verdadeiro símbolo do esforzo que queremos facer nesta Coresma para coñecer máis a Xesús, a nós mesmos e chegar a ser coma Ti queres que sexamos.

Canto:

(imposición da cinza)

Os nenos que teñen que ir reconstruindo o mural, pódeno facer agora, despois de terlles imposto a eles a cinza, mentres o sacerdote acaba de impoñela ó resto.

Continúa a Celebración da Eucaristía

Liturxia da Palabra

1ª Lectura (a elixir)

Salmo Sal 22 O Señor é o meu Pastor

Evanxeo: Lc 15, 1-7 A ovella perdida

Comentario breve (homilía):

Todos somos “ovellas perdidas” e temos que recoñecelo. Temos que chamar a Deus, que é o pastor para que nos axude a volver ó redil eb estar con El e cos demáis. Como podemos facelo?

· Recoñecendo a nosa “enfermidada”

· Tendo ganas de curarnos, de recibir de Dios a menciña.

No ofertorio podería ofrecer hoxe o PAN e o VIÑO

Dámosche gracias, Señor, porque non te cansas de amarnos e nos perdoas sempre. Coma o pan e o viño que che presentamos, froito da túa providencia amorosa e do noso esforzo, acolle hoxe as nosas ganas de ser mellores, de vivir esta Coresma de maneira diferente, con desexos de coñecerte, de coñecernos mellor e de amar máis aos demáis. Transforma este pan e este viño, pola acción do teu Espírito, para que sexan fonte de vida, de gozo y de salvación para moitos homes.

O Noso Pai podería ser rezado coas mans UNIDAS, igual que pedimos perdón a Deus xuntos, tamén lle rezamos unidos.

Fonte Descoñecida, tomado de:

"La Paz De Cristo en el Reino de Cristo"
==============================
Acción Católica Mexicana Diócesis de Querétaro

http://www.mercaba.org/LITURGIA/Cuaresma/ceniza_ninos.htm

XAXÚN DE CORESMA

2012-02-20T11:39:00.000+01:00

QUERES FACER XAXÚN NESTA CORESMA?

Xaxúa :

de palabras ferintes...e transmite palabras bondadosas

de descontento...e énchete de gratitude.

de enfados...e énchete de mansedumbre e paciencia.

de pesimismo...e énchete de esperanza e optimismo.

de preocupacións...e énchete de confianza en Deus.

de queixarte...e énchete das cousas sinxelas da vida.

de presións...e énchete de oración.

de xulgar a outros...e descobre a Xesús, que vive neles.

de tristeza e amargura...e énchete de alegría o corazón.

de egoísmo...e énchete de compaixón polos demais.

de falta de perdón...e énchete de actitudes de reconciliación.

de palabras...e énchete de silencio e de escoitar a outros.

Sándame, Señor, que teño pecado contra Ti

2012-02-18T09:35:00.000+01:00

Domingo 7 ordinario - ciclo B

NOSO PAI DO PERDÓN

Noso Pai que estás en todas partes,

queremos que todos te coñezan e te queiran.

Queremos vivir nese Reino que prometes

e que día a día preparamos,

Reino de iguais, de libres e de irmáns.

Queremos repartirnos, entre todos,

o pan as flores e o traballo.

Esperamos de ti o perdón, tan necesario,

para vivir serenos a nosa vida.

Tamén nós queremos perdoarnos,

levantado este mundo derrubado

polo odio egoísta e a louca soberbia,

a cega violencia de tanto desalmado.

Son tentacións que a todos nos axexan cada día…

Coa túa graza queremos rexeitalas

para poder chamarte noso Pai,

sendo con todos, de verdade, irmáns.

Os teus pecados quedan perdoados

2012-02-18T09:34:00.000+01:00

Domingo 7 Ordinario - ciclo B

PREGARIA: PARA SERMOS CAPACES DE PERDÓN

Deus, meu Pai e Señor,

luz e camiño da miña vida.

Que se me abran os ollos da alma diante túa

para verte, sentirte e contemplarte.

Que poida comprender

o moito que me queres,

o moito que para min soñas,

o moito que esperas de min.

Que saiba verte ou adiviñarte ao meu carón

promovendo o meu camiñar todo,

cando camiño cara á miña liberdade,

cando colaboro cara á liberdade do pobo.

Que sinta o teu amor.

E desde aí comprenda os meus fracasos,

descubra as miñas sombras,

valore as miñas faltas de colaboración contigo.

E que goce co teu perdón.

Que o busque, o ame e o aproveite.

Que me deixe renovar por el,

polo ben meu,

polo ben da xente e do pobo co que traballo,

polo ben de toda a comunidade cristiá.

Así, perdoado e reconfortado por Ti, meu Deus,

poderei amar e perdoar eu,

poderei comprender e confortar, poderei empuxar e actuar,

como ti fas comigo co teu perdón.

Manolo Regal

+ CATEQUESE DE CORESMA

2012-02-17T16:23:00.004+01:00

Para facer cos nenos:
Propónselle na catequese unha actividade na que preocuparse cada un de este 40 días, momentos de esforzarse por ser mellores, de "convertirse" (inda que os que están en negriña coinciden cos domingos, non é necesario facelos por orde).

40 días DE CORESMA

1. Pedir perdón cando fago algo mal

2. Participar na clase con alegría

3. Alegrar a alguén que estea triste

4. Non discutir con ninguén

5. Portarme ben na misa

6. Saudar a todos os meus compañeiros (non só ós meus amigos)

7. Aceptar a todos como son

8. Axudar a preparar a comida e a cea

9. Poñer a mesa sen que ninguén mo diga

10. Leva-lo lixo

11. Sorrir a todos

12. Perdoar ós que nos ofenderon

13. Pasa-lo rato con papá e mamá

14. Deixar que outros vexan os seus programas favoritos na tele

15. Axudar a un amigo

16. Pedir consello á profe

17. Ser amable

18. Recoller a mesa antes que mamá

19. Obedecer sen protestar

20. Facer un agasallo

21. Non molestar, nin facer ruído

22. Ter paciencia con todos

23. Xogar cos meus irmáns ou amigos sen pelexar

24. Recoller moi ben o meu cuarto

25. Face-los deberes con ganas

26. Acordarme de Xesús (falo con el un ratito)

27. Deixar ordeada a clase

28. Preguntar a papá e mamá se necesitan axuda

29. Acompañar a papá ou mamá a facer recados

30. Falar cos avós

31. Dar as gracias con alegría

32. Pedir as cousas “por favor”

33. Rezar á Virxe María

34. Axudar a manter limpa a rúa

35. Non protestar pola comida

36. Chamar por teléfono ós tíos

37. Estudiar máis que de costume sen protestar

38. Non insultar a ninguén

39. Apagar a tele e as máquinas e facer outra cousa

40. Visita-la Igrexa

O cadro é por se preferides que o leven

e vaian recortando e pegando no calendario.

------------------------------------------------------------------------------

E estoutro, máis ou menos parecido, pero adaptado para os xoves

(por exemplo, ós de confirmación)...

DÍA INTERNACIONAL DA SÍNDROME DE ASPERGER - 18 Febreiro

2012-02-17T13:30:00.004+01:00

A síndrome de Asperger é un trastorno severo do desenvolvemento, que leva unha alteración neurobiolóxicamente determinada no procesamiento da información. A persoa que o presenta ten un aspecto e intelixencia normal ou mesmo superior á media, presenta un estilo cognitivo particular e frecuentemente, habilidades especiais en áreas restrinxidas.

A síndrome de Asperger maniféstase de diferente forma en cada individuo pero todos teñen en común as dificultades para a interacción social, especialmente con persoas da súa mesma idade, alteracións dos patróns de comunicación non-verbal, intereses restrinxidos , inflexibilidad cognitiva e comportamental, dificultades para a abstracción de conceptos, coherencia central débil en beneficio do procesamiento dos detalles, interpretación literal da linguaxe, dificultades nas funcións executivas e de planificación, a interpretación dos sentimentos e emocións alleos e propios.

Supón unha discapacidade para entender o mundo do social, que se manifesta ao nivel de comportamentos sociais inadecuados proporcionándolles a eles e os seus familiares problemas en todos os ámbitos. Os déficits sociais están presentes nos aspectos da linguaxe, as dificultades no ritmo da conversacion e é frecuente a alteración da prosodia (entonación, volume, timbre de voz, etc) Así mesmo adoitan estalo os patróns de contacto ocular, gestual, etc. Na mayoria dos casos dificultades na coordinación motora

É un trastorno moi frecuente (de 3 a 7 por cada 1.000 nados vivos) que parece ter maior incidencia en nenos que nenas. Recentemente recoñecido pola comunidade científica, como entidade diferenciada do autismo, é aínda pouco coñecido entre a poboación xeral e mesmo por moitos profesionais.

Con todo cariño... para o meu fillo.

Misa en galego ciclo B - 7º domingo Ordinario

2012-02-17T12:29:00.003+01:00

DOMINGO VII DO TEMPO ORDINARIO - CICLO B

Primeira Lectura Is 43, 18-19. 21-22. 24b-25

LECTURA DO LIBRO DO PROFETA ISAÍAS

Por min borro as túas iniquidades

Así fala o Señor:

Non vos lembrades das cousas pasadas? Non comprendedes as cousas antigas?

Ollade: eu estou facendo algo novo; xa agroma: non vos dades conta?

Si, vou abrir un camiño no deserto, ríos na estepa,

ó pobo que eu criei para min, e que contará a miña loanza.

Pero ti, Xacob, non me invocaches, senón que te cansaches de min, Israel.

Cos teus pecados obrigáchesme a actuar, e cansáchesme coas túas iniquidades.

Eu, eu mesmo, pola miña bondade son quen limpa as túas rebeldías, e dos teus pecados non me lembro.

Palabra do Señor

R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL Sal 40, 2-3. 4-5. 13-14

R/. (5b): Sándame, Señor, que teño pecado contra ti.

Feliz o que se ocupa do coitado:

no día da calamidade, ha libralo o Señor.

O Señor ha gardalo, conservaralle a vida,

farao feliz sobre a terra

e non o entregará ao capricho do inimigo.

Ha socorrelo o Señor no leito da dor,

aliviarao na súa enfermidade.

Eu digo: "Señor, ten compaixón de min,

sándame, que teño pecado contra ti".

Se eu estou san, é que ti me sostés

e mantesme sempre na túa presenza.

Bendito sexa o Señor, Deus de Israel,

desde agora e para sempre. Amén. Amén.

Segunda Lectura 2 Cor 1, 18-22

LECTURA DA 2ª CARTA DO APÓSTOLO S.PAULO AOS CORINTIOS

Cristo Xesús non foi si e non; nel non houbo máis ca si:

Irmáns:

Ben sabe Deus que, na palabra que vos diriximos, non hai si e non, porque o Fillo de Deus, Cristo Xesús, que vos anunciamos Silván, Timoteo e mais eu, non foi si e non; nel non houbo máis ca si: todas as promesas de Deus encontraron nel o si; velaí o porqué de respondermos "amén" por el cando damos gloria a Deus.

O que nos mantén firmes ‑ a min e a vós ‑ na adhesión a Cristo é Deus, que nos unxiu para si, que tamén nos marcou co seu selo e infundiu nos nosos corazóns a garantía do seu Espírito.

Palabra do Señor

R/. Grazas a Deus

ALELUIA Lc 4, 18

Se non se canta, pódese omitir.

Aleluia, aleluia.

Mandoume o Señor evanxelizar os pobres;

e predicarlles a liberación aos cativos.

Aleluia.

Evanxeo Mc 2, 1-12

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS

O Fillo do Home ten poder na terra para perdoar os pecados

Naqueles días, entrou de novo Xesús en Cafarnaún, e sóubose que estaba na casa; e xuntáronse tantos que nin diante da porta había xa sitio. El expoñíalles a palabra. Entón veñen traéndolle un home tolleito, que levaban entre catro. Pero non podendo poñelo diante del pola moita xente que había, levantaron o teito do sitio onde el estaba e, ao teren feito un furado, baixaron o catre

no que estaba tendido o tolleito.

Vendo Xesús a fe que tiñan, díxolle ao tolleito:

‑ Fillo! Quédanche perdoados os teus pecados.

Pero alí sentados estaban algúns letrados, que matinaban para os seus adentros:

‑ Que está a dicir este home? Está blasfemando. Quen pode perdoar os pecados, senón unicamente Deus?

E ao momento, decatándose Xesús no seu espírito do que eles estaban cavilando, díxolles:

‑ Por que razoades así nos vosos adentros? Que é máis fácil, dicirlle ao tolleito: "Quedan perdoados os teus pecados", ou dicir: "Érguete, colle o teu catre e bota a andar"? Pois para que vexades que o Fillo do Home ten poder na terra para perdoar pecados ‑ dille ao tolleito ‑: "Dígocho a ti: Érguete, colle o teu catre, e vai para a túa casa".

El ergueuse e, removendo de seguida o catre, marchou á vista de todos, de tal xeito que todos quedaron asombrados e glorificaban a Deus, dicindo:

- Nunca tal cousa vimos.

Palabra do Señor

R/. Loámoste, Cristo

FIDELIDADE Á PALABRA DADA E ÁS SÚAS CONSECUENCIAS

TOMADO DE : remoldapalabra.blogspot.com

PÓRTICO

Día a día sorprendémonos con novas que nos informan de enganos, falta de palabra, renuncia a cumprir acordos previamente asinados, rexeitamento para asumir pagos por parte de institucións públicas ou privadas... o que nos leva a pensar que nun mundo no que hai tantas palabras, a palabra que se dá, e que noutro tempo era o mellor dos documentos, non vale nada. Lévaa o vento, caendo así nunha fonda desconfianza cara todo e cara todos.

Fronte disto non deberiamos quedar calados: xa está ben. Como seguidores de Xesús que queremos tomalo en serio e vivir a súa mensaxe nos nosos quefaceres cotiáns, temos a obriga moral non só de non permitir isto, senón de loitar contra a tentación de caer nós no mesmo. Porque as cousas, como nos di Paulo na Carta aos Corintios, non son agora si e despois non, senón coherencia e transparencia. Por iso os cristiáns, diante deste panorama, estamos chamados a ser, unha vez máis nolo recorda a palabra de Deus, testemuñas honestas da persoa e da mensaxe de Xesús, quen non pasou enganando nin minando a confianza de ninguén, ao contrario!.

Que o que hoxe imos celebrar nos abra o corazón para actuar neste camiño de fidelidade.

PERDÓN

Pola nosa falta á palabra dada e comprometida, SEÑOR, SÁNDANOS PORQUE PECAMOS.

Pola nosa pouca capacidade para xerar confianza e seguridade aos que a esperan de nós,
CRISTO, SÁNDANOS PORQUE PECAMOS.

Por non saber distinguir e diferenciar que, habendo un tempo para cada cousa, nunca este ha ser para a mentira e o engano,
SEÑOR, SÁNDANOS PORQUE PECAMOS.

REMUÍÑO

Continúa o esforzo do profeta por xerar, nunhas condicións sociais especialmente difíciles, confianza ao pobo. Israel está no desterro, e como podemos imaxinar a situación non era nada doada, polo que toda a súa forza, palabras e accións, van encamiñadas a levantar a moral dunha xente que se sentía lonxe da súa terra e sen posibilidade de recuperar a liberdade e volver. A esperanza da que lle fala Isaías é a esperanza que xurdira coa Alianza, a esperanza que ofrece Deus: a esperanza que loita e non se deixa vencer para non caer no derrotismo. O profeta invita ao pobo a non esquecer as súas raíces, de onde veñen, no seu sentido comunitario, na súa capacidade de estar ao carón de que quen os poida necesitar. Nunha palabra, Isaías chama ao pobo a non perder a confianza nin entre eles nin en Deus. Tamén nós hoxe, como lle ocorría a Israel, estamos a vivir momentos difíciles e duros, nos que é moi fácil que toda porta se nos peche e a frustración agrome. Diante diso a fe quere ser non anestésico, senón forza liberadora que non nos deixe caer nin na desesperación nin na aceptación dunha realidade contra a que hai que loitar para sacala entre todos adiante e así remontar.

A fe é forza que nos impide caer na pasividade, porque nos ofrece un camiño a percorrer, non en solitario, senón en compaña que une, consola, anima e tende a man, non para saudar, senón para axudar. A fe non quere ser un querer quedar ben nin un medio para evadirnos da realidade. Ao contrario, desde ela invítasenos a recuperar a confianza en nós mesmos, na nosa capacidade de traballo, na valoración do esforzo, do saber sacrificarse para acadar o que un se propón. E isto non é aceptar o que fan e din todos –o gregarismo afastase das actitudes e mensaxe de Xesús– senón que nos descobre un camiño polo que somos invitados a camiñar, non en solitario, senón deixándonos acompañar polas mans que se nos van ofrecendo e ás que podemos tamén axudar. A fe é logo unha experiencia de reciprocidade que facemos xuntos, e na que nós imos descubrindo a forza para afrontar retos e dificultades, non deixándonos vencer nin levar do derrotismo. Por iso Paulo di que non é á vez un si e un non, senón unha proposta de claridade que se nos invita a desenvolver na constancia clarificadora de quen sabe fiarse de Deus e aprende Del para que os demais se poidan tamén fiar de nós.

Aprendamos da palabra de Xesús, para que El sexa sempre o referente no que sexamos capaces en cimentar o noso xeito de facer e afrontar retos e vivir actitudes que nos leven non a decepcionar aos que nos vexan, pola nosa falta de confianza e convición, no que dicimos, facemos e cremos. El non engano nin faltou a súa palabra. Que tamén nós saibamos seguir na súa xeira.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

A forza da oración comunitaria fainos sentir Igrexa sempre en camiño e necesitada de perdón e misericordia. Agradecidos porque segues ao noso lado para recordárnolo, dicimos xuntos:

SÁNDANOS DA NOSA FALSIDADE E ALÉNTANOS NA CONFIANZA

* Que cantos formamos a Igrexa, non deixemos que o noso xeito de actuar se converta en antitestemuño e desconfianza do proxecto de amor e salvación de Xesús, Oremos.

SÁNDANOS DA NOSA FALSIDADE E ALÉNTANOS NA CONFIANZA

* Que nas nosas comunidades parroquiais caiamos na conta que somos nós: os que vimos á Igrexa, os que nos manifestamos crentes, os que dicimos que queremos vivir a mensaxe de Xesús no aquí e agora do noso tempo, os que estamos chamados a ser testemuñas da súa presenza co que fagamos e digamos, Oremos.

SÁNDANOS DA NOSA FALSIDADE E ALÉNTANOS NA CONFIANZA

* Que a nosa palabra sexa sempre xeradora de confianza, misericordia, perdón e acollida, Oremos.

SÁNDANOS DA NOSA FALSIDADE E ALÉNTANOS NA CONFIANZA

Señor, presentamos a nosa oración. Sabemos que temos moito camiño por andar. Que superemos a tentación de facelo solos e afastados de Ti. Que vives e reinas por sempre eternamente. Amén.

REFLEXIÓN

Aquí me tes Señor,

veño pedir perdón,

polas mil veces que reducín o amor,

ao círculo dos meus achegados.

Polas veces que puiden facer algo máis e mellor

e me desculpei buscando o meu interese.

Por esquecerme de tódolos que me teñen axudado.

Por crer que sempre tiña a razón

no meu xeito de actuar e pensar.

Perdón, Señor, polos meus caprichos persoais,

que impuxen aos demais sen ter en conta o que eles pensaban.

Por dicir que amaba, cando o que buscaba era a miña comenencia.

Nunha palabra, perdón, Señor, pola miña falta de palabra e criterio

á hora de facer e dicir as cousas.

Sei que a túa man se vai abrir para concedermo.

Que eu cambie o meu corazón e abra

tamén a miña man para aprender a perdoar.

CANTOS

ENTRADA:
Camiñando pola vida

LECTURAS:
Arrepentido

OFERTORIO:
Grazas Señor na mañá

COMUÑÓN:
Non vou so

POWER POINTS

Domingo 7

MATERIAL DE CATEQUESE DE CORESMA

2012-02-17T11:07:00.001+01:00

Estiven facendo material para estes días de Coresma, espero que sexa de axuda nas parroquias, hai varias fichas para diferentes idades e os primeiros calendarios (un deles en branco por se xa tedes pensado algo para os nenos e necesitabades un).

Os debuxos do calendario son de FANO e os das fichas de LAS MELLI (elrincondelasmelli.blogspot.com).

Parabéns no Día de S.Valentín

2012-02-14T11:08:00.001+01:00

CONVÉN RECORDALO TÓDOLOS DÍAS...

Cando era neno, ocasionalmente a miña nai como cea dábanos café con leite con moitos agregados.

Recordo especialmente unha noite, cando ela nos serviu café con leite, logo dun día de traballo moi duro.

Esa noite, a miña nai púxolle un prato con ovos revoltos, friame e torradas bastantes queimadas fronte ao meu pai. Recordo esperar un pouco, para ver se papá notaba ese feito. Todo o que o meu pai fixo, foi tomar a súa torrada, sorrir á miña nai e preguntarme como fora o meu día na escola. Non recordo o que lle respondín, pero recordo telo mirado, untando a torrada con manteiga e xelea e comendo cada bocado.

Cando me levantei da mesa, aquela noite, escoitei a mamá desculpándose por queimar as torradas. Nunca me esquecín da resposta de papá: "Encantoume a torrada queimada".

Mais tarde, aquela noite, cando lle fun a dar un bico de boas noites a papá, pregunteille se realmente lle gustou aquela torrada.

El, tomoume nos seus brazos, e díxome:

“Compañeiro, a túa nai tivo un día de traballo moi pesado e estaba realmente cansa... Ademais diso, unha torrada queimada non lle fai mal a ninguén.

A vida está chea de imperfección e as persoas non son perfectas. Tampouco son o mellor marido, o mellor empregado ou cociñeiro, talvez nin sequera o mellor pai, aínda que intente selo todos os días.

Aprendín a través dos anos, que saber aceptar as fallas alleas, intentando minimizar as diferenzas entre uns e outros, é unha das chaves máis importantes para crear relacións saudables e duradeiras. Desde que a túa nai e mais eu nos unimos, aprendemos os dous a suplir un as fallas do outro.

Eu sei cociñar moi pouco, pero aprendín a deixar a pota de aluminio relucente. Ela non sabe usar a perforadora, pero logo dos meus arranxos, ela fai que todo quede limpo e perfumado. Eu non sei facer unha lasaña como ela o fai, pero ela non sabe asar unha carne como eu o fago. Eu nunca souben facerte durmir, pero comigo ti tomas un baño rápido e sen reclamar

A suma de nós crea o mundo que te recibiu e te apoia, ela e mais eu complementámonos. A nosa familia debe aproveitar este noso universo mentres esteamos os dous presentes. Non é verdade que mais tarde, o día que un dos dous parta, este mundo se vaia derrubarse, de ningún xeito. Novamente teremos que aprender a adaptarnos para facer o mellor.

De feito, poderiamos estender esta lección para calquera tipo de relación, entre marido e muller, entre pai e fillos, entre irmáns, entre colegas, con amigos e tamén no ambiente profesional. Entón fillo, esfórzate para ser sempre tolerante, principalmente con quen dedica o seu precioso tempo de vida a ti e ao próximo”.

...

As persoas esqueceranse do que lle fagas, ou do que lle digas. Pero nunca se esquecerán do modo no cal as fixeches sentir.

Autor descoñecido

POWER POINT : O home e a muller

S.Valentín para nenos

2012-02-13T10:28:00.001+01:00

Debuxos de Las Melli (http://elrincondelasmelli.blogspot.com/)

Polos autores

2012-02-11T13:19:00.000+01:00

Especialmente acompañando ás frases do domingo e ás reflexións que tomamos de remoldapalabra, aparecen uns textos francamente inspirados e profundos que me chegan ó corazón.

O que máis lamento e non saber dos autores destes textos para poder ler máis deles, así que, se sabedes dalgún, facédeme chegar o nome para poñelo no blogue.

E a todos eles...

...por achegarnos a Deus e aos irmáns.

Ti es o meu amparo - Salmo 31

2012-02-11T13:04:00.001+01:00

Domingo 6 tpo. ordinario - ciclo B

SEÑOR, POLO TEU AMOR

Ao que padece tormentos,

unha miguiña de alento.

Ao pobre desamparado,

casa cuberta e traballo,

Ao que sofre enfermidade,

un pouco de sanidade.

Ao triste e aflixido,

unha rafiña de alivio.

Ao que se doe do corpo,

dun bo médico o conforte

Aos nenos en orfandade,

mans cheíñas de bondade.

Aos vellos en soidade,

o agarimo da irmandade.

Ao labrego escravizado,

un amor organizado.

Ao obreiro despedido,

dereitos recoñecidos.

Ao mariñeiro que loita,

panciño e fogar á volta.

Estendeu a man... e quedou limpo - Mc 1, 40-45

2012-02-11T13:02:00.001+01:00

Domingo 6 tpo. ordinario - ciclo B

PON AS TÚAS MANS, XESÚS

Pon as túas mans sobre min, Xesús,

as túas mans humanas, curtidas.

Comunícame a túa forza e a túa enerxía,

o teu anhelo e a túa tenrura,

a túa capacidade de servizo e de entrega.

Líbrame do medo e da tristura,

da mediocridade e da preguiza.

Pon as túas mans sobre as miñas, Xesús,

aínda que se resistan,

ata que saiban dar e gastarse

e facerse reflexo claro das túas.

Déixame poñer as miñas mans nas túas

e sentir que somos irmáns,

con feridas e chagas vivas

mans libres, fortes e tenras,

mans que abrazan e curan.

CAMPAÑA CONTRA A FAME LIII - DÍA DO XAXÚN VOLUNTARIO

2012-02-10T21:35:00.003+01:00

Venres 10 de febreiro: Día do Xaxún Voluntario

Domingo 12 de febreiro: Xornada Nacional de Mans Unidas

MANIFIESTO 2012

Mans Unidas, ONG para o desenvolvemento da Igrexa católica, que desde hai 52 anos loita contra a fame e a pobreza no mundo e polo desenvolvemento dos pobos empobrecidos, inicia a gora a súa Campaña LIII co lema : “A saúde dereito de todos. Actúa!" O desenvolvemento e a súade están estreitamente vinculados, razón pola que Mans unidas aborda este ano o problema das enfermidades comprendidas no ODM 6 : “Combater o VIH/Sida, a malaria e outras enfermidades”.

DENUNCIAMOS:

- Que o aumento dos casos de malaria, sida e tuberculose en países en desenvolvemento se debe, non só á crise económica, senóna unha crise de valores que provoca a falta de solidariedade, condicións de vida precarias, o colapso dos sistemas sanitarios, o deterioro medioambiental, o aumento dos refuxiados por causa dos conflitos armados, etc.

- Que o dereito á saúde se fai dependendo da capacidade adquisitiva dos enfermos, por iso, as chamadas enfermidades esquecidas son especialmente virulentas entre os máis pobres.

- Que no ano 2009, había 33´3 millóns de persoas infectadas polo VIH/SIDA, das que 22´6millóns vivían na África subsahariana.

- Que o número de mulleres infectadas polo VIH/SIDA triplica ó dos homes, porque son máis vulnerables e están máis desprotexidas.

- Que o 97% das mortes por enfermidades infecciosas, 15 millóns de persoas, cada ano, ten lugar nos países en desenvolvemento.

- Que a enfermidade se converteu nun negocio millonario que provoca que a investigación se centre nas enfermidades dos países ricos.

MANIFESTAMOS QUE:

- O dereito á saúde é unha cuestión de xustiza social, dar a cada un o que lle corresponde, e de responsabilidade persoal; non podemos permanecer indiferentes ante este problema.

- Combater estas enfermidades esixe que a sociedade actúe de xeito solidario, o que significa que todos nos sintamos responsables de todos e, por iso, que tanto o Estado como a sociedade civil, asuma a parte que lle corresponde.

- Os poderes públicos deben garantizar as aportacións económicas que faciliten tratamentos preventivos e terapéuticos necesarios e cada un de nós debe coñecer a gravidade do problema e actuar en consecuencia.

- A finalidade de Mans Unidas é erradicar a miseria, a fame, a ignorancia, a discriminación, a trivialización da vida e da sexualidade, de modo que consigamos prever e curar as enfermidades existentes.

COMPROMETÉMONOS :

- A defender o valor e a dignidade de cada vida humana e a necesidade de coidar preferentemente ós máis pobres para que teñan acceso ó dereito á saúde.

- A que esta Campaña sexa unha defensa efectiva do desenvolvemento integral de todos e cada un dos nosos socios locais e das súas comunidades, mediante o esforzo por mellorar a súa saúde e as condicións de vida que a fagan posible.

- A levar ó corazón da nosa sociedade a situación e a dor dos que padecen fame, miseria, carencias extremas e enfermidade.

- A facer partícipe á nosa sociedade dos froitos deste afán, para que aumente a solidariedade e a corresponsabilidade de todos.

- A seguir colaborando con outras organizacións nacionais e internacionais por un mundo global moito máis solidario.

- A seguir esixindo ó Goberno de España, de Europa e das Nacións Unidas, que adopten as medidas que permitan a consecución dos oito Obxectivos do Milenio, porque cada un deles condiciona o logro dos outros.

A conciencia de amor indestructible de Deus é a que nos sostén no duro e apaixoante compromiso pola xustiza e polo desenvolvemento dos pobos. Entre éxitos e fracasos, perseveramos na tarefa constante para lograr o desenvolvemento integral de tódalas persoas.

A SAÚDE DEREITO DE TODOS. ACTÚA!

Misa en galego ciclo B - 6º Dom. Ordinario (12/02/12)

2012-02-10T13:31:00.004+01:00

DOMINGO VI DO TEMPO ORDINARIO - CICLO B

Primeira Lectura Lev 13, 1-2. 44-46

LECTURA DO LIBRO DO LEVÍTICO

O leproso vivirá el só fóra do campamento

O Señor faloulles a Moisés e a Aharón:

‑ “Cando a un lle apareza na pel do seu corpo unha inflamación, un furuncho ou unha mancha de cor abrancazada brillante, que se converte nunha chaga de lepra, será levado a Aharón, o sacerdote, ou a un dos seus fillos sacerdotes.

Trátase dun home contaxiado de lepra: é impuro, e así o deberá declarar o sacerdote. Ten a lepra na cabeza.

O enfermo de lepra andará coa roupa esgazada e a cabeza descuberta. En troques tapará cun veo a súa barba, e irá berrando: impuro, impuro.

Todo o tempo que lle dure a chaga será considerado impuro, porque o é, e vivirá arredado, fóra do campamento da súa morada”.

Palabra do Señor

R/. Grazas a Deus

SALMO RESPONSORIAL Sal 31, 1-2. 5. 11

R/. (7): Ti es o meu amparo: gárdasme dos perigos e cínguesme co gozo do rescate.

Ditoso aquel a quen lle foi perdoada a súa culpa,

a quen lle foi enterrado o seu pecado.

Ditoso aquel a quen o Señor

non lle ten en conta o delito,

o que non leva fraude no seu espírito.

Confeseiche o meu pecado,

non che escondín o meu delito;

Dixen: "Vou confesar a miña culpa ao Señor",

e ti perdoáchesme a culpa e o pecado.

Alegrádevos no Señor e reloucade os xustos,

aclamádeo todos os rectos de corazón.

Segunda Lectura 1 Cor 10, 31 -- 11, 1

LECTURA DA 1ª CARTA DO APÓSTOLO S.PAULO AOS CORINTIOS

Imitádeme a min como eu imito a Cristo

Irmáns:

Tanto que comades, como que bebades, coma calquera cousa que realicedes, facédeo todo para gloria de Deus.

Non sexades tropezo nin para os xudeus, nin para os gregos, nin para a Igrexa de Deus.

Así tamén eu procuro agradar a todos en todo, non buscando a miña comenencia, senón a da maioría, para que se salven.

Procurade imitarme a min, como eu imito a Cristo.

Palabra do Señor

R/. Grazas a Deus

ALELUIA Lc 7, 16

Se non se canta, pódese omitir

Aleluia, aleluia.

Un gran profeta xurdiu entre nós;

Deus visitou o seu pobo.

Aleluia.

Evanxeo Mc 1, 40-45

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS

Desapareceulle a lepra e quedou limpo

Naquel tempo, acercóuselle un gafo a Xesús, e rogoulle de xeonllos:

‑ Ti, se queres, pódesme limpar.

Xesús, estremecido, estendeu a man, e tocouno, dicindo:

- Pois quero, queda limpo.

E no instante desapareceulle a lepra, quedando limpo. E despediuno, e, poñéndose moi serio, mandoulle:

‑ Mira, non lle vaias dicir nada a ninguén; preséntate ao sacerdote, e fai pola túa purificación as ofrendas mandadas por Moisés, para que lles conste.

Pero, mal se foi, aquel home botouse a pregoar a nova, espallándoa de tal xeito que Xesús xa non podía entrar en vila ningunha, senón que quedaba fóra, nos arredores apartados. Pero aínda así acudían a el de todas as partes.

Palabra do Señor

R/. Loámoste, Cristo

A SAÚDE, DEREITO DE TODAS AS PERSOAS...... ACTÚA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

(CAMPAÑA DE MANS UNIDAS 2012)

TOMADO DE : remoldapalabra.blogspot.com

PÓRTICO

A todas as persoas nos preocupa gozar de boa saúde, sobre todo cando a perdemos, cando corremos o risco de perdela ou cando somos conscientes de como se vai deteriorando. Cando estamos cheos de vida e de forza, frecuentemente vivimos alleos ao valor real do que temos. Ademais, o feito de que na nosa sociedade rica, afeitos como estamos a poñernos nas mans dos médicos e a acudir aos centros de saúde ou aos hospitais, esquecemos con frecuencia que cadaquén é responsable da súa saúde.

Pero, é este un dereito do que todas as persoas gozamos? Desgraciadamente non. Por iso, a campaña deste ano de Mans Unidas intenta chamar a nosa atención sobre o feito de que temos que traballar para que este dereito fundamental sexa unha realidade para todas as persoas do mundo. Temos que romper ese círculo vicioso da fatalidade de que hai enfermidades de ricos e enfermidades de pobres.

Porque o dereito á saúde non é unha cuestión exclusivamente médica: hai que considerar todo aquilo que deteriora ou ameaza a calidade de vida das persoas: vivir en condicións pouco saudables, non ter un sistema sanitario que proporcione atención estable, non dispor dos alimentos e da auga precisos, non ter acceso ás menciñas básicas.... A insensibilidade diante do sufrimento dos demais, alimentada pola cultura da abundancia, do consumismo e do non esforzo debe ser superada a través da formación moral da conciencia na responsabilidade social e na información.

Que esta celebración que agora comezamos nos axude a poñernos na liña de saída.

O PERDÓN

Por non agradecer a saúde e a vida que pos nas nosas mans, SEÑOR, SE QUERES PODES LIMPARNOS.
Porque moitas veces non coidamos a nosa saúde como debemos e só nos damos conta do importante que é cando a perdemos, CRISTO, SE QUERES PODES LIMPARNOS.
Por ter renunciado a “gastar” o noso tempo escoitando, dando esperanza e acompañando as persoas enfermas, SEÑOR, SE QUERES PODES LIMPARNOS.

REMUÍÑO

Que dura lei aquela!. Quen vía aparecer na súa pel as manchas da lepra sabía que todo estaba perdido. Era declarado impuro, marxinado friamente..... para que ninguén o confundira cunha persoa boa, para que ninguén se contaminara. Como tantas persoas leprosas de hoxe: os anciáns e as anciás, que despois de dalo todo, constitúen un atranco e un estorbo para a familia; os parados, sen posibilidade de ter unha vida digna mentres outras persoas nadan na abundancia; os enfermos, moitas veces abandonados pola súa familia nos centros hospitalarios e sen pinga de cariño; persoas ás que se lles negan os seus dereitos fundamentais polo seu xénero, pola súa ideoloxía, pola cor da súa pel, por rezar a un deus diferente...

A sociedade, dicimos, ten que defenderse delas. Nós privatizamos a nosa vida cortando toda clase de relacións co mundo das persoas que sofren e illámonos nos nosos propios problemas, facéndonos cada vez máis insensibles diante da dor allea. Medra a apatía, a indiferenza e a insensibilidade diante do sufrimento das outras persoas. E así educamos á xente nova, para que non se conmovan e pensen só en si mesmos. A fin de contas.... é o máis normal!. Trátase de poñer en práctica as ensinanzas daquela vella fábula: non se pode deixar que unha soa mazá podre acabe podrecendo ao resto das mazás sans. Elemental.

Pero vén Xesús e pono todo do revés. Achégaselle un leproso e El, sentindo mágoa, estende a súa man e cúrao. Que atrevemento! Porque non lle gustan os “ghettos”. El veu para liberar, para salvar, por iso non quere que se marxine a ninguén. Como poderá sandar un doente a quen se lle corta todo contacto coa vida? El prefire arriscar, porque ama. El opta pola integración....E o camiño queda aberto. Fronte dun mundo que pecha comodamente os seus ollos para non ver a quen sofre ou que diante daqueles que poden crearnos problemas non atopa máis solución que metelos en bolsas de lixo e deixalos que vaian podrecendo nas aforas das nosas cidades, Xesús ensina un camiño diferente: acoller, integrar, salvar. E por ese camiño difícil e moitas veces incomprendido por ser política e relixiosamente incorrecto, foron entrando, ao longo dos séculos, as persoas que optaron por seguilo, para que todos se salven. Velaquí a encrucillada na que nos atopamos: ou tomamos o camiño da primeira lectura e, nun “sálvese quen poida” buscamos só non contaminarnos co mal, conservarnos limpos e impecables, colocar fóra da nosa vista toda pobreza e toda maldade, non mesturar as mazás sans coas podres..... ou cambiámonos á lóxica positiva que Xesús reflicte nas súas parábolas: un pouco de lévedo, na masa, é quen de transformala; un gran de sal, morrendo dentro, acaba dando sabor a toda a comida. É unha lóxica distinta: ir polo mundo cos brazos abertos acollendo, comprendendo, compartindo, integrando, aínda a costa de tragarnos o medo de que algo sucio se nos poidan pegar.

Hoxe, segundo domingo de febreiro celebramos a Xornada Nacional de Mans Unidas. Este ano, baixo o lema “A saúde, dereito de todas as persoas. Actúa!, chámanos a combater no mundo fronte dun grande número de enfermidades que se dan especialmente nos países en vías de desenvolvemento. Os coñecementos médicos actuais fan posible a erradicación destas enfermidades. Cómpre a elaboración de programas médicos, sociais e educativos que leven a reducir a extensión das mesmas. A simple vista, o tema deste ano é só un asunto médico e de investigación científica, pero a verdade é que a loita contra destas enfermidades debe englobarse nunha visión máis ampla da saúde, que chamamos salvación. Debemos mirar pola salvación das persoas.

Se botamos unha mirada crítica ao noso mundo, descubrimos que existen dous mundo paralelos no campo da economía que dividen ás persoas en ricas e pobres, en sociedade do benestar e sociedade de supervivencia, en fartos e famentos... Esta mesma división reprodúcese de xeito escandaloso se cabe no campo da saúde e da enfermidade. Existe un mundo desenvolvido no que a saúde está completamente protexida e asegurada. A meirande parte da investigación médica céntrase na saúde e nas enfermidades das persoas deste mundo rico, de xeito que case todas as enfermidades e problemas clínicos teñen unha solución posible...Pero, ao mesmo tempo, moi preto deste mundo desenvolvido, porque os transportes e as comunicacións achegáronnos moito, existe un mundo sumido na prehistoria médica, paralela e proporcional á súa miseria económica. Nese mundo non existe asistencia médica universal, ás veces nin tan sequera hai atención médica ningunha. É un mundo que non coñece nin goza dos avances da medicina. Nel, as persoas sobreviven ou morren nunha situación de prehistoria da hixiene, da saúde e da medicina. É un mundo estancado, alleo aos avances da ciencia, no que a supervivencia non depende da medicina, senón da fortaleza física das persoas enfermas. É un mundo no que a vida está sempre en perigo, porque calquera infección, calquera bacteria, calquera virus, pode truncar en poucos días calquera vida humana.

Nós hoxe, sabemos que as enfermidades non son un castigo de Deus e que as persoas doentes son aínda máis queridas por El por ser fillos sufrintes. Porén, as persoas enfermas nos países máis pobres, viven sen dignidade, sen dereitos, sen futuro, moitas veces abandonadas á súa sorte. Nós debemos sentir o que afirma o documento base de Mans Unidas deste ano: “Os enfermos da SIDA, paludismo ou malaria, tuberculose, chagas, dengue, entre outras enfermidades, teñen valor para nós, impórtannos. Son seres humanos que non perden a súa dignidade ética. A nosa compaixón activa comprométenos con eles para ser compañeiros de viaxe na recuperación da súa saúde e no desenvolvemento de todas as súas capacidades”. Se así o facemos, estaremos levando a salvación global a todas as persoas.A sociedade seguirá levantando fronteiras de separación cara ás persoas marxinadas. Son fronteiras que, a unha persoa crente, só lle indican as barreiras que ha traspasar para achegarse ao irmán e á irmá necesitados.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Señor, ti sempre nos valoras como somos, por iso nos deches a todos a mesma dignidade, por iso xuntos dicimos: